vrijdag 12 maart 2010

DAG 2: Opstartproblemen

Dag 2 begon wat minder voortvarend voor Victor. De reis had er zichtbaar bij hem ingehakt en hij kreeg ’s ochtends weer een aantal kleine aanvallen te verduren. Victor heeft enkele weken geleden een epileptische aanval gehad en is ingesteld op medicijnen. Niet best, en we proberen Victor zoveel mogelijk rust te laten vinden door hem in bed te leggen.
Dus zijn oma, Veronique en ik even boodschappen gaan doen. Hermi bleef bij Victor achter in het appartement. Bij thuiskomst was Victor nog wel slap, maar kwam wat meer zijn bed uit en wilde naar Papito. Dat zou kunnen, maar eerst een beetje aansterken jongen.
Ondertussen zijn oma en Veronique even gaan zwemmen. We hebben een prachtig groot 50 meter bad voor ons appartement liggen en konden de twee voor bezig zien. Oma had uit Frankrijk een zwemvestje meegenomen en Veronique vond het prachtig om even lekker te poedelen in het kinderbadje. Hier zie je haar zitten


Ondertussen vond Victor dat hij wel genoeg gerust had en was op onderzoek door het appartement. We besloten om Victor maar een beetje zijn gang te laten gaan. Te lang in bed vindt ten slotte ook niemand leuk. En Victor vond het niet erg. Vanaf het balkon kon hij bovendien mooi Veronique in de gaten houden.


Ondertussen had Veronique al vriendjes gemaakt en was bezig een luchtbed te veroveren van 2 andere kindjes. Wat nog lukte ook….


’s Middags voelde Victor zich goed genoeg om naar het Seaquarium te gaan. Hij wilde Papito zien. We besloten het erop te wagen. Victor zag wat minder pips, het Seaquarium ligt naast de deur en naar verwachting zouden de voordelen van het weerzien opwegen tegen het risico op een aanval. In de benen dus.
En het was heerlijk om iedereen weer even te zien. Eenmaal binnen het Seaquarium liep Victor rond alsof hij nooit was weggeweest en liet oma alle mooie plekjes zien die hij nog kende. Ondertussen was de laatste therapie sessie van de voorgaande groep gestart en zagen we Marco, de hoofdtherapeut, staan. Die zwaaide enthousiast naar ons en riep dat Mandy, Victor dolfijntherapeute van voorgaande jaren binnen was. Victor moest wel even wennen aan Mandy, maar al snel had hij weer grote lol. Het was fijn om zo even bij te kunnen praten. En zo kwam er een mooi einde aan een dag die moeizaam begonnen was.