dinsdag 22 september 2009

Stichting Sam - 2de sessie

Vandaag was de tweede sessie van Victor bij stichting Sam in Harderwijk. De afgelopen week hebben we alweer wat kleine veranderingen in Victor's gedrag kunnen zien. Hij is beter geconcentreerd en heeft zichtbaar meer zelfvertrouwen gekregen.


Deze keer viel de eer aan Cynthia om mee te gaan naar Harderwijk. Cynthia maakt als stagiaire pedagogie deel uit van ons behandelteam in ons Victor's thuisonderwijsprogramma. Het leuke is dat Esther haar tijdens die stage begeleidt en nu kan zij Esther ook in een andere omgeving aan het werk zien.


Het was wederom vroeg op. 6 uur weg, om de files voor te zijn en dat is ook gelukt. We waren om 730 uur in Harderwijk. Geen files, dus een kopje koffie/thee drinken in hotel Monopole op de kop van de boulevard. Dan om 900 uur richting het Dolfinarium. En daar staan we dan. Cynthia, Hermi, Victor, Veronique en ik.

Terwijl Hermi, Cynthia en Veronique al naar de glaswand in "onder de OdieZee" gaan, lopen Victor en ik naar de kleedruimtes. Daar wachten Esther en de andere begeleiders en therapeutes ons op.
Het is vandaag de bedoeling dat Victor zoveel mogelijk zichzelf omkleedt en mij om hulp vraagt wanneer hij dat nodig heeft. Uitkleden ging redelijk, maar de wetsuit had nog wat voeten in aarde.
Maar goed, na de wetsuit gaat de SAM-polo erover en dan is Victor klaar om te gaan. Dag Papa!


Eenmaal bij de glaswand, wacht mij een kopje koffie en gaat Victor aan de slag. Hermi, Cynthia en Veronique hebben zich al geinstalleerd.

Terwijl Victor geconcentreerd aan het werk is, komen er weer groepen dolfijnen langs zwemmen. Het viel ons op dat Anke, de dolfijn waar Victor vorige week mee gewerkt heeft, steeds kwam kijken door het raam. Het was alsof ze hem op kwam zoeken, wat leuk dat je er weer bent.

Anke, de dolfijn, deed ook leuk mee met Victor's werkjes. Victor had opgemerkt dat Ernst, het jongetje dat naast Victor therapie had, een mooie fles bellenblaas had. Op aanmoediging van Esther ging hij vragen of hij de fles mocht meenemen. "Blazuh..."
En Victor ging er enthousiast mee aan de slag. Na een serie bellen, blies Anke ook spontaan een serie bellen door haar blaasgat.
Hier onder zie je Anke met haar scheve kaak.


Buiten op het dok, werd hard om Anke geroepen. Zij werd ook gestuurd en kwam continu bij Victor haar kunstjes doen als beloning voor zijn harde werken. Qua foto's maken werkt Victor op een te grote afstand om goede foto's te maken. Maar er was voor ons iets nieuws bedacht. Esther had een microfoon meegenomen. Deze stond in verbinding met een camera op de uitkijkpost. Hier konden we met een koptelefoon horen wat er gezegd werd op het dok.
Dit was heel bijzonder om zo dicht de stemmen te horen. Victor werd uitgedaagd om allerlei worden te zingen. Wil je dat Anke gaat springen of spetteren? "springuh...", "Goed zo Victor!" en Anke ging de lucht in. En zo werden er nog meer woordjes geoefend.


Op de uitkijkpost stonden we ondertussen te kijken en ons weer te verbazen/vermaken over het plezier en energie die Victor had in het werken met de dolfijnen. Het viel iedereen op. Een groot feest voor ons manneke.
Na het dok werd het tijd om met ballen en de andere dolfijnen te spelen. Terwijl Esther en Victor in het water aan het ravotten zijn, kijken de dolfijnen toe en spelen mee. Ze gooien ballen, ijsblokjes en spetteren water. Ondertussen laat een van de dolfijntrainsters zien hoe je een dolfijn bij de staart pakt.


Veronique had goede zin. Ondanks het feit dat ze ook om 500 uur op was en een hele rit achter de rug had, vond ze het prachtig op de uitkijkpost. Ze bleef lekker rondlopen en kijken naar Victor. Daarbij stal ze bij iedereen de show met haar vrolijkheid. Af en toe wel een koekje of een snoepje en dan weer naar Victor kijken. Hieronder staat ze. "Mama, snoepje!"


In de evaluatie vond ook Esther dat Victor hard gewerkt had. Ze heeft heel veel verschillende woordjes gehoord. Makkelijke en moeilijke woordjes. Op een gegeven moment had Victor duidelijke "springen" gezegd. Dit werd niet alleen gehoord door Esther, maar ook de Elise, de observante van Esther, en de dolfijntrainster die erbij stond. Iedereen enthousiast.
Op weg naar huis hebben we Victor ook nog een beetje uitgedaagd tot spraak. "Appel" en 's avonds heel duidelijk "bad".
Op zijn letterkaart schreef Victor dat hij het erg leuk vond en nog een keer terug wil komen. Bedoel je volgende week? Nee volgend jaar en dan langer.
Victor weet dat volgende week alweer de laatste keer is, maar hij heeft nu al veel bereikt.