donderdag 11 maart 2010

Terug naar Curacao CDTC: Een reisdag

Vanmorgen zijn we afgereisd voor de derde keer naar Curaçao om dolfijn ondersteunde therapie met Victor te doen. Het was vroeg op en terwijl ik de koffers in de auto laadt merk ik dat het best wel fris. Dat klopt, het had gevroren vannacht en ik hoefde gelukkig niet te krabben. Fijn om te bedenken, dat de temperatuur in Curaçao rond de 30 graden schommelt. Maar goed eerst die vlucht nog.
In tegenstelling tot voorgaande jaren vertrokken we nu al op donderdag i.p.v. vrijdag. Dit had te maken dat we nu met Martinair vlogen en die vliegen niet op vrijdag. Resultaat een dagje langer op de Antillen, niet erg….
Eenmaal op Schiphol begint het wachten. We besluiten om een kopje koffie te gaan drinken. Nieuw dit jaar is dat oma van Engelen mee is. Veronique hoeft niet meer in de buggy, dus het gaat allemaal wat gemakkelijker. Hier zie je beide dames bij de koffie zitten.


Na nog wat rondhangen op Schiphol gaat het inchecken dan echt beginnen. Victor had zich al samen met Veronique vooraan de security neergezet. Dit leidde tot grote hilariteit bij het begin. Victor loopt wat rond en is voordat we het weten al 3 keer door de metaal scan heengelopen en Veronique roept tegen iedereen: “opschieten, opschieten!”
Dit had tot gevolgd dat we snel door de security waren en stonden de wachten in de gate. Voor Victor duurde het nog lang. Hier zie je hem staan.


Victor besloot om maar op onderzoek te gaan. Het is verbazingwekkend wat hij allemaal voor elkaar krijgt zonder te praten. Na hem een paar keer teruggehaald te hebben van de andere kant van de gate komt hij heel triomfantelijk met een halve mandarijn terug. Die had hij gescoord bij een oudere mevrouw, die deze kennelijk bij zich had. Of ik het niet erg vond. Nee, hoor.
Veronique had ook zo haar eigen ideeën. Ze bleef dichter bij ons in de buurt, maar vond genoeg tijd om eens kritisch rond te kijken. Natuurlijk met Eendje Kwak, haar favoriete knuffel in haar hand.


De vlucht zelf was lang. Deze keer vlogen we via Aruba, wat een extra anderhalf uur in het vliegtuig met zich meenam. Dit werd Victor een beetje teveel. Hij had erg zijn best gedaan tijdens de hele vlucht, maar nog een keer opstijgen was wel heel vervelend. Gelukkig duurde de vlucht van Aruba naar Curaçao maar 20 minuutjes en dan land je op Hato airport. Hier werden we weer opgehaald door Yellow Tours, die ons naar ons hotel bracht, Lion’s dive beach resort. We hadden een lange dag achter de rug, kinderen niet of nauwelijk geslapen en na nog een klein drankje zijn we allemaal maar naar bed gegaan.