vrijdag 27 februari 2009

Dag 10: Afscheid

Vandaag is dan de laatste dag aangebroken voor de therapie. We hebben twee mooie weken gehad en Victor is weer een stukje gegroeid in zijn ontwikkeling. Hij straalt gewoon helemaal. Vanmorgen gaf hij wel aan dat hij wilde blijven. Helaas, Victor, dat willen papa en mama ook wel. We hebben nog wat met Victor gepraat dat hij het fantastisch gedaan heeft en we gaan kijken of we volgend jaar weer terug kunnen. Het belangrijkste voor deze dag is om vooral veel plezier te maken en te genieten van de dag. Dat zou Victor zeker gaan doen.

Op het Sea Aquarium heeft Victor vooraf nog wat tegen Mandy en Marit gezegd via de letterkaart.
- Ik heb veel plezier gehad
- En ik kom er wel
Daar waren we toch eigenlijk wel een beetje stil van.

Voor de rest volgde de therapie zijn normale ritme. Victor ging weer voor 30 minuten op de wal aan de slag en daarna was het tijd voor in het water. Na afloop van de watersessie hebben we stilgestaan met Mandy bij alles wat Victor de afgelopen twee weken heeft laten zien en hoe we dit thuis weer verder willen oppakken in ons thuisonderwijsprogramma. Daarna kregen we weer een prachtige DVD, met nieuwe muziek dit keer en een aantal foto’s op CD-Rom gemaakt door het CDTC. Hieronder staat een kleine selectie van deze foto’s.

Als eerste natuurlijk Victor, helemaal in zijn element met Papito.


En hieronder zie je hoe Hermi, Veronique en ik elke dag zaten te kijken. Ik denk dat ik inderdaad ongeveer de helft van de therapie door de lens van de camera heb gezien. En Veronique vond alles best als ze maar op tijd een koekje of een beker limonade kreeg.


Kijkend naar het team hadden we natuurlijk Papito met zijn trainster Sonya. Het is gewoon fantastisch om te zien hoe trainers en dolfijnen op elkaar afgestemd zijn en met elkaar werken. Hier krijgt Papito een hand van Sonya.


Zoals gezegd kwam Marco, de hoofdtherapeut, gisteren een praatje maken op de haaienbrug. Ondanks dat we over serieuze onderwerpen praten, hebben we ook heel veel lol, zoals je kunt zien.


En dan hebben we natuurlijk nog Mandy en Marit, die heel hard met Victor gewerkt hebben deze week. Voor Marit was Victor haar eerste therapiekindje. Ze loopt haar stage nog de komende zes maanden, maar ze vond Victor nu al een mannetje om nooit te vergeten. Let even goed op onderstaande foto. Je ziet Mandy en Marit in actie op het dok met Victor, terwijl Papito even laag over komt vliegen. Het zal wel gaan regenen vandaag, de dolfijnen vliegen laag……


En als laatste hebben we nog een mooie portret foto van Victor. Je kunt goed zien hoe serieus en gedreven hij in de camera kijkt.


Tsja, en dan is het tijd voor het grote afscheid. We hebben iedereen weer even aan de borst gedrukt. We kwamen maar moeizaam weg. Telkens kwamen we wel weer iemand tegen, die we gedag wilden zeggen. Uiteindelijk toch maar naar huis, waar ik ’s middags nog met Victor gezwommen heb. Morgen de allerlaatste dag, Dan worden we rond 1500 uur opgehaald en naar het vliegveld gebracht.

Het waren weer twee fantastische weken, waarin we veel geleerd hebben en Victor veel heeft laten zien. Dit ondanks het feit dat hij in de eerste week toch een forse teleurstelling te verwerken kreeg. We zijn lekker uitgerust en kunnen er weer met frisse moed tegenaan.

donderdag 26 februari 2009

Dag 9; De een na laatste dag

Naar aanleiding van ons gesprek met Nicole gisteren zijn Hermi en ik eerst even gaan zitten met Victor om te vragen naar zijn gevoelens omtrent de doelen van de therapie. Het praten is dan niet gelukt, maar we zijn benieuwd of hij wel een tevreden gevoel heeft overgehouden aan deze trip en of hij nog kleinere doelen heeft waaraan hij de komende twee dagen nog kan werken.

Victor vertelde ons via zijn letterkaart dat hij nog wel verdrietig is dat het praten niet gelukt is, maar dat hij wel een fijne tijd gehad heeft. Hij heeft geleerd dat praten heel moeilijk is en dat hij nog veel kleine stapjes moet maken om daar te komen. We hebben ook even met Victor gesproken over dat praten slechts een vorm van communicatie is. Er zijn nog veel meer vormen, die hij al wel beheerst, zoals aanwijzen maar ook natuurlijk schrijven. Dat klopte, en Victor wilde die ook graag verder ontwikkelen.
Als laatste hebben we aan Victor gevraagd welk woordje hij wilde oefenen vandaag. Het antwoord: Mandy. Toen we aankwamen op het Sea Aquarium, ging Hermi even met Victor oefenen en prompte het woord “Mandy” en warempel, Victor zei Mandy. Hoera!

Om 1030 werd Victor opgehaald door Mandy en Marit en moest Victor natuurlijk laten zien wat hij net geleerd had. Hermi hielp hem via prompt nog even op weg, maar ook bij Mandy zie hij duidelijk “Mandy”.

In het eerste half uur hebben we nog wat met een andere Nederlandse familie staan te kletsen. Zij zijn hier voor de vijfde maal met hun zoon Bart van 18 jaar. Gisteren heeft Bart helemaal zelfstandig met zijn dolfijn Geegee mogen zwemmen. Een absoluut hoogtepunt.

In het water werd er weer goed gewerkt door Victor. Hij liet zich een aantal malen voortduwen door Papito, die tegen zijn voeten duwde. Het ziet er akelig relaxed uit, zo lekker op je rug liggen terwijl een dolfijn je voort duwt. Maar voor Victor een hele prestatie om zo rustig in het water te zijn.


Terug op het dok, vond Esther het tijd voor wat actie voor Papito en liet hem een bal rondspringen. Victor zat te kraaien van plezier en moest toen aan zijn doksessie beginnen. Hieronder zie je Esther het commando met haar arm geven en Papito die de bal voort bokst met zijn neus.


Ondertussen kregen we te horen dat het vandaag “kijkdag” was en dat we dus achter het dok mochten kijken. Dit is heel apart. Zo sta je echt met je neus op de therapie en kun je heel goed zien hoe therapeuten en dolfijntrainsters op elkaar ingespeeld zijn. Het is ook een prachtige lokatie voor foto’s. Veronique kwam een beetje tot rust. Ze was wat huilerig aan het begin van de sessie, maar toen we verhuisd waren van de haaienbrug naar achter het dok was het helemaal goed.
Hier zitten moeder en dochter lekker te kijken.


Tijdens de therapie moest Victor weer diverse keuzes maken. Dit wordt bewust gedaan om hem het gevoel te geven, dat hij in control is. Je zou verwachten, dat hij alleen maar snelle trucs en veel springen zou kiezen, maar Victor laat Papito graag zingen en dansen wat toch rustige acties zijn. Hier zie je Victor en Mandy even tussen de bedrijven door.


Aan het eind van de sessie kreeg Victor wel even een show van 3 dolfijnen. Naast Papito en Romeo kwam er ook nog een derde dolfijn mee, waar ik de naam even van kwijt ben. Erg mooi.
Als Victor klaar is en van zijn plaats weer terug loopt naar de kleedhokken, dan moeten de 3 dolfijnen even hun energie kwijt en spellen tikkertje door het bassin. Een ongelooflijk verschik in snelheid, als je de therapie gewend bent. Toch knap van zo’n dolfijn om zich zo lang in te houden.

Tijdens de therapiesessie hebben we nog even met Marco staan de te praten. Marco is de hoofdtherapeut en wij hadden nog wat vragen over zijn verhaal van vorige week dinsdag. Hij vertelde dat naast Operante Conditionering ook het Zelfconcept een model is, waarmee ze veel werken. Dit is zoveel als hoe een kind of persoon zichzelf tegenover of binnen zijn omgeving ziet. Hij vertelde het verhaal van een jongetje dat een paar jaar voeding direct in zijn maag kreeg ingebracht, vanwege slokdarm problemen. Hij was zodanig het slikken en hebben van voedsel in zijn mond ontwend, dat hij bij minste of geringste in zijn mond al ging overgeven. Een uiterst negatieve ervaring natuurlijk om weer proberen te eten. Door te werken aan het zelfconcept van de jongen en stapje voor stapje dingen op te bouwen, heeft hij hem in staat gekregen om aan het eind van de twee weken weer wat vast voedsel tot zich te nemen. Heel bijzonder. Hermi en ik willen ons bij terugkomst in Nederland nog wat verder verdiepen in deze twee modellen en kijken hoe we ze beter in kunnen passen in ons thuisonderwijsprogramma. Voor zover we dat al niet gedaan hebben.

Morgen de laatste dag. Het zal wel emotioneel worden voor Victor.



woensdag 25 februari 2009

Dag 8: Gezinstherapie

Vandaag was het aanzienlijk koeler dan gisteren. Alhoewel het niet echt geregend had vannacht, was het wel koel en naar verwachting zou er wel eens een bui kunnen vallen. De wekker ging om 730 uur, maar bij de kinderen was er geen beweging. Uiteindelijk is Hermi gaan kijken en kwam samen met Veronique terug, Victor sliep nog. Het was ons gisteren al opgevallen dat hij erg moe was, dus echt verbaasd waren we niet. We zijn lekker gaan ontbijten met ons drieën en dachten dat Victor dan vanzelf wel zou komen. Om 900 uur hebben we Victor toch maar wakker gemaakt. Over een uur moesten we immers alweer onderweg en we wilden hem wel de tijd geven om op zijn gemak een boterham te eten.
Toch weer gelukt om precies om 1000 uur in de bus te zitten op weg naar het Sea Aquarium.
Ondertussen kunnen we het stukje bijna dromen, elke hobbel in de weg is zo’n beetje bekend.

Toen de watersessie van de therapie begon, begon het zowaar wat te druppen. We wilden echter per se een foto hebben van Victor met zijn kratje. Mandy en Marit laten hem hard werken en zo moet hij de spullen gewoon mee naar het dok sjouwen. Dit is iets waar Victor eigenlijk een hekel aan heeft, maar Papito wacht. Overigens was hij toch al wat later. Victor moest namelijk eerst een oefening afmaken, voordat hij naar Papito kon.


En dan volgt weer het bekende ritueel. Victor zwemt lekker zijn rondjes met Papito en heeft veel pret samen met Mandy.


En hier moet hij weer hard meetrappelen met Papito. Helemaal te gek voor hem


Ondertussen was het gaan regenen en was Marit snel naar kantoor gerend om de regenjassen te halen. Dat is het nadeel van het stuk waar Victor zwemt, de therapeuten zitten niet overkapt. Maar het is wel een geestig gezicht om ze zo te zien zitten met hun oranje jasjes.


Ook op het dok heeft Victor goed gewerkt. Het lijkt soms wel of je Papito en Victor samen ziet praten. Papito maakt zijn typische dolfijnengeluidjes en Victor kwettert terug. Mandy was dit ook opgevallen en vroeg aan Victor of hij in op het dok met de letterkaart kon vertellen wat hij met Papito besproken had. Victor’s antwoord ging echter heel rommelig, zodat noch Mandy noch Marit precies begrepen wat hij bedoelde. Thuis hebben we het nog een keer aan Victor gevraagd en die zei dat Papito had gezegd, dat hij goed zijn best had gedaan.


Tijdens de evaluatie, vertelde Mandy dat Victor een beetje aan het gallen was. Hij had eigenlijk niet zoveel zin in het doen van zijn werkjes en gooide zijn welbekende charmes in de strijd om onder de dingen die hij niet wilde doen uit te komen. Zo zat hij te flirten met Marit en begon te fluiten om van onderwerp te veranderen. Bij een oefening maakte hij het zo bont, dat hij continu alle verkeerde plaatjes aanwees en de goede steeds links liet liggen. Dit was uiteraard te doorzichtig voor Mandy, die hem bij de les riep en daarom was Victor ook iets later buiten dan normaal. Eerst zijn werkje afmaken.


Na de therapie snel naar huis om een boterham te eten, want om 1400 uur hadden we een afspraak met Nicole, de psychologe van het CDTC. Vorig jaar hebben we een aantal gesprekken met Nicole gehad over hoe we Victor het beste verder konden begeleiden. Uiteindelijk hebben die geleid tot het opzetten van ons thuisonderwijsprogramma. Dit was volgens Nicole ook het maximale wat we voor Victor hadden kunnen doen. Ze adviseerde om vooral door te gaan op de ingeslagen weg en hierbij met Victor proberen zijn doelen in kleinere stukjes te breken, zoals Heike al eerder geadviseerd had. Nicole vroeg ons of we met Victor het gesprek konden beginnen om zijn subdoelen te formuleren. Praten is namelijk een onderdeel van communiceren, en hij heeft hierin al een paar hele belangrijke vorderingen gemaakt. Daarnaast vroeg ze ook of wij in het gesprek stil wilde staan of hij vrede had met de dingen die hij tot nu toe bereikt heeft in Curacao. Zijn hoofddoel praten is niet gehaald, maar het is belangrijk om Victor wel met een goed gevoel weer naar huis te laten gaan. Terug thuis hebben we het wel met Victor over de subdoelen gehad, maar we moeten nog even vragen naar zijn algehele tevredenheid.

Ook hebben we het nog even gehad over de gedragskundige benadering van de kinderen tijdens de dolfijntherapie. Dit is de operante conditionering. Eigenlijk hebben we al veel van deze benadering in ons programma voor Victor ingebed, maar het is goed om er nog eens wat meer over door te praten. Nicole vertelde ons ook dat zij een promotieonderzoek is gestart naar het effect van dolfijntherapie in vergelijking met “normale’ therapieën. Aangezien ze net begonnen is, zal het nog wel even duren voordat ze dit heeft afgerond.

Na ons gesprek met Nicole, zijn we nog door het Sea Aquarium gelopen en toen naar huis, waar we Victor en Veronique vroeg in bed hebben gelegd.

Dag 7: Bellenblazen

Vanmorgen zijn we rond de normale tijd opgestaan. We hebben een lijstje opgesteld dat we vanmiddag met Mandy willen bespreken. Het viel ons op dat de nabespreking na afloop van de therapie in korter duurde dan we van vorig jaar gewend waren. De vraag die we ons stelde was of we nu bepaalde dingen gemist hebben om te bespreken of dat we misschien iets beter voorbereid zijn dan vorig jaar. Dit laatste is zeker het geval. Veel therapeutische handelingen met betrekking tot de motoriek of logopedie zijn ons inmiddels bekend en doen we thuis al. Daarnaast is het natuurlijk onze tweede keer, we weten nu ook meer wat er allemaal speelt tijdens de therapie. Dus kunnen we ons nu veel meer op de doelstellingen van Victor en zijn vooruitgang concentreren.

In het eerste half uur wal therapie hebben we kennisgemaakt met een moeder van een ander kindje, dat ook dolfijntherapie deed. Zij was benieuwd hoe wij de Son-Rise methode in onze thuisbehandeling hadden ingebracht. We hebben hier uitvoerig over gepraat, dat we niet het hele programma hebben opgenomen, maar wel delen daarvan en dat we ondersteuning hebben gezocht van 2 mensen binnen ons team. Het blijkt dat veel mensen nog erg zoekend zijn naar de beste vorm van het na-traject na Curacao. Door onze ervaringen met het thuisonderwijs traject voor Victor kunnen we met een aantal mensen van gedachten hierover wisselen.


Tijdens de therapie in het water werd verder gewerkt aan de doelen die vorige week zijn ingezet. Er lag weer nadruk op het eigen initiatief van Victor en het vasthouden aan Papito en keuzes maken over wat te doen. Zo moest Papito op commando weer zingen.


Even later kwamen ze met zijn drieen weer voorbij gepeddeld. Het viel me op hoe groot zo’n dolfijn toch eigenlijk is.


En Victor kon weer rond het bassin cruisen op Papito’s buik.


Terug op het dok, werd er een kleine tent gebouwd. Wat bleek, Mandy had bellenblaas voor Victor meegenomen op het dok. Dikke pret natuurlijk, we hoorden Victor roepen:”Blazuh….!” Ik ben snel maar even naar de zijkant gelopen om te kijken of ik het op de foto kreeg en het lukte nog ook.


In de nabespreking hebben we met Mandy ons lijstje met vragen besproken. We hebben eigenlijk de doelen van begin vorige week weer eens langsgelopen. Bij het aan- en uitkleden viel het haar op dat Victor in een keer in staat is om de rits van zijn wetsuit naar boven te trekken. In het begin deed Victor dit maar half en Mandy begon te twijfelen of Victor dit überhaupt wel kon. Ja, dus.
Voor de rest is hij beter geconcentreerd dan vorige week en straalt meer zelfvertrouwen uit. Voor veel zaken is het noodzakelijk dat Victor zich beter concentreert en minder afwacht dat en of hij geholpen wordt.

’s Middags ben ik met Victor nog even naar het zwembad gegaan. Lekker afkoelen na een warme dag.



maandag 23 februari 2009

Dag 6: De tweede week is gestart

Het afgelopen weekend hebben we rustig aan gedaan. Op zaterdag zijn we naar de Aloë Vera plantage gegaan. Dit is als je iedereen moet geloven het wondermiddel tegen zo’n beetje alle kwalen. Wat we weten van vorig jaar is dat ze een gel hebben met 98% aloë vera erin. Deze werkt perfect tegen muggenbeten en verbrandde huid.
We waren van plan om het eiland rond te gaan, maar de temperatuur was ondertussen zodanig opgelopen dat we maar terug gegaan zijn naar het resort en het zwembad hebben opgezocht. Victor vond het prachtig en begon weer te fluiten.


Op zondag hadden we de family swim. Nu mochten Hermi en ik met Papito zwemmen. Er waren nog twee andere families met de andere dolfijnen aan het zwemmen. De therapiekinderen, inclusief Victor, werden opgevangen door de stagiaires. En ze ontfermden zich ook over Veronique.

Wat een prachtige ervaring om weer met Papito te mogen zwemmen. Hij komt rustig naast je zwemmen, zodat je hem kunt aaien en zolang je bij hem blijft zwemt hij netjes een rondje. Overigens begint Papito met je voortdurend aan te kijken met een van zijn grote ogen. Dit doen alle dolfijnen, continu oogcontact zoeken. Marco de hoofdtherapeut had ons in de eerste week verteld dat dit ook een van de redenen is dat dolfijnen zo goed werken bij kinderen met spraakproblematiek. Het oogcontact is hierbij extreem belangrijk.
Maar goed Hermi kwam iets na mij het water in en zo konden we samen met Papito zwemmen. Ondertussen waren Victor en Veronique op de haaienbrug gekomen en zij stonden ons gade te slaan. Victor had dikke pret om ons zo bezig te zien. Thuis vertelde hij met zijn letterkaart, dat hij hard had gelachen om ons gestuntel met Papito. Niet dat van mama, maar vooral dat van papa. Nou, daar kan ik het mee doen.

Vandaag begon de normale therapie weer met Victor. Hij lijkt zich helemaal over zijn deceptie van vorige week heen gezet te hebben. Wij krijgen het meeste natuurlijk na afloop van de sessie te horen, maar konden zien dat Victor erg geconcentreerd aan het werk was. Er werd weer veel aan de mondmotoriek gewerkt. Hiervoor werd weer de massagestick van vorige jaar gebruikt, ook op het dok.


Daarnaast viel op dat Mandy Victor aanmoedigde om steeds meer op zichzelf te vertrouwen en Papito alleen vast te houden. Dit is iets wat wij nog nooit eerder gezien hadden. Normaal laat Victor iets binnen 20 tellen weer los, maar nu bleef hij Papito goed vasthouden.


Ook probeert Mandy om Victor allerlei commando’s voor Papito te leren. Hier bijvoorbeeld moet Papito zingen. En dat doet hij ook. Dit commando kennen wij trouwens ook van onze family swim. Aan het eind van de sessie werd aan Hermi gevraagd of zij Papito een kusje wilde geven. Ja hoor, dat wilde ze wel. Maar daarna bleef Papito een beetje hangen en kwam zelfs uit het water omhoog. Hermi wist niet zo goed wat te doen, en begon met haar vingers te zwaaien, zodat Papito ging zingen. Fantastisch!


En tot slot een foto, waarop je kunt zien dat Victor weer helemaal in zijn element is. Hier komt hij aangezwommen met Papito en Mandy en praat volgens mij honderd uit.


Na afloop vertelde Mandy dat dit de beste sessie was die ze ooit met Victor had gezwommen. Hij was erg geconcentreerd en goed bij de les te houden. Zijn uitbarsting van vorige week heeft kennelijk zo moeten zijn om hem weer naar dit niveau te brengen.

’s Middags was Victor toch wel moe en hebben we het weer rustig aan gedaan. En Veronique? Die heeft deze ochtend heerlijk naar haar grote broer gekeken. Ze zit rustig in haar buggy, drinkt wat en eet een paar evergreens en juicht voor Victor. Het enige waarvoor we op moeten passen is dat ze niet bij de eerste de beste windvlaag van de haaiensteiger afvalt. Let op het bordje naast Hermi: gevaar haaien!
En ze zitten er echt.


vrijdag 20 februari 2009

Dag 5: Laatste dag eerste week

Hoe zal de dag vandaag eruit gaan zien voor Victor? Gisteren is hij de bekende illusie armer en ervaring rijker geworden. Hij had er zich zoveel van voorgesteld om hier bij Papito te gaan praten. Nu is hij erachter gekomen dat ook Papito niet kan toveren en dat hij het echt zelf moet doen.
Toch lijkt er wat van hem afgevallen te zijn. Het feit dat hij zijn emoties heeft kunnen uiten en via de letterkaart dit heeft kunnen vertellen heeft Victor kennelijk meer rust gegeven.

Om 1000 uur laden we het hele gezin weer in onze bus en rijden naar het Sea Aquarium. Ons grijze gevaarte hebben we nu ingeruild voor een rode. Dit op verzoek van Chogogo. Geeft niet als het maar rijdt.

Zoals gebruikelijk wil Victor nog even langs de flamingo’s en de aquaria lopen voordat hij bij het CDTC naar binnen stapt. Om 1030 wordt hij weer opgehaald door Mandy en wacht ons een gesprek met Heike, een van de logopedistes van het CDTC. Je kunt deze gesprekken in het begin van de week aanvragen en als je die mogelijkheid krijgt, grijpen we die natuurlijk met beide handen aan.
Het gesprek vindt plaats in de tijd dat Victor zijn eerste half uur op de wal bezig is, zodat we daarna meteen mee kunnen naar de watersessie. Heike is inmiddels volledig op de hoogte van Victor’s file en van de gebeurtenissen van gisteren. Qua logopedie kan ze niet veel meer toevoegen aan de behandelingen die we bij Victor reeds ingezet hebben. De Castillo Morales gecombineerd met Prompt is een goede combinatie. Ze vindt wel dat Victor zich een enorm hoog doel gesteld had om in 2 weken tijd te leren praten. En wij hebben dit als ouders alleen maar bij hem aangemoedigd. Hierdoor blokkeerde Victor in de eerste dagen van zijn therapie met als resultaat zijn uitbarsting van gisteren.

Praten vergt een zeer complexe beweging en aansturing van de gezichtspieren en alhoewel je elke individuele beweging apart kunt oefenen, is het nog niet gezegd dat het ook meteen naar praten leidt. Ze raadt ons en Victor aan om het traject naar praten toe in kleinere stukken op te breken, die Victor met succes kan afronden. Ze vergelijkt het een beetje met iemand die net leert skiën en twee weken later wereldkampioen wil worden.

Na een half uur komt Victor naar buiten en gat op weg naar het dok, waar Papito en Romeo wachten. Net als gisteren, vindt Papito het leuker om nog even met Romeo te ravotten voordat hij aan de therapie begint. Victor gaat ondertussen met Mandy op het dok aan de slag. Ze maken er gewoon een langere watersessie van in plaats van twee korte sessies.


Victor maakt weer zijn gebruikelijke rondjes met Papito, waarbij hij de dolfijn goed moet vasthouden en opdrachtjes moet geven. Dan mag hij kiezen vanuit twee foto’s wat hij Papito wil laten doen. Victor kiest voor de ring. Op de foto hieronder zie je links Papito terugkeren naar Sonya voor een vis, omdat hij net de ring naar Mandy en Victor heeft gebracht. Aan de rechterkant zie je ring gaan die Victor net heeft weggegooid.


Op het fluitsignaal van Sonya, gaat Papito de ring ophalen.


En naar Victor brengen.


Tot slot komt Romeo weer terug in het bassin en sluiten Papito en Romeo af met hun gebruikelijke sprongen en zwaaien ze daarna naar Victor. Ik moest een beetje mikken om de springende dolfijnen goed op de foto te krijgen. Hier zie je Romeo en een stukje Papito.


Eenmaal terug op de wal praten we met Mandy nog even het verloop van de week door. Ze geeft toe dat het voor haar ook een emotionele ervaring was voor wat Victor liet zien. Het deed haar goed om te zien hoe goed hij er kennelijk overheen is gestapt en er vandaag weer helemaal voor ging door hard met Papito te werken. Vandaag had in het teken van de mondmotoriek gestaan en algehele rompbalans. Victor ging geen uitdaging uit de weg. Zo mocht hij kiezen uit een oefening op de gymbal of op de pedalo. Victor koos de pedalo. Een toestelletje met 2 plankjes en 4 wieltjes, waarop je moet staan en door een soort van fietsen vooruit moet gaan en tegelijkertijd je evenwicht te bewaren. Hermi en ik hebben hem even gezien, maar lijkt ons nog lastig. Toen Victor eenmaal realiseerde wat hij gekozen had, begon hij wel te piepen, maar maakte dapper zijn oefening af.

Veronique zit trouwens tijdens zo’n nabespreking lekker in haar buggy of bij mij op schoot als het te lang duurt.


Thuis heeft Victor na het eten nog een half uurtje geslapen. We waren van plan om vanmiddag met zijn allen naar het strand te gaan. Helaas had Veronique al haar kruit verschoten in de ochtend en die bleef tot 1745 uur slapen. Dan morgen maar naar het strand. Wel snel nog even extra bellenblaas gekocht.

En toch is er iets bijzonders met Victor gebeurd. Hij is meer gaan oefenen in het zeggen van woorden. De woorden die we vanmiddag genoteerd hebben zijn: zitten (zizzuh), blazen (azuh), aanzetten (aazezzuh), chips eten (ip eden), wassen (wasss).

’s Avonds na het eten, de kinderen weer naar bed gebracht. Even samen een boekje lezen, en Veronique wil daar per se bij zijn…en terecht.


Morgen is het lekker weekend. We mogen terugkijken op een bijzondere eerste week, waarin Victor hard gewerkt heeft en er toch weer bijzondere dingen gebeurd zijn. Nu even twee dagen rust en maandag beginnen we aan de tweede week.





donderdag 19 februari 2009

Dag 4: Een heftige emotionele dag voor Victor

De dag begon vanmorgen zoals de anderen. Het was mooi weer. Victor en Veronique hadden goed geslapen en de anti muggen spray heeft gewerkt. Er zijn geen nieuwe muggenbulten bijgekomen bij Victor en Veronique.

We konden weer netjes onze auto kwijt op de parkeerplaats bij het Sea Aquarium en zijn vervolgens nog even door het Sea Aquarium zelf heengelopen, omdat Victor dat graag wil. De therapie had in vele opzichten een wat ander verloop dan voorheen. Papito was met zijn maatje Romeo aan het spelen en had weinig zin om de therapie te beginnen. Om de verstandhouding tussen de dolfijnen te bevorderen, zwemt Papito in een groepje met 2 andere jonge dolfijnen. Een daarvan is Romeo. Normaal gesproken wordt Romeo aan het begin van de therapiesessie naar een ander bassin geleid. Dat gebuerde nu ook, maar het duurde wat langer voordat Papito terug kwam naar het dok voor Victor. Ondertussen werd Victor bezig gehouden op het dok en moest Sonja de dolfijntrainster al haar trucs uit de kast halen om Papito weer bij de les te krijgen.


Toen Romeo weer naar het andere bassin geleid was en Papito weer bij de les was, ging de therapie voortvarend van start. Victor had er zin in zo liet hij blijken. In het half uur van tevoren had hij weer met emotiekaarten gewerkt en hij had goed zijn best gedaan. Hier komen Papito en Mandy even langs zwemmen om gedag te zeggen.


Victor vindt het ook ontzettend leuk om hard met Papito me te trappelen in het water. Na een tijdje wordt het dan tijd voor de sessie op het dok. En hier trappelt Victor mee naar het dok.


Mandy vertelde ons dat Victor zelf had aangegeven dat hij even een break nodig had van het water. Op het dok worden de dingen herhaald , die in het eerste halfuur op de wal al geoefend zijn. Ook op het dok werkt Victor met zijn emotiekaarten, waarmee hij keuzes kan maken en dingen benoemen.


Het lijkt allemaal goed te gaan tot opeens Victor in huilen uitbarst. Hij wijst naar de kant en wil van het dok. Victor is erg verdrietig. Mandy neemt hem even mee naar de wal, slaat een handdoek om hem heen en knuffelt Victor om hem iets rustiger te krijgen.


Na een tijdje lijkt Victor te kalmeren. Hermi en ik zien het gebeuren en weten niet of het een reactie is dat hij moe is, koud heeft of iets anders. Uiteindelijk neemt Mandy hem weer mee in het water. Papito blijft de hele tijd heel dicht bij hem zwemmen, alsof hij Victor wil troosten. Papito blijft rustig bij Victor in het water liggen en Victor wordt rustiger. Heel knap van zo’n dolfijn om zo bij ons mannetje te blijven en hem te steunen.


Terug op het dok, had Victor het snel gezien. Hij zwaaide nog even naar Papito, maar was niet meer geïnteresseerd in de mooie sprongen die Papito samen met Romeo altijd doet aan het eind van zijn therapiesessie.

Eenmaal terug van de therapiesessie begon het te regenen en gingen we allemaal weer naar binnen. Victor werd zijn therapieruimte ingebracht en was nog erg overstuur. Op een gegeven moment kwam Marit mij halen samen met Victor. Ik vroeg aan Victor of hij mij op de letterkaart wilde vertellen wat er aan de hand was. Hij antwoorde:”ja.” Hij wilde het ook aan Mama vertellen, die op Veronique stond te passen. Hermi is met Marit en Mandy naar de therapieruimte gegaan. Eerst vertelde hij dat hij moe was en dat hij met papa wilde dansen. “Hiervoor hoef je niet zo van streek te zijn,” zei Hermi en vroeg wat er echt aan de hand was. Toen kwam het hoge woord eruit: ”Ik wil praten en het lukt niet.” Victor had zo naar deze 2 weken toegeleefd en zichzelf het doel gesteld om hier te gaan praten. Nu dat niet automatisch ging, was hij erg verdrietig en teleurgesteld. Dit besef drong steeds meer tot hem door tijdens de afgelopen dagen. We hebben met Mandy alles nog een keer doorgesproken en besloten vandaag niet zo veel meer te doen. Het belangrijkste is dat Victor voelt dat hij mag zijn, wie hij is, en dat hij weer lol in de therapie krijgt zonder dat praten boven alles staat, zonder dat het hem blokkeert.

Toch enigszins aangeslagen verlaten we het Sea Aquarium en terug op Chogogo is Victor moe en leggen we hem in bed.

Aan het eind van de middag is Victor weer wakker en komt aanmerkelijk vrolijker zijn kamer uit. Hermi stelt hem weer wat vragen, die hij beantwoordt via de letterkaart. Hieruit komt naar voren dat hij opgelucht is dat hij heeft kunnen huilen en zijn frustratie heeft kunnen uiten. Hij geeft ook aan dat hij zijn best wil doen met oefenen om te praten en te zwemmen met Papito.

Voor hij naar bed gaat, vertelt Victor via de letterkaart dat hij toch een goede dag heeft gehad en dat hij zin heeft om morgen weer hard met Papito te werken.

Hermi en ik zitten nog wat zaken na te bespreken en hebben medelijden met ons mannetje, dat zo graag wil maar dat het nog niet lukt. Aan de andere kant zijn we trots over hoe hij zich over vandaag lijkt heen te zetten, want dit was echt een zware domper voor hem. Aan de ene kant zijn we emotioneel dat dit nu gebeurd, aan de andere kant beseffen we ook dat hij nog anderhalve week te gaan heeft en een team van specialisten om zich heen heeft, inclusief Papito, die er voor hem zijn en die hem weer op de rit kunnen krijgen.

En toch lijkt het dat Victor sinds vanmiddag meer woorden probeert te zeggen.

Morgen nog een dagje therapie en dan is het weekend. Even 2 dagen iets anders, alhoewel we zondag family swim hebben. Dan mogen Hermi en ik met Papito zwemmen.

woensdag 18 februari 2009

Dag 3: It is a good day for dolphin therapy

De derde dag is aangebroken. We beginnen een beetje in het ritme te komen. Opstaan, ontbijten en op ons gemak klaarmaken voor de therapie. Ondanks de weersverwachting van 65% kans op neerslag bleef het redelijk droog. Wat heet, we hebben gewoon een prachtige dag. Eigenlijk een dag zoals we die vorig jaar zoveel hebben meegemaakt. Rond 1015 uur zijn we op het Sea Aquarium. Victor wil graag nog even de mooie vissen bekijken voor de therapie begint. Opeens komt er een medewerker van het Sea Aquarium op ons af en zegt dat de dolfijnshow zo gaat beginnen. We moeten lachen en vertellen hem dat Victor zo zijn eigen show gaat krijgen bij de therapie.

Om 1030 komen Mandy en Marit naar buiten om Victor te halen. Victor ziet ons niet meer staan en gaat naar binnen. We kletsen wat met de Nederlandse mensen die we gisteren ontmoet hebben. Zij doen nu voor de vijfde keer therapie met hun zoon. Steeds weer kwam er een effect.

Dan komt Victor naar buiten. Hij is klaar met zijn binnensessie en mag naar het dok. Van Mandy en Marit moet hij goed meehelpen met spullen dragen, dit gaat steeds beter.


Vervolgens lopen Victor, Mandy en Marit door naar het dok. Dat is ook het moment waarop wij naar de haaiensteiger kunnen om de therapiesessie te zien. Dit heet de haaiensteiger omdat er beneden, tussen de twee therapiebassins een vak is waarin een stel flinke verpleegsterhaaien zwemmen. Gelukkig is dit vak met dubbel hekwerk afgezet, maar het blijft een raar gezicht.

Hier zie je Hermi en Veronique zitten op de haaiensteiger. We hebben Veronique met haar rug naar de zon gezet om verbranden te voorkomen. Zo kan Veronique de sessie in het andere therapiebassin zien.


Als Victor eenmaal op het dok is wordt natuurlijk Papito als eerste begroet. Victor mag hem aaien en doet een spelletje met Mandy en Papito wie het hardste spetteren. Uiteraard wint Papito.


Leuk detail is dat er weer een oude bekende van Victor op het dok is bijgekomen. Gernanda is vandaag de dolfijntrainster van Papito. Vorige jaar heeft Gernanda ook veel met Victor gewerkt samen met Papito en Nemo.

In het water moet Victor vervolgens allerlei oefeningen en opdrachten met Papito doen. Hij komt ook regelmatig even langs gezwommen om te laten zien wat hij allemaal kan. Hij moet Papito een handje geven.


Uiteraard weer lekker samen spetteren


En Victor laat Papito een bal apporteren.


Tijdens een van de twee doksessies, viel ons op dat Mandy opeens een groot stop teken in haar handen had. In de na-evaluatie verteld ze dat ze gewerkt hebben om Victor te leren dat hij kenbaar kan maken als hij iets niet wil. Dit kan hij doen door het gebaar stop te gebruiken. Dit werd in het eerste half uur op de wal geoefend, door een soort van stoelendans. Waarbij of Victor of Mandy of Marit met de stop kaart aan kon geven wanneer het dansen zou stoppen. Daarna werd dit stop teken meer in de hele therapie verweven. Dit was een van onze behandeldoelen om Victor wat weerbaarder te maken ten opzichte van andere kinderen.

Het grote verschil met alle voorgaande sessies is dat Victor erg geconcentreerd werkt en zich helemaal focused op Papito. Hij heeft wel oog voor zijn omgeving, maar keert zelf terug naar hetgeen hij mee bezig was. Dit is een verandering die we hier zien, terwijl hij in Nederland nog vaak vluchtig gedrag kon laten zien.

’s Middags hebben we het rustig aan gedaan, de was gedraaid en boodschappen gehaald. Victor laait de boodschappen goed mee in de kar. Veel meer eigen initiatief en dolgelukkig dat hij mee kan helpen. Komt het misschien toch nog goed voor Hermi.

’s Avonds iedereen weer op tijd naar bed. We hebben Victor en Veronique flink met anti-muggen spray ingesmeerd. Victor is de afgelopen nachten flink gestoken, dus hopelijk werkt het voor hem.




dinsdag 17 februari 2009

Dag 2: Een regenachtige dag

We troffen het niet vandaag. Al bij het wakker worden, hoorden we de regen naar beneden klateren. De temperatuur is nog steeds lekker, maar als het regent in Curacao dan regent het hard. Maar niet getreurd Dolfijn therapie vindt plaats in het water en dat is ook nat.

We waren mooi op tijd op het Sea Aquarium om nog even een rondje door het aquarium zelf te lopen. Eenmaal binnen op het CDTC werd Victor meteen mee naar achteren genomen om zijn therapie sessie te starten en kregen wij uitleg van Marco de hoofdtherapeut. Hij vertelde ons enkele dingen over wat dolfijn ondersteunde therapie nu precies met zich meebrengt en waarom het zo succesvol kan werken.
Het gaat me wat ver om zijn verhaal hier in het kort samen te vatten, dat zou de boodschap van het verhaal ontkrachten. Mogelijk doe ik dat later deze 2 weken nog eens. Wat ik er wel over wil zeggen is dat er een totaal concept schuil gaat achter het therapieprogramma van het CDTC. Dit betreft de inzet en specialismen van de therapeuten, maar ook de keuze voor de dolfijnen. Zomaar een kind bij een dolfijn in het water zetten, zal weinig effect hebben en ook niet iedere dolfijn is geschikt als een therapiedolfijn. Om met Marco’s woorden te spreken, bij paarden gebruik je nu eenmaal ook niet een super getrainde volbloed arabier (of Salinero)om een akker te ploegen.

Aangezien het buiten flink regende duurde dit vrijwel de hele therapiesessie van Victor, en toen we eindelijk naar buiten gingen kwam Victor samen met Mandy en Marit net teruglopen van het dok. Hier zie je hem.


Eenmaal terug regende het nog steeds. Normaal zitten we lekker buiten om de therapiesessie samen met Mandy te evalueren. Nu weken we uit naar de ruimte waar Victor in het eerste half uur gewerkt had. Ze hadden veel met klanken gewerkt, die gekoppeld waren aan dierengeluiden. Vooral het varken was erg hilarisch. Mandy vertelde dat ondanks de regen Victor weer een geweldige tijd buiten met Papito had gehad. Hij vermaakte zich kostelijk en zelfs de regenbuien konden hem niet deren. Dat merk je ook aan Victor, die weer helemaal enthousiast terug kwam.


Met de alphasmart wilde Victor tijdens de therapie niet werken. We hebben het nog even geprobeerd toen wij erbij waren, maar Victor had er geen zin in. Eenmaal thuis vroegen we aan Victor hoe hij zijn therapie had gevonden en toen vertelde hij met zijn letterkaart, dat Papito tegen hem gezegd had dat hij ging praten en……..dat hij kinderen zou krijgen.
Nou, wij zijn hier met veel dingen bezig, maar dat laatste hadden we niet verwacht.

Goed wat doe je verder op zo’n regenachtige dag. Veronique was hangerig en hebben we lekker in haar bedje gelegd. Victor en ik zijn er even op uit geweest om wat boodschappen te doen. Dan kom je weer op zo’n typisch probleem voor Curacao. We wilden een staafmixer meenemen voor het eten van Veronique. Nu werkt het hele eiland op 110V stroom, behalve ons resort Chogogo dat 220V heeft. En die apparatuur was dus niet te koop…..Dan maar weer prakken.

’s Avonds was de welkomstborrel voor alle gezinnen, die deze periode therapie hebben, georganiseerd. Deze werd gehouden in de lobby van het nieuwe Dolphin Suites. Een appartementencomplex dat speciaal voor fysiek gehandicapten is gebouwd op loopafstand van het CDTC. Vorig jaar was het nog in aanbouw, maar nu dus af. Prachtig is het geworden. Op de borrel nog even met een paar oude bekenden van vorig jaar gesproken en met een paar andere Nederlandse gezinnen. Het viel op dat toch veel gezinnen voor de tweede of meerdere keer hier waren. Dit werd ook bevestigd. Het schijnt dat 75% van de gezinnen inderdaad eerder is geweest. Die voorgaande keren moeten dus zoveel hebben opgeleverd dat ouders zich, net als wij, weer een keer terug willen in het belang van hun kind en daar kosten noch moeite voor willen sparen. Een interessant gegeven.

En Victor, die zien we groeien.

maandag 16 februari 2009

Dag 1: Terug bij Papito

Victor en Veronique waren al vroeg wakker. Om 6 uur wilden beiden uit bed. Toen we aan Victor vroegen waarom hij zo vroeg op wilde staan, antwoordde hij dat hij niet te laat wil komen op therapie. Daar is wat voor te zeggen. Uiteindelijk hebben we het nog een uurtje weten te rekken, maar toen moesten we er allemaal uit. Na het ontbijt hebben we de spulletjes ingepakt en zijn we op ons gemak naar het CDTC gereden.

Om 1000 uur zou de dag beginnen. Mandy kwam ons halen samen met Marit een stagiaire. Terwijl Marit Victor alvast meenam spraken Hermi en ik met Mandy over alles wat er het afgelopen jaar gebeurd is sinds we uit Curacao vertrokken. Ze was vooral benieuwd naar all activiteiten die we ontplooid hadden en hoe Victor hierop gereageerd had. Uiteraard hebben we doelen van de komende twee weken besproken, waarbij naast praten en werken met de Alphasmart ook het verbeteren van concentratievermogen als doel werd vermeld.

Er is ook op het CDTC het nodige veranderd. Na de dood van dolfijn Nemo, is er een nieuwe dolfijn bijgekomen Lina. Dit was echter niet de enige verandering. Ze hebben de groep dolfijnen meer gemengd met de dolfijnen van de Dolphin Academy buiten de therapie uren. Dit om een betere groepssamenhang te creëren. Dat betekende wel dat Papito in een bassin aan de andere kant van de haaiensteiger zwom. Geen probleem, we hebben zo een nog beter zicht op de therapie. Alleen staan we vol in de zon te kijken. Goed insmeren dus.

Na de anamnese met Mandy, krijgen wij van Henriette, de office manager, nog uitleg voor de komende weken. Dit gebeurt deels in het Duits en deels in het Nederlands. Het is goed om iedereen weer eens te zien.
Ondertussen is Victor aan zijn therapie begonnen. Eerst binnen, daarna naar buiten.
Terwijl we ons installeren op de haaiensteiger, laat Papito al met een paar mooie sprongen zien dat hij er zin in heeft. Dan komt Victor samen met Mandy en Marit aangelopen. Ook hij heeft er zin in.

Eerst komt Papito hem begroeten op het dok. Hij lijkt te zeggen:”Zo jongen ben je daar weer?” En als we het later aan Victor vragen is dat ook zo.


Dan begroetten Victor en Papito elkaar door tegelijkertijd met hun benen/staart in het water te spetteren.


Ook in het water gaat het meteen weer als vertrouwd. Victor gaat met veel energie tekeer, dit is het moment waarop hij zolang heeft gewacht. Later krijgen we van Esther de hoofdtrainster dit ook te horen. Het viel haar op hoeveel plezier Victor uitstraalde tijdens zijn sessie.


Als Victor en Papito even later langs komen zwemmen, neemt zelfs Mandy haar petje voor hem af!


Tijdens de eerste sessie op het dok, zagen we dat Victor weinig geïnteresseerd was in de puzzel die Mandy hem voorhield. Papito was immers in het water en daar moest het gebeuren. Mandy vertelde ons na afloop dat ze dit haar ook opgevallen was. Victor kwam met volle overtuiging om te werken, maar dat moet je dan wel in het water met Papito doen en niet met een “suffe” puzzel. Ondanks dat viel haar op dat Victor het therapieritme, werken op het dok afgewisseld met werken met Papito, snel weer oppikte.


’s Middags is Victor onrustig. Eerst gaf hij aan dat hij zijn bed vandaag niet meer uitkomt, dan houd hij het nog geen 10 tellen vol. Na ongeveer uurtje vraagt Hermi aan hem wat er aan de hand is. Hermi neemt hem even apart met de letterkaart. Het blijkt dat Victor toch onzeker is. Hij geeft aan dat het misschien wel niet gaat lukken om in deze twee weken te leren praten. Hermi heeft hem gezegd dat hij zich voor ons niet hoeft te bewijzen, dat heeft hij al lang gedaan. Maar hij moet wel blijven oefenen en Papito gaat hem hierbij helpen.

Kortom een goede dag om mee te beginnen, even er weer in te komen en maar kijken wat er nog te gebeuren staat.
’s Avonds is er wederom een kat aan komen lopen, net als de vorige keer.