Dolfijntherapie Victor

Een emotioneel afscheid

2011-10-07T18:47:00.000-07:00

Vandaag was alweer de laatste dag van de therapie van Victor. Aan al het goede komt een eind, helaas dus ook voor ons verblijf hier. We hadden ’s ochtends even met Victor gepraat via zijn letterplank en hij wilde er een leuke dag van maken.
Dat was maar goed ook want de emoties bleken hoog te zitten bij iedereen. Voor zowel Steffi als Nicole was het hun allerlaatste dag als therapeute. Beide gaan terug naar Duitsland. Victor heeft een grote stap vooruit gezet in zijn ontwikkeling en de harten van iedereen hier gewonnen.

Ondanks het feit dat hij lol wilde maken, heeft Victor vandaag nog hard gewerkt. Hij heeft tijdens de voorbereidingen op het droge erg goed zijn best gedaan. Zowel met het zeggen van woordjes als met geconcentreerd allerlei werkjes maken. Zo heeft hij bijvoorbeeld een prachtige tekening van een dolfijn voor ons gemaakt met verf en stempels. Die moet mee naar huis.

De watersessie verliep eigenlijk wel net zoals normaal. Victor mocht aanwijzen wat hij wilde doen en in no-time was hij dus bezig op het surfboard voorgeduwd door Papito. Na afloop wilde Victor niet weg gaan van het dok. Hij wist dat de therapie erop zat en wilde nog zolang mogelijk genieten. Het kostte Steffi en Jessica enige moeite om hem mee naar de kleedkamers te krijgen.

Ja, en toen begon het afscheid. Steffi was geëmotioneerd omdat dit haar allerlaatste dag als therapeute was en het geweldig had gevonden om met Victor te werken. Wij waren geëmotioneerd omdat Victor zo’n goede tijd had gehad en zoveel progressie heeft laten zien. Nicole kwam nog langs. Ook voor haar was het haar laatste dag en was ook emotioneel. Ze had beloofd niet te gaan huilen, dus toch.

Ook Esther kwam nog afscheid nemen en zo stonden we uiteindelijk met één grote groep om Victor heen. Er werd snel een fotocamera gehaald en Victor kreeg iedereen aan het klappen door zelf heel enthousiast te beginnen.

Toen was het echt tijd om te gaan. Morgen vliegen we alweer terug. Het is nu aan Victor en ons om te zorgen dat hij de progressie die hij gemaakt heeft voort kan zetten. Dat zal wel gebeuren. Tot de volgende keer.

De voorlaatste dag

2011-10-06T17:06:00.000-07:00

De dag begon als de vorige. Het is alweer de voorlaatste dag van de therapie en we merken dat Victor het nog steeds erg goed doet. Hij zit in de swing. Voor vandaag hebben we de ochtend therapie voor Victor gepland staan en hebben we weer een afspraak met Nicole.
Victor lijkt een beetje dromerig als we naar het CDTC toelopen. We praten wat met andere therapieouders als Victor is opgehaald. Ook hun kinderen hebben weer mooie stappen in hun ontwikkeling gezet.

Na de eerste rondjes zwemmen met Papito, gaat Victor even uit het water om op het dok te werken. We staan een beetje onderling te praten als we ineens erg enthousiast “Goed zo, Victor!” horen. Zo enthousiast hebben we het nog niet gehoord. Tijdens de nabespreking bleek dat Victor zijn eigen naam gezegd had. Zowel Steffi als Jessica en Elze hadden het goed gehoord. Iedereen erg enthousiast. Dit is eigenlijk één van de grote doorbraken van deze therapieperiode. Victor is meer woorden gaan zeggen. Vandaag kwam hij binnen in de therapieruimte en begon al met tegen Steffi te zeggen:”werken.” Ook het bijbehorende gebaar maakte hij hierbij. Daar kwam dus “Victor” later bij. Zo horen we steeds vaker dat het hem lukt om woordjes te zeggen.

Steffi heeft ook veel aan zijn fijne motoriek gewerkt en het zelfstandig typen gaat steeds beter. Victor lijkt beter in zijn lijf te zitten en dat is aan alles merkbaar.
We mochten vandaag ook even achter het dok gaan kijken. Dan sta je direct achter de therapiedokken en is de beste plek voor het maken van foto’s. Het is een mooie dag, waarin Victor weer hard heeft gewerkt.

Na afloop praten we nog wat na met iedereen. Iedereen is erg enthousiast over de vorderingen van Victor en wij zijn blij dat we hier zo goed geholpen worden om voor Victor de juiste omgeving te creëren voor zijn verdere ontwikkeling. In ons gesprek met Nicole gaan we hier nog wat dieper op in. Nicole houdt ons vooral een spiegel voor over de rol als ouders die wij in het programma spelen.

Morgen is alweer de laatste dag van de therapie. Een dag van afscheid. Dat is altijd jammer. Vooral de tweede week gaat eigenlijk altijd te snel voorbij. Vandaag hebben we al afscheid genomen van Marco en Mandy, aangezien we die niet meer zien morgen.
’s Middags zijn we nog even naar het strand geweest en dan is het vandaag weer vroeg naar bed, want om 6 uur gaat de wekker weer.

Op het vlot

2011-10-05T18:07:00.000-07:00

Goh, de tijd schiet op. Het is alweer de tweede woensdag en zaterdag vliegen we weer naar huis. Nou ja, we hebben na vandaag nog 2 dagen te gaan en daar gaan we van genieten. Victor leek deze ochtend wat vermoeid en fladderig. Misschien dat niet iedereen het woord fladderig goed begrijpt, maar iedereen die Victor kent zal weten wat ik bedoel. Hermi en ik hadden ook schrik dat hij minder geconcentreerd zou zijn tijdens de therapie. Gelukkig hadden Hermi en ik het bij het verkeerde eind. Victor heeft de hele 2 uur zeer geconcentreerd gewerkt, vertelde Steffi naar afloop.

Het praten gaat vooruit. Gisteren heb ik wat over het gebruik van het woord “stop” verteld. Vandaag gebeurde er diverse dingen qua spraak. Thuis zei Victor al “Boo” tegen een boom. Op Curacao staan hier vele palmbomen en de dag ervoor had Oma aan Veronique uitgelegd wat voor boom dat is. Victor had kennelijk goed opgelet. Terwijl we op weg waren naar het CDTC, wees het naar een palmboom en riep “Pa’ Boo!” Het is fantastisch dat Victor zo aan het oefenen is met praten.
En dan het woordje “nee”. Victor zegt “ja” en schudt “nee” op vragen van onze kant. Steffi probeert nu om het woordje “Nee” uit te lokken bij Victor. Gisteren zie hij op commando “ée”. De letter n is nog een moeilijke klank.
Vandaag zei Victor echter op eigen initiatief “ée” op twee momenten waarop hij nee bedoelde. Fantastisch! Dit hadden we vooraf niet kunnen bedenken.
Steffi had op het water ook iets nieuws voor hem bedacht. Varen op het vlot. Dit is best spannend voor Victor, aangezien het vlot aan alle kanten wiebelt en hij erg veel steun zoekt bij Steffi.

In eerste instantie sloeg hij zijn armen stevig om Steffi heen, daarna raakte hij meer gewend en ging vrijer op het vlot zitten. Dit is erg goed voor het oefenen van zijn balans en houding. Er werd ook met een bal op het vlot gewerkt, waarbij Papito de bal kwam brengen en Victor deze telkens weer weg moest gooien. Erg leuk om te zien.

Na afloop hadden we een kleine evaluatie met Steffi.
Later die ochtend hadden we nog een workshop met Marco, waarin hij over de “geheimen” van dolfijntherapie sprak. Het gaat wat ver om alles hier te herhalen, dat doe ik nog wel een keer.
Na afloop kwam Veronique terug van het zusjes programma en zijn we teruggegaan naar het appartement.
’s Middags zijn we nog naar het strand geweest en toen was de koek op voor de kids.
Tot morgen.

Curacao dolphin therapy - de workshops

2011-10-04T17:52:00.000-07:00

Vandaag was de dag van de workshops. Tussen de therapiesessies door worden er door de therapeuten workshops georganiseerd waarin een aantal thema’s verder voor de ouders worden uitgediept. Als ouders kun je je hiervoor inschrijven en onze ervaring leert dat je in die gesprekken een schat aan ervaring en kennis opdoet. Voor vandaag stonden er een drietal ingepland. De eerste ging over positionering/houding van een kind, gegeven door Ricarda; de tweede was een consult bij Matthias; de derde betrof een workshop massage voor de ouders.

Ricarda viel meteen met de deur in huis door te vertellen dat de workshop eigenlijk bedoeld was voor rolstoelgebruikers. Naast ons was er nog een ouder aanwezig en wij hebben meer gesproken over specifieke houdingen voor zitten en aanwezig zijn van kinderen in verschillende situaties. Het was erg boeiend hoe Ricarda met simpele voorbeelden liet zien wat de impact van een slechte houding op doorbloeding, ademen, eten, concentratie heeft. Ze liet ons ook een aantal voorbeelden zien van hoe je dit kan verbeteren. Ik kon me goed voorstellen dat deze problematiek speelt bij mensen in een rolstoel. Voor Victor hebben we er ook een aantal specifieke aandachtspunten uitgehaald.
Helaas voor ons vond de workshop precies plaats tijdens de watersessie van Victor, dus hebben we daar weinig van gezien. En hij deed het nog wel zo goed!

Na de lunch zijn we langs geweest bij Matthias. Hij zou nog eens goed kijken naar de heupen van Victor. Na de lunch zijn we naar Dolphin Suites gelopen waar Matthias zijn praktijk heeft. Victor had uiteindelijk niet zoveel zin. Hij was liever naar het zwembad gegaan. Dus kon Matthias maar oppervlakkig naar zijn motoriek kijken en een paar kleine testjes doen, die Victor toeliet. Maar er vielen hem op het oog geen bijzonderheden op. Verder hebben we nog even gepraat over het effect van dolfijntherapie op de ontwikkeling van kinderen met een speciaal probleem en hun gezinnen. Matthias werkt al een aantal jaren hier en hij ziet de vooruitgang bij de kinderen die hier ook al een paar jaren komen. Ook bij Victor. Het gaat hier om het totale concept van een gezin voor twee weken op Curacao in een lekker klimaat. De therapie die elke dag voor twee uur plaats vindt in het water en het werken met dolfijnen.

Dat er ook voor de familie gezorgd werd bleek wel uit de laatste workshop. Therapeute Merel gaf een workshop ontspannende massage. Dat leek Hermi en mij wel wat. Terwijl oma met Victor en Veronique naar zee ging, namen wij deel de workshop. Valentijn ging met ons mee. We waren er samen met een ander stel ouders van een therapiekind. Op aanwijzingen van Merel hebben Hermi en ik elkaar om de beurt gemasseerd. Heerlijk ontspannen vertrokken we weer terug naar ons appartement. Merel vertelde ook dat de workshop specifiek voor de ouders bedoeld was om ook aan hun een moment van ontspanning te bieden tussen alle bedrijven door. Nou, dat is gelukt.

Om nog even terug te komen op Victor’s therapie. Steffi was helemaal enthousiast. Victor heeft zowel in het water als op de kant goed gewerkt. Ik heb al eerder geschreven dat er gewerkt wordt met Victor aan het zeggen van het woordje “stop”. Het is belangrijk dat Victor hiermee aan kan geven als hij iets niet wil of niet prettig vindt. Als oudersvoelen we hem meestal wel aan, maar het is ook belangrijk dat andere mensen hem begrijpen. De uitspraak zelf gaat goed vooruit. “Stop” is een complexere klank dan bijvoorbeeld “ho”. Toen Steffi vroeg of hij het nog één keer wilde zeggen voordat ze naar het water zouden gaan, zei hij het wel drie keer, “s’op”. Belangrijk wordt ook dat hij het woord kracht bijzet door het maken van oogcontact. Hier wordt nog hard aan gewerkt.
Het lijken misschien kleine dingen waaraan hier gewerkt wordt, maar ze zijn oh zo belangrijk voor Victor. Het aangeven dat hij iets niet leuk vindt of niet wil, is heel belangrijk voor zijn zelfvertrouwen, communicatie en eigen persoonlijkheid. Wonderen gebeuren in kleine stapjes en dit was weer een klein stapje.

Pablo Papito

2011-10-04T09:12:00.000-07:00

Het is vandaag maandag en weer een gewone therapiedag. Nou ja, gewoon. We zitten nog na te genieten van onze family swim en we beginnen een beetje in de swing te komen van het eiland en de therapie. Van het eiland? Jazeker, want hier gebeurt niet zoveel en wat er gebeurt gaat op het tempo van het eiland. De therapie gaat als clock work en het belangrijkste voor ons is om ’s middags niet teveel met Victor te ondernemen, zodat hij de volgende dag weer fris aan de start kan staan.

Eén van de zaken waar Victor hard aan werkt is het zelfstandig typen op zijn letterbord. Dit is een houten plank met daarop een toetsenbord nagetekend en gevormd. Robin, één van zijn vaste begeleiders thuis, heeft dat ooit voor hem gemaakt omdat typen op een laptop of pc te moeilijk was. Victor vertelt hierop hele verhalen aan ons, waarbij we hem ondersteuning geven aan zijn pols of elleboog. Ik wil hieronder een stukje van zijn gesprek met Hermi weergeven.

H: Hoe was het vandaag met de dolfijnen?
V: Goed en Leuk

H: Hoe vinden de dolfijnen het dat jij er bent?
V: Leuk en we maken veel lol.

H: Wat vindt jij van de dolfijnen?
V: Ze brengen mij vertrouwen
Zij hebben mijn leven veranderd
Zij hebben geen woorden nodig om te weten wat ik denk of voel.
Ik ben net als zij.

H: Hoe zijn zij en jij dan?
V: Zij zijn oprecht en puur en maken de wereld mooier en dat wil ik ook.

H: Maar dat doe je ook!
V: Ik doe mijn best, maar er is nog veel werk te doen.

H: Wil je nog iets zeggen?
V: Nee, ik wil naar de zee. Daar voel ik mij goed en ben ik bij mijn dolfijnen.

Vandaag had Veronique geen zusjesprogramma en mocht mee naar het dok. Steffi kwam haar ophalen, nadat zij zichzelf en Victor had omgekleed.

Eenmaal op het dok mocht Veronique meehelpen met Jessica en de dolfijntrainster. Dit keer gingen ze iets moois voor Victor maken.

De afgelopen jaren hebben ze Papito geleerd om te schilderen. Op een klembord werd een A-4tje bevestigd en er kwamen grote penselen en potten verf op het dok. Onder toeziend oog van Victor en Veronique schilderde Papito mooie streken op het papier en na een paar kleuren ontstond er mooi impressionistisch schilderij. Zowel Victor als Veronique waren er erg trots op.

In de nabespreking kregen we te horen dat Victor weer eg hard en geconcentreerd heeft gewerkt. Hij wordt duidelijker in het woord stop zeggen en ook in het water is hij goed bij de les. Steffi merkt vooruitgang bij hem en dat is goed.

Na de therapie zijn we nog naar een dolfijnenpresentatie op de dolphin academy wezen kijken. ’s Middags hebben we het rustig aan gedaan om zowel Victor als Veronique rust te gunnen. Valentijn doet het goed en we genieten met volle teugen.

De Family swim

2011-10-03T11:44:00.000-07:00

Het is zondagochtend en vandaag staat de family swim op het programma. Vandaag zijn de rollen even omgedraaid. De gelegenheid wordt gegeven aan het gezin om een keer met de therapiedolfijn te zwemmen. Victor zit op de kant. Het doel van de family swim is ook precies wat het omschrijft. De meegereisde familie kan zelf ervaren hoe het is om met de dolfijnen te zwemmen. Hierdoor is het voor ouders, broertjes en zusjes makkelijker om ervaringen te delen met hun therapiekinderen. Dat Victor het leuk vindt, kan ik me nog van een eerdere family swim herinneren. Op de vraag aan hem hoe hij het vond om zijn ouders zo in het water te zien met zijn dolfijn, was zijn droge antwoord dat hij het wel amusant vond om ons zo te zien klungelen….

Maar goed, om 845 uur werden we opgehaald door Marco, die ons zou begeleiden tijdens de familyswim. Hij zou Veronique onder zijn hoede nemen. Hermi en ik moeten onszelf maar redden. Om het gezelschap compleet te maken zat Esther, de hoofddolfijntrainster, zelf op het dok.

Het werd een hele leuke swim. Marco nam Veronique mee naar Mateo om te kijken of die vandaag wilde werken. Mateo week bijna geen moment van Veronique’s zijde. Hermi en ik mochten met zowel Papito als Chabelita zwemmen. Wat een geluk zwemmen met twee dolfijnen. Het gevoel is echt adembenemend als je met één dolfijn zwemt en dat er dan van beneden nog eentje bij komt. Om de beurt zwommen Hermi en ik een rondje en als we even een andere kant op zwommen volgden Papito en Chabelita. Ondertussen deden ze alle kunstjes die ze ook tijdens therapie lieten zien. Zingen, springen, dansen, kusjes geven, etc.

Dit moet zo goed voelen voor Victor. Ik kan me goed voorstellen hoe belonend dit werkt voor kinderen om zo hun best te doen. De dolfijnen geven veel energie terug.

Aan het eind van de sessie werd het tijd voor een groepsfoto. Veronique was samen met Mateo en Marco onze kant opgekomen en werd tussen Hermi en mij ingezet. Daarna werden Papito en Chabelita naast Hermi aan de ene kant en mijzelf aan de andere kant gepositioneerd. Snel de fotograaf roepen en lachen maar. Het resultaat is een foto met veel dolfijnen. Prachtig, tot slot lieten alle dolfijnen nog mooie sprongen zien en toen was het voorbij. Victor had ook genoten vanaf de kant.

Morgen gaat de normale therapie weer verder.

Therapie dag 5: een zere voet?

2011-10-01T10:28:00.000-07:00

We hadden gedacht vandaag iets uit te kunnen slapen, maar het is net zo’n therapiedag als alle anderen. Vannacht was Veronique een beetje ziek geworden, maar die had zich tegen de ochtend toch weer goed hersteld. Morgenochtend staat voor ons de family swim ingepland om 845 uur. Dan mogen we, Hermi, Veronique en ik, ook met Papito gaan zwemmen. Daarna begint de therapie weer op maandag. Dus uitslapen zit er deze twee weken niet in. Het was rustiger op het dok dan de voorgaande dagen. De dolfijnentrainers en therapeuten waren wel aanwezig, maar een groot deel van de staf geniet van hun vrije weekend.

Voor Victor geldt hetzelfde als voorgaande dagen. Om 800 uur wordt hij opgehaald door Steffie en Jessica voor de therapie op het droge. Hij gaat vrolijk met de twee dames mee. Veronique heeft vandaag geen kids programma en blijft lekker bij ons. Als Veronique Victor ziet zwemmen, wil ze uiteraard ook in het water. Vorig jaar had ze het geluk om twee keer met Ricarda te mogen zwemmen, die toen nog in opleiding was. Nu heeft Ricarda een vol programma, dus dat zwemmen zit er niet meer in. Maar morgen kan ze wel meedoen met de family swim.

Victor mag weer werken met Papito en Chabelita en doet goed zijn best. Steffi werkt samen met Victor hard aan het maken van oogcontact. Regelmatig zie je haar nu met twee vingers naar haar ogen wijzen. Kijken Victor!, zie je haar roepen. Het lijkt een beetje op een scene vanuit een film van Robert de Niro, die ook zo met zijn vingers naar zijn ogen wees. Al had dat een andere betekenis.

Het was ons opgevallen, dat Victor de laatste dagen een beetje trekt of hinkt met zijn linkerbeen. Dit deed hij thuis ook al, maar het leek hier erger te worden. Wij dachten dat er iets aan de hand was met zijn linkervoet. Victor wijst hier ook wel eens naar. Met zoveel goede therapeuten hier op het CDTC kan het geen kwaad om eens te vragen of iemand er naar kan kijken. Zowel Matthias als Marco komen even kijken hoe Victor loopt en beiden concluderen dat het iets is met zijn heup. De vraag is nu wat het is en of er iets mee moet gebeuren. Marco legt uit dat de meest logische verklaring is dat zijn botten iets harder gegroeid zijn dan zijn spierweefsel en gewrichten. Dit komt vaker voor bij kinderen van zijn leeftijd. Normaal gesproken worden spieren en weefsel weer voldoende opgerekt door normaal spel, ravotten, voetballen of fietsen. Dit is een beetje anders bij Victor maar daarom nog geen man overboord. Even in de gaten blijven houden. Het zal zichzelf uiteindelijk herstellen. Toch handig zoveel expertise om je heen.

De rest van vandaag doen we maar eens rustig aan. Het is per slot van rekening weekend en morgen is de family swim. Marco zal met ons meegaan en Veronique bij de hand nemen in het water. Het zal een leuke sessie worden, denk ik.

Therapie 4: Zwemmen met 4 dolfijnen

2011-10-01T10:18:00.000-07:00

Het was vandaag alweer de vierde therapiedag. Omdat de maandag was uitgevallen zullen we die op zaterdag inhalen. Victor had het geluk om vandaag met twee dolfijnen te mogen werken. Het CDTC heeft 5 therapiedolfijnen die ingezet kunnen worden. Naast Papito en Mateo wordt er ook gezwommen met Geegee, moeder van Papito, en Chabelita en Li-na twee vrouwtjes dolfijnen. Dit betekent dat ze capaciteit hebben om 20 therapiekinderen in één periode te begeleiden. Deze week zijn er echter maar 16 kinderen, waardoor de dolfijnen iets flexibeler ingezet kunnen worden. Naast Papito mocht Victor dus ook met Chabelita zwemmen.
Tijdens de therapie op het droge was Victor zeer geconcentreerd bezig. Hij wordt uitgedaagd om meer zelfstandig te gaan typen, maar ook knopen vastmaken. Hierdoor moet hij leren om zich zelfstandig aan- en uit te kleden. Er wordt veel gewerkt aan de fijne motoriek en prikkelverwerking. Victor was het eerste half uur beter geconcentreerd dan ooit tevoren. Toen het tijd werd om naar het water te gaan, schudde hij nee. Victor wilde doorwerken. Steffi keek hem eens aan en herhaalde dat het toch echt tijd werd om naar Papito te gaan. Oh, toen viel het kwartje. Naar Papito en het water.

In het water liet Victor echter wat van zijn geconcentreerdheid varen en was een beetje aan het spelen met Papito en Chabelita. Het levert wel mooie foto’s op zo zwemmen met twee dolfijnen.

Overigens gebeurde er weer iets typisch tijdens de sessie. Victor wisselde regelmatig van dolfijn. Na Papito en Chabelita ging hij ook nog een rondje met Li-na zwemmen. Terwijl hij daarmee bezig was kwam ook Mateo zich er even mee bemoeien. Hij nam moeiteloos het stokje over van Li-na en ging even met Victor aan de slag.

Zo kwam het dat Victor vandaag met 4 dolfijnen zwom. In eerdere jaren zouden we hier een beetje onze vraagtekens bij hebben gehad. Jongetjes zoals Victor hebben toch een structuur nodig om te leren. Om zo van dolfijn te wisselen doorbreekt zo’n structuur en kan voor verwarring zorgen. Echter Victor voelt zich zo vrij in het water met Steffi, dat het voor hem niet meer uitmaakt. Hij blijft met Steffi werken en laat zich niet door de wijs brengen door de dolfijnenwissels. Weer een leermoment! Het was opvallend hoe Victor een knuffel aan Mateo gaf toen die weer bij hem kwam, vertelde Steffi. Daar gaat zoveel gevoel tussen jongetje en dolfijn mee gepaard, ontroerend om te zien.

Overigens blijft Steffi werken samen met Victor aan het maken van oogcontact. Dat Victor al zijn charmes in de strijd gooit om wat van de dames gedaan te krijgen wordt door iedereen binnen het CDTC nu wel gezien. ’s Ochtends zat hij in de voorbereiding nog te wachten op een bankje toen Steffi en Jessica hem op kwamen halen. Op dat moment komt Matthias, één van de andere dolfijntherapeuten langs en zegt: “Zo Victor, ben je weer met onze dames aan het flirten.” Ze beginnen hem een beetje te kennen.

Het effect van Dolfijntherapie

2011-09-29T17:33:00.001-07:00

Deze ochtend waren Hermi en ik voor het eerst voor de kinderen wakker. Terwijl we onder de douche staan komt eerst Victor en daarna Veronique kijken. Snel het ochtendritueel doorlopen en op naar het CDTC. Steffi en Papito wachten.

Victor heeft vandaag een redelijk normaal programma. Hij werkt goed op het droge en heeft dikke pret met zijn vriend Papito in het water. Veronique was weer mee met het broertjes/zusjes programma. Het viel ons de laatste dagen op dat Victor het wel erg gemakkelijk gemaakt wordt door Steffi en Jessica als het gaat om het dragen van zijn tas naar binnen of het kratje met spullen naar het dok. We hadden gisteren aan Steffi verteld dat hij dat prima zelf kon en dat ook altijd de voorgaande keren bij Mandy moest doen. Hij kwam echter naar buiten en had weer geregeld dat beide dames zowel krat als tas droegen. “He, Victor, die krat kun je zelf dragen,” riep ik hem toe. Ik kreeg een verontwaardigde blik van Victor die vervolgens braaf de krat naar het dok mocht dragen. Goed voor zijn motorische vaardigheden.

Wat ons hier op valt is de grote sprong in ontwikkeling die Victor gemaakt heeft in de afgelopen anderhalf jaar die tussen de laatste en deze therapie periode in zat. Hij loopt zelfverzekerd rond, doet oefeningen zelfstandig die hij voorheen nooit deed, is rustiger als hij moet wachten en plukt aanzienlijk minder blaadjes van de eucalyptus bomen dan voorheen. Hij gooit hier zelf de bal weg voor Papito en heeft hem zelf een vis gegeven. Zowel op motorisch als op mentaal vlak heeft Victor duidelijk progressie gemaakt. We kunnen nu ook goed vergelijking maken tussen Victor en andere kinderen die hier voor de eerste of meerdere keren zijn. Het valt niet alleen ons op, maar ook iedereen hier op het CDTC die Victor de afgelopen jaren heeft gezien en gevolgd.

Dit brengt mij op het punt om het effect van dolfijntherapie eens te beschrijven aan de hand van onze ervaringen. Ik wil hier benadrukken dat het om het verhaal van Victor gaat en niet algemeen geldt voor alle andere therapiekinderen.

Drie en een half jaar geleden kwamen we hier voor het eerst aan met Victor. We wisten inmiddels dat hij een hersenbeschadiging had en wilden alles doen om hem zo goed mogelijk vooruit te helpen. Hermi had de dolfijntherapie gevonden en door het feit dat het op Curacao plaatsvond, was ik gemakkelijk overtuigd. We kwamen aan met Victor die al de nodige negatieve ervaringen in speciaal onderwijs had opgelopen en daardoor toch enigszins in zichzelf gekeerd was en onzeker. Praten ging niet en zijn motoriek was houterig en beperkt. Tijdens die periode zagen we Victor een ommezwaai maken. Hij werd gerespecteerd wie hij was met zijn beperking en op verschillende paramedische en pedagogische vlakken werden wij als ouders gecoacht hoe we Victor konden begeleiden. We hebben toen het besluit genomen om ten eerste het jaar daarna terug te komen en ten tweede om voor Victor een eigen programma op maat te maken waarin we zoveel mogelijk op de CDTC manier wilde werken. En zo zijn we samen met Victor stapje voor stapje vooruit gegaan. Dat was ook een wijze les vanuit het CDTC tijdens ons tweede jaar. Met kleine stapjes vooruit.

Nu zijn we net gestart met het vierde jaar thuisonderwijs en ook hier lopen we tegen verschillende uitdagingen aan. Het is fijn om die zaken te kunnen bespreken hier met de therapeuten van het CDTC. Dat was ook de reden voor ons gesprek met Nicole. Vanuit haar rol als familie therapeute en psychologe, houdt ze ons een spiegel voor met de valkuilen van ons programma maar veel meer waar de kansen liggen voor Victor, onszelf en zijn omgeving. Voor Hermi en mij de uitdaging om dit weer in ons programma te implementeren.

“Moet je daarvoor naar Curacao en wat heeft die dolfijn daar mee te maken?”, zul je denken. Allereerst zijn er op het CDTC een mix zeer goed opgeleide, deskundige en gemotiveerde therapeuten, die dag in dag uit het beste uit alle kinderen met een probleem willen halen. Daarnaast speelt het feit dat het twee weken intensieve therapie is die plaats vindt in een erg fijn klimaat een grote rol. Als gezin kun je goed naar elkaar toegroeien en de dolfijn werkt als een enorm sterke motivator om kinderen net dat stapje extra te laten maken, wat hun thuis steeds niet lukt. Vormt er zich een speciale band tussen dolfijn en therapiekind? Vast en zeker, als we naar Victor kijken. Dit wordt ook beaamt door andere therapieouders, maar het is moeilijk te bewijzen of hard te maken op een wetenschappelijke manier. Feit is wel dat hier bijzondere dingen gebeuren.

En nu? We zijn met Victor nog niet klaar. Ondanks zijn goede progressie is hij nog niet klaar om zelfstandig in de wereld te staan. Het thuisonderwijsprogramma zal nog een tijdje doorlopen en ook dolfijntherapie zullen we blijven doen. Victor, de dolfijnen en het CDTC hebben ons leven veranderd. We zitten op een mooi en bijzonder pad dat we graag nog even blijven volgen. Tot morgen. HJ

28 september, een bijzonder dag is een understatement

2011-09-28T17:36:00.000-07:00

Victor kwam ons samen met Veronique om kwart voor zes wakker maken. Hij had er weer zin in om naar de therapie te gaan. Gisteravond waren Hermi en ik nog samen met Victor naar de happy hour gegaan. De gelegenheid om weer even bij te praten met een aantal therapeuten en de andere ouders van therapiekinderen. We hebben nog een tijdje met Steffi staan te praten, maar rond 1900 uur had Victor aangegeven dat hij nu toch echt moe was en naar bed toe wilde gaan.

Het werd vandaag een bijzondere dag. Om 8 uur werden we begroet door Mandy, Victor’s dolfijntherapeute van de afgelopen 3 keer. Ze kwam samen met haar dochtertje van 6 weken. Het was erg goed om haar weer te zien en ook gelijk over de vorderingen van Victor te praten. Victor zelf was inmiddels aan zijn therapie begonnen, maar had Mandy de avond ervoor al even gezien toen we terug naar huis liepen van de happy hour.

Om 830 uur kwam Victor met Steffi en Jessica naar buiten voor zijn watergedeelte. Nadat iedereen was omgekleed en door was gelopen naar het dok, gingen we ook naar onze plek om de therapie te volgen. Op het moment dat we aankwamen bleek dat er wat geschoven was met de dolfijnen. In plaats van Papito zou hij deze ochtend met Chabelita werken. Papito kreeg een sessie rust. Aan Chabelita heeft Veronique nog goede herinneringen van vorig jaar, toen ze twee keer met Ricarda meemocht tijdens haar oefensessies als dolfijntherapeute. Volgens Marco is Ricarda nu een van de beste paarden van stal, dus dat heeft Veronique haar goed geleerd, grapten we tegen elkaar.

Veronique mocht vandaag mee op het dok helpen tijdens de therapie van haar grote broer. Lekker op het dok gezeten heeft ze Chabelita geaaid, visjes gegeven en de stagiaires geholpen. Helaas voor haar, deze keer niet zelf gezwommen.

Maar in het water gebeurde er iets moois en onverwachts. Terwijl Victor met Chabelita zijn eerste rondjes zwom, kwam Mateo zich melden. We hadden begrepen dat Mateo erg ziek is geweest en hij zwom nu eigenlijk zonder therapiekind rond in hetzelfde bassin om hem niet te ver van de rest van de dolfijnen en kinderen te vervreemden. Mateo had besloten dat het tijd was om weer te gaan werken en nam geheel op eigen initiatief Victor onder zijn hoede. Was de sessie gisteren met Papito nog onstuimig, de sessie met Mateo straalden van rust.

Regelmatig had Mateo zijn snuit op de schouder van Victor en hij kuste Mateo op eigen initiatief. Vooraf had Esther, de hoofd dolfijntrainster aan Victor gevraagd of hij Mateo wilde helpen en kennelijk gebeurde dat nu. Na afloop spraken we Victor hierover en die vertelde dat hij blij was om Mateo te helpen, maar dat dit ook raar was omdat hij Mateo toch als zijn mentor beschouwde. De oude meester had uiteindelijk toch hulp nodig van zijn pupil.

Na Victor ging Mateo ook nog kijken bij een ander therapiekind. Dit was ook een oude bekende van hem, zij was daar voor de vijfde keer.

Dat er tijdens de watersessies ook hard gewerkt werd kwam uit de nabeschouwing met Steffi naar voren. Ze was nog een beetje ontdaan van hetgeen er tussen Mateo en Victor had plaatsgevonden. Maar Victor had goed zijn best gedaan. Hij werkt veel aan zijn ergotherapie, schrijven en typen. Wanneer Victor thuis op zijn letterplank typt bij Hermi of mijzelf wil hij dat graag razendsnel doen en Hermi en ik weten dit goed in te schatten. Voor iemand die dit niet gewend is, gaat dat moeilijk. Dus moet hij van Steffi duidelijk letter voor letter typen voordat hij naar het volgende kan gaan. Ook wordt hem nu aangeleerd om het woordje “stop” te zeggen wanneer hij iets niet wil. Thuis gebruiken we hiervoor “ho”, omdat dat logopedisch makkelijker is. Gisteren hebben we met Victor gesproken dat het nu hier de plek is om goed te oefenen op spraak en hij heeft dat serieus genomen. “Stop” komt er vandaag al beter uit. Naast spraak en fijne motoriek wordt bij Victor ook aan ADL activiteiten, zoals aan- en uitkleden gewerkt. Dit ging vandaag weer beter dan gisteren.

Om 10 uur zaten we nog na te genieten van de therapie van Victor met Mateo. Ben benieuwd wat er morgen gaat gebeuren. We beginnen dan ook met onze eerste workshop, een gesprek met Nicole, de familie psychologe van het CDTC. Nicole heeft ons de laatste jaren vaak van advies voorzien voor ons thuisonderwijsprogramma en zoals elk jaar maken we samen weer eens de balans op van het afgelopen jaar en kijken we uit naar de komende tijd.

En Valentijn? Die vermaakt zichzelf kostelijk en zit lekker bij oma op schoot.

Dinsdag 27 september - de eerste dag

2011-09-27T13:05:00.000-07:00

Vandaag was eerste therapiedag voor Victor. Eigenlijk zouden we gisteren al gestart zijn, maar door een onverwachte gebeurtenis werden alle therapiesessies van maandag opgeschort.

Voor de therapie zou gaan beginnen hebben we nog even met Steffi gesproken, met name om haar bekend te maken met de lichte epilepsie aanvallen, die Victor zo nu en dan heeft.

Victor was om half zes deze ochtend al wakker en had er duidelijk zin. Veronique kwam iets later kijken. En dan begint het ochtend ritueel, inclusief iedereen met zonnebrand crème insmeren. De zon schijnt erg fel in Curacao en twee uur in de zon staan betekent problemen, zeker als je je niet hebt ingesmeerd. Rond 700 uur zaten we met zijn allen aan het ontbijt, daarna lopen we naar het CDTC.

Je kan goed merken, dat het voor Victor de vierde keer is. Terwijl ik met Steffi sta te praten, komt Victor naar binnen. Hij kijkt even om zich heen en loopt meteen de therapieruimte binnen met Jessica erachter aan. Steffi en ik ronden ons gesprek af, waarna zij snel achter Victor en Jessica aan gaat.

Net als voorgaande jaren begint de therapie met het eerste half uur op de wal, waarin Victor eerst een deel conventionele therapie krijgt en daarna wordt omgekleed om naar het dok te gaan. In dat half uur praten we wat met een andere Nederlandse familie en drinken een bakje koffie. Ondertussen is ook Veronique opgehaald door twee stagiaires. Zij zal deelnemen aan het broertjes/zusjes programma. Dit is speciaal georganiseerd voor broertjes/zusjes van therapiekinderen. Zij worden dan door het Sea Aquarium rondgeleid en gaan allerlei leuke dingen doen. Helaas voor Veronique mag ze nog niet mee gaan snorkelen. Ze zal eerst een zwemdiploma moeten hebben.

Na een half uur komt er beweging. Victor komt samen met nog twee andere therapiekinderen naar buiten. Hij loopt doelgericht naar het dok. Hij zal weer gaan zwemmen met Papito, zijn grote vriend. Wanneer we Papito zien valt op dat hij weer flink gegroeid is. De eerste keer dat Victor met Papito zwom was in 2008 en Papito was toen 3 jaar oud. Nu is het al een forse dolfijn geworden.

De sessie zelf ging gepaard met groot enthousiasme. Het was één groot feest voor Victor, Steffi en Papito. Waarin niet alleen veel lol werd gemaakt, maar ook hard werd gewerkt aan de doelen die gesteld waren. Victor moest duidelijk aangeven wat hij wilde doen en de woorden benoemen. Hoe moeilijk dat ook voor hem was.

Ondertussen werd er ook bijgepraat met de andere therapeuten, die we van de vorige jaren kenden. Heerlijk om zo weer hier te komen. Het voelt als thuiskomen.

Na een uur, waarin Victor drie keer om de beurt op het vlot zat en dan weer in het water was, zat het erop.

Victor en de therapeuten kwamen terug van het dok, waarna iedereen zich eerst weer om zou kleden en naar de nabeschouwing zou komen. Hadden we nog getwijfeld of er wel een klik tussen Steffi en Victor zou zitten, dan kregen we meteen de bevestiging dat het helemaal goed zat. Steffi kwam luid enthousiast met Victor op haar rug over de brug aanrennen.

In de nabeschouwing werd ons duidelijk dat Steffi al aardig in de gaten had hoe Victor al zijn charme in de strijd kan gooien om haar te laten doen wat hij wil.

Steffie, Victor en Jessica

Iedereen kreeg een grote knuffel en morgen gaan we weer verder. Een goede eerste dag.

September 2011 - terug op Curacao

2011-09-25T17:08:00.000-07:00

Het is anderhalf jaar geleden, dat we met Victor voor het laatst op Curacao zijn geweest. Hij had toen een goede dolfijntherapiesessies gehad en we waren van plan om in maart 2011 voor de vierde te gaan. De geboorte van Valentijn deed ons besluiten om de dolfijntherapie een half jaar uit te stellen, zodat hij genoeg gegroeid was om mee te gaan. En zo kwam het dat we afgelopen vrijdag 23 september met 6 personen vertrokken naar Curacao. Naast Victor en mijzelf gingen uiteraard ook Hermi, Veronique, Valentijn en oma van Engelen mee.

We hadden niet verwacht dat anderhalf jaar tussen twee therapiesessies zo lang zou duren. We waren een beetje gewend om elk jaar te gaan. Curacao is voor ons gezin een plek om het afgelopen jaar te evalueren en plannen te maken voor het komende jaar. De dolfijntherapie van Victor staat centraal, maar het feit dat we hier met het hele gezin zitten maakt het een hele bijzondere periode.

Het afgelopen jaar heeft Victor veel vooruitgang geboekt. Hij is niet alleen fysiek gegroeid, maar ook steviger in zijn schoenen gaan staan. Victor kon veel met zijn hoofd in de wolken lopen. Hij is dit jaar meer gaan aarden, zoals wij dat noemen. Hij staat letterlijk steviger op de grond en werkt hard in het thuisonderwijsprogramma dat we voor hem hebben opgezet. Zijn spraak gaat stapje voor stapje vooruit en ook het werken met zijn letterplank gaat gestaag door. Qua scholing loopt hij zelfs voor met de lesstof als we dat vergelijken met zijn leeftijdsgenootjes. Grote uitdaging nu is om hem, ondanks zijn gelimiteerde verbale communicatie, op een veilige manier te integreren met leeftijdsgenootjes. Op dat vlak willen we weer doelen formuleren samen met het CDTC om aan concreet aan te werken tijdens zijn therapie. Daarnaast willen we ook weer deelnemen aan een aantal workshops en individuele meetings met de therapeuten die hier voor ouders georganiseerd worden.

De vlucht zelf is goed verlopen. We begonnen met een 20 minuten vertraging, maar die werd gedurende de vlucht met tussenstop op Sint-Maarten ingelopen. Rond 1500 uur zaten we in ons appartement op het Lions Dive & Beach resort.

Morgen begint voor Victor de therapie. Anders dan vorige jaren, zal Mandy dit keer niet zijn dolfijntherapeute zijn. Zij is afgelopen augustus bevallen van een dochtertje en kan nog geen therapie draaien. Alsof toeval niet bestaat kwamen we afgelopen zaterdag Marco Kurschner, de hoofdtherapeut en man van Mandy, tegen. We waren allemaal blij om elkaar te zien en hij vertelde dat in overleg met Mandy besloten was dat Steffi zijn therapeute deze keer zal zijn. We zijn heel benieuwd hoe Victor en Steffi samen gaan werken. Het is nog niet bekend met welke dolfijn gewerkt gaat worden. Papito was Victor’s dolfijn in de eerste twee sessies en nog steeds Victor’s grote vriend. Vorig jaar werkte Victor met Mateo, een iets oudere mannetjes dolfijn, die hem meer rust heeft gebracht in zijn handelingen, zegt Victor zelf. Zoals Papito zijn vriend is, beschouwt Victor Mateo als zijn mentor.

Victor zijn therapie begint om 08:00 uur ’s ochtends en eindigt om 10:00 uur. Vroeg op, maar dat is in Curacao niet zo erg. Het blijft lekker weer en de ergste hitte moet nog komen. Op maandag de eerste therapiedag zullen we echter een half uurtje eerder moeten komen ivm een anamnese met Steffi.

Vanochtend zijn we lekker met zijn allen naar zee geweest en is iedereen ’s middags nog wat gaan slapen ter voorbereiding op de eerste dag. Victor is er klaar voor, wij ook en we zijn benieuwd naar wat er dit keer weer gaat gebeuren. Dat is elke keer weer een verrassing.

Victor in het nieuws

2010-05-10T04:13:00.000-07:00

Woensdag 28 april 2010 verscheen het volgende artikel over Victor in het Stadsnieuws Tilburg. In dit artikel werd beschreven hoe wij als ouders zijn omgegaan met het leven na dolfijntherapie.

Dolfijn Mateo is grote vriend van Victor

Victor van Engelen kraait het uit van plezier, samen met therapeute Mandy en dolfijn Mateo in het water in Curaçao

Door Jan Loonen

Hermi (38), Hendrik-Jan (40), Veronique (2½) en Victor van Engelen (6) zijn nu weer een maand terug van een derde reis naar Curaçao voor dolfijnentherapie voor Victor. Het ‘gewone’ leventje heeft weer zijn draai gekregen maar de herinneringen aan dit derde verblijf zijn volop aanwezig. Victor wordt binnenkort 7 jaar oud.Toen hij bijna drie jaar was, is een hersenafwijking vastgesteld. Victor heeft een beschadiging van de witte stof van de hersenen. Dit heet periventriculaire leukomalacie (PVL). Dit uit zich in een verstoring van de hersensignalen naar zijn spierstelsel, waardoor hij een tragere motorische ontwikkeling doormaakt. Hermi en Hendrik-Jan weten intussen alles over allerlei verschillende therapiën en Hermi hoorde einde 2007voor het eerste iets over dolfijnentherapie in Curaçao.

Naar de dolfijnen

Zij trokken er in maart 2008 voor het eerst naar toe en Victor kwam er letterlijk en figuurlijk in en warm bad. Hermi: “Victor werd meteen geaccepteerd, zoals hij was en dat gaf hem een enorm zelfvertrouwen. De therapeuten waren geweldig voor hem en de dolfijnen zijn zachte knuffelbeesten waar hij zich meteen lekker bijvoelde.” Hendrik-Jan: “Maar dan kom je na een heerlijk en nuttig verblijf thuis en hoe nu verder. Om een lang verhaal kort te houden, we hebben uiteindelijk gekozen voor een eigen behandelplan en thuisprogramma voor Victor. We hebben nu rondom hem een team van therapeuten opgebouwd en we zien enorme vorderingen in zijn ontwikkeling. Ons ultieme doel is Victor in het regulier onderwijs te laten instromen. Maar er is nog een lange weg te gaan.” Hermi geeft aan, dat er in al die jaren veel emotionele momenten zijn geweest. “Ik lag ergens in november 2008 met migraine in bed. Mijn moeder was hier om te helpen en pabo-studente Hanneke, die Victor les gaf, liet mij toch roepen, want wat bleek: Victor kon schrijven.

Emotioneel moment

Dat was een zeer emotioneel moment voor ons. Bovendien was het een ommekeer voor Victor. Dat hij zich kon uiten maakte hem een stuk rustiger in zijn gedrag. Hij kon nu met speciale letterkaarten zijn verhaal doen en dat werkte ook positief door in de andere therapien.” Bij ons tweede bezoek aan Curaçao dacht Victor, dat hij nu zou gaan praten. Toen dat niet bleek te lukken was hij enorm teleurgesteld en hij wilde niet meer het water in. Maar de kracht van de therapeuten daar is, dat ze hem toch weer zo ver hebben gekregen en te accepteren, dat alles in stapjes gaat.”

Hermi was verpleegkundige maar zorgt nu voor Victor. Ze past ook zelf elke dag therapie toe met spieroefeningen voor zijn mond.

“Begin 2010 hebben we de Victor stichting opgericht, “ zegt Hendrik-Jan. “Op die manier bieden we voor ouders handvaten die in een zelfde situatie zitten. Bovendien kunnen we als klankbord dienen. De zorgkosten voor Victor worden deels gedekt door het ziekenfonds en deels uit het persoonsgebonden budget (PGB) van de AWBZ. De reizen naar Curaçao komen voor eigen rekening.” Meer informatie:www.stichtingvictor.nl.

Dag 16: Een dag van afscheid

2010-03-26T18:25:00.000-07:00

Het was vandaag de laatste dag van de dolfijntherapie van Victor. Na zijn emotionele dag van gisteren, had hij er aanmerkelijk meer zin in. Kennelijk heeft hij gisteren zijn verdriet verwerkt over het feit dat het voorbij is en gaat er vandaag nog een leuke dag van maken. De therapie verloopt eigenlijk hetzelfde als de afgelopen dagen. Na afloop begint het afscheid nemen. We zien iedereen nog even en krijgen weer een prachtige DVD mee en een CD met foto’s die gemaakt zijn door het CDTC.
We hebben als gezin en Victor in het bijzonder een heerlijke tijd gehad en Victor heeft weer een stap verder in zijn ontwikkeling gemaakt. Morgen vliegen we weer naar huis.
Tot besluit van de afgelopen 2 weken een aantal foto’s, gemaakt door het CDTC. Als we terug zijn zal ik wat uitgebreider vertellen over wat er allemaal bereikt is.
Als eerste Victor in zijn element.

En natuurlijk Victor samen met Mandy en Peggy, therapeut en stagiaire.

Ikzelf en Veronique tijdens de family swim

Hermi, die Mateo een kus geeft

Veronique met Mateo tijdens de family swim. Heike helpt haar.

Oma en Mateo

En natuurlijk een foto van de meester zelf, Mateo

Als laatste een prachtige actiefoto van Mateo, waarbij je Hermi, Veronique, Oma en ikzelf op de haaienbrug ziet. Ik sta te filmen.

Wordt vervolgt…..

Dag 15: Een heftige dag voor Victor

2010-03-25T17:02:00.000-07:00

Victor heeft een heftige dag gehad. Eigenlijk begon het al ’s nachts. Vanaf 2:00 uur ’s nachts is hij elk uur even zijn bed uitgekomen en bij ons komen kijken. Dan legde ik hem terug in bed, sliep hij voor een uurtje en kwam hij weer. Toen het tijd was om op te staan, had hij moeite zijn bed uit te komen. Maar goed, uiteindelijk waren we allemaal op tijd op het CDTC voor de therapie. Aan het ontbijt was Victor een beetje stil en toen we vroegen wat er aan de hand was, typte hij op zijn letterbord dat hij het erg vond dat het al bijna voorbij was.

Op weg naar het water kwam Mandy bij ons langs om te vragen of er iets met Victor aan de hand was. Hij was heel stil en wilde niet werken. We hebben haar verteld van Victor’s droefheid. Zij zou proberen er een leuke watersessie van te maken. Na het omkleden kwamen Mandy en Victor aan op het dok.

Vanaf de haaienbrug konden we zien, dat ons mannetje niet goed in zijn vel zat. Hij wilde het water niet in, greep veel naar zijn hoofd en wees naar de steiger. Mandy en Peggy hebben hem even mee naar achteren genomen en na 6 minuutjes kwamen ze weer terug om aan Victor’s watersessie te beginnen. Hij wilde uiteindelijk wel. Mateo had natuurlijk al in de gaten, dat Victor niet lekker in zijn vel zat. Hij kwam rustig bij Victor zwemmen en gaf hem een geruststellende knuffel.

Na een korte tijd in het water, wilde Victor toch weer het water uit. Mandy besloot om de therapie voort te zetten vanaf het dok. Hier had Victor meer zin in, maar de swung was er een beetje af.

Tijdens de evaluatie vertelde Mandy, dat Victor echt verdriet had en dat ze hem daar echt ruimte voor wilde geven. Dat helpt hem ook in zijn groei. Morgen is de laatste dag en dan kunnen ze er nog een leuke dag van maken.

Na de therapiesessie hebben we nog een tweede gesprek met Nicole, de psychologe van het CDTC, gehad. We hebben wat stilgestaan bij de gebeurtenissen op het dok en over ons thuisprogramma voor Victor gehad. Zij vond dat het voor Victor belangrijk werd om aan zijn sociale vaardigheden te gaan werken. Belangrijk hierbij is dat Victor goed is zoals hij is. Hij zal wel een aantal middelen, inzichten moeten gaan krijgen over verschillende vaardigheden die hij op verschillende momenten in kan gaan zetten. Dit is iets dat we met Victor’s begeleiders thuis verder willen gaan bespreken.

Ondertussen had oma Victor en Veronique al via haar eigen kamer mee naar ons appartement genomen. Victor viel als een blok in slaap in haar kamer. Toen hij even wakker werd, zijn ze naar ons appartement gelopen, waar hij verder is gaan slapen.

’s Middags was de tijd voor Veronique. Om 16:00 uur mocht ze voor de tweede keer met Ricarda en Chabelita gaan zwemmen. Dit vond ze helemaal te gek. Ze is helemaal idolaat van Ricarda en gaf haar meteen een dikke knuffel toen ze haar zag.
Ondertussen was de bewolking verdwenen en scheen de zon lekker. Mandy zou de supervisie over Ricarda voeren en zo zat ons meisje dapper op het dok.

Chabelita zwemt in een ander bassin dan Mateo. We zitten hier dichter op het water en kunnen zo ook mooie foto’s maken. Al snel komt ons meiske met de tong uit haar mond langs gezwommen. Ze heeft het volste vertrouwen in Ricarda en Chabelita en doet alsof ze nooit iets anders gedaan heeft. En ze is pas 2 ½ jaar oud.

En terwijl ze volop met de dolfijn bezig is, houdt ze ons ook goed in de gaten. Ze zwaait zelfs naar ons.

Ricarda draait niet het hele programma af zoals Mandy dat met Mateo bij Victor doet, maar zingen kan ze wel.

Na een klein uurtje is het weer voorbij. Iedereen is moe. Victor heeft wel zijn grote vriend Papito nog aan het werk gezien. Die zwemt in hetzelfde bassin als Chabelita. Het was mooi om te zien hoe Papito even omhoog sprong om bij Victor te kijken toen die langs te rand liep.Morgen is de laatste dag, die staat altijd in het teken afscheid nemen en daarna voorbereiden op de terugreis.

Dag 14: Een rustige dag dolfijntherapie in Curaçao

2010-03-24T17:34:00.000-07:00

Vandaag werd uiteindelijk een rustige dag in Curaçao. Om 6:00 uur ging de wekker weer en om 7:30 liepen we naar het CDTC. Het begint bijna routine te worden. Eigenlijk hebben we vandaag geen aparte dingen op de agenda staan. Het is alleen de therapie van Victor. Vanmorgen hebben we de staatsieportret foto gemaakt. Victor met Mandy en de stagiaire van het jaar, Peggy. We hebben nu van elk jaar zo’n foto. Mandy blijft hetzelfde, Victor wordt groter en er staat een nieuw gezicht bij. Na Hanneke en Marit is het nu de beurt aan Peggy.

Op de achtergrond zie je Hermi met Veronique zitten. Helaas voor haar is het zwemmen met Ricarda en Chabelita verzet naar morgen. Dus vanmiddag hebben we vrij.
Op het moment dat Victor naar buiten komt, begint het zwaar te regenen. Er is in 3 maanden tijd geen druppel regen op Curaçao gevallen, maar nu komt het even met bakken uit de hemel. Gelukkig duurt het niet lang en kunnen we naar de haaienbrug om de sessie van Victor te gaan zien.
Hij heeft er zin in en even later ligt hij heerlijk met Mandy en Mateo in het water. Ze komen nog even dichtbij langs zwemmen en zwaaien naar ons.

Victor moest zijn oefeningen weer doen, zoals in de laatste dagen. Na de sessie op het dok, maakten Mandy en Victor zich klaar om weer samen te gaan zwemmen. Victor had zijn duikbrilletje opgekregen en ook Mandy deed een duikbril op. Zo op afstand ziet het er knus uit, lekker samen voorbereiden op hun zwempartij.

Eenmaal in het water en wat rondjes later mag Mateo de bal naar Victor komen brengen. Die werd weer weggegooid en teruggebracht door Mateo.

Op het eind van de sessie mag Mateo altijd een paar mooie sprongen laten zien. Dit vindt Victor, net als elk kind, altijd vreselijk leuk en het kan hem eigenlijk niet lang genoeg duren.

Tijdens de evaluatie vertelde Mandy dat het haar was opgevallen, dat Victor beter in de mond liet werken. Ze masseren dan het tandvlees om de gevoeligheid in de mond te verminderen. Dit komt uiteindelijk ten goede aan de spraak, doordat hij zich bewuster wordt van zijn mond.
De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan. Victor wilde veel zwemmen en we hebben even een uitstapje naar Otrobanda gedaan. Erg leuk.

Dag 13: De dolfijntherapie gaat verder en Victor heeft een tweede sessie BBFM

2010-03-23T17:59:00.000-07:00

Het scheelde niet veel of we hadden ons allemaal verslapen vandaag. Om 6 uur ging de wekker af en ik voelde me meteen weer wegzakken in een diepe slaap. Vijf minuten later schrok ik wakker en moest meteen mijn bed uit om ervoor te zorgen dat ik niet weer in slaap zou vallen. Het hele gezin bleek met eenzelfde slaap te zitten, want het kostte me moeite om iedereen op tijd wakker te krijgen en op tijd aan het ontbijt te krijgen. Voordat je aan dolfijntherapie begint, vind ik het belangrijk dat in ieder geval Victor goed eet.
Gelukkig waren we op tijd op het CDTC, waar Victor weer netjes door Mandy en Peggy werd opgehaald om klokslag 8:00 uur. Hij mag meteen zijn tas naar binnen dragen.

Eenmaal binnen mocht Victor weer op zijn plankje met wieltjes en trok zich als een schildpad naar de therapieruimte. Gezien de vroegte is dit voor ons even de tijd om een cappuccino te gaan halen op het Sea aquarium. Even wakker worden.
Om 8:30 uur wordt het druk. De therapiekinderen willen naar het dok. Victor komt naar buiten met het kratje met materialen in zijn handen en een verzwaringvestje op zijn schouders. Dit laatste om hem diepe druk te geven en beter te laten aarden. Mandy en Peggy kijken toe en ook Matthias staat erbij te lachen. Hem zien we vanmiddag weer.

Op het dok lijkt alles zijn normale ritme te doorlopen. De wind van gisteren is een beetje gaan liggen en Victor begint al snel zijn eerste rondjes met Mateo te zwemmen. Ik heb geluk. Deze keer besluiten ze om een groot rondje te maken, vlak onder ons langs. Dit levert meteen de kans op mooie plaatjes op.

Het valt op dat er vandaag veel pelikanen en ander soorten grote vogels in de buurt van het therapiebasin rondvliegen. Ze lijken allemaal op zoek naar de vis die aan de therapiedolfijnen gevoerd worden. Sommige zie je met een duikvlucht naar beneden komen om een visje te pakken, ik heb het er geen een zien lukken. De dolfijntrainers en dolfijnen zijn hier te handig in om de vogels mee te laten eten. Plotseling gaat er een pelikaan op het dak van het vlot zitten. Terwijl ik een foto wil maken, komt Mateo omhoog om de ring van Tom aan te pakken.

Mateo laat zich met ring en al in het water zakken en brengt de ring naar Victor. Die mag hem vervolgens weggooien, waarna Mateo de ring weer op gaat halen.

Om 9:30 uur is de watersessie weer voorbij en gaan we terug naar het CDTC voor de evaluatie. Mandy is blij met de vooruitgang die Victor maakt. Hij wil echt voor haar werken en doet zijn best met de vele oefeningen die zij voor hem bedenkt. Er lijkt geen einde te komen aan haar creativiteit om hem verder opdrachtjes te geven. Na nog een rondje door het Sea aquarium te hebben gelopen gaan we weer naar het appartement voor koffie en een duik in het zwembad.

’s Middags hebben we onze twee sessie Brucker Bio Feedback bij Matthias. Afgelopen vrijdag was de eerste en die was een beetje onwennig voor Victor. Hermi en ik hebben het afgelopen weekend over deze methode gesproken en hadden nog de nodige vragen aan Matthias. We moesten wel met Victor bespreken wat hij er van vond en of hij mee wilde werken. Gelukkig vond Victor het wel interessant en wilde meewerken.

De Brucker Bio Feedback Methode (BBFM) is toch wel bijzonder. Het stimuleert de hersenen om meer cellen te gebruiken in het aansturen van de spieren en wordt vaak ingezet bij hersenbeschadigingen of revalidatie na operaties. Voor Victor is dit interessant, omdat hij een hersenbeschadiging heeft sinds zijn geboorte, periventriculaire leukomalacie genaamd. Hierdoor is juist de aansturing van spierstelsel door de hersenen verstoord. Eens kijken wat Matthias hier van terug kan vinden.
Matthias besluit het niet te moeilijk voor Victor te maken. Alhoewel Victor wel weer met zijn mond wilde werken, lijkt het hem beter om Victor te laten werken aan zijn rechterarm om het schrijven te bevorderen. Victor is tweehandig, maar we willen hem rechts laten schrijven, omdat dat makkelijker is.
Matthias begint met het opplakken van de elektrodes op Victor’s rechterarm. Ik zit er naast aan de andere kant om Victor een beetje rustig te houden als het nodig is. Hermi maakt foto’s.

Victor moet oefeningen met zijn rechterarm doen. Als hij zijn arm zelf omhoog doet, worden de signalen van hersenen naar schouder gemeten. Hieraan worden bepaalde waardes gekoppeld om dit te vergelijken met “normale” mensen. Victor doet goed mee. Hij steekt zijn arm omhoog en de grafiek laat zien dat er berichten tussen hersenen en arm plaatsvinden.

Voor wat betreft de waardes die Victor laat zien, zijn deze vergelijkbaar met kinderen van zijn leeftijd. Alleen is de tijd dat hij zijn arm bovenhoudt en dus zijn spieren aanstuurt eigenlijk te kort. Hieraan kan dus gewerkt worden.
We hebben nog een gesprek met Matthias. Brucker Bio feedback wordt in Europa alleen in Duitsland gegeven in Munchen. Dat is voor ons niet te doen. Matthias denkt, dat het goed is om met Victor middels ergotherapie en fysiotherapie meer aan zijn concentratie en spanningsboog te werken om dan wellicht volgend jaar te kijken of we verder met Victor kunnen werken aan speciale spiergroepen. Hij verwacht dat Victor dan ook meer geconcentreerd is. Nou ja, iets om over na te denken.
Wel erg leuk en interessant om zo’n nieuwe techniek mee te maken. We moeten nog eens nadenken hoe we hier mee verder gaan.

Wordt vervolgd.

Dag 12: begin tweede week, Victor start met goggles.

2010-03-22T18:04:00.000-07:00

Zo, het weekend zit er weer op. We gaan beginnen aan de tweede week dolfijntherapie voor Victor. De tweede maandag is het altijd een beetje afwachten hoe Victor het doet. Zoals de meeste kinderen, heeft ook hij eens na kunnen denken wat hij allemaal moet doen en hij zal niet de eerste zijn die wat tegen gaat sputteren. Om 8:00 uur werd hij door Mandy en Peggy opgehaald. Het is verbazingwekkend hoeveel activiteiten ze in het half uurtje voor de therapie ontplooien. Eerst wordt hij op een plankje met wieltjes gelegd en mag zich als een schildpad naar de therapieruimte “rijden”. Daarna wordt hij in een mat gerold om zijn lichaam goed te voelen en dit duurt zolang als 1 liedje. Vervolgens wordt er gewerkt aan de fijne motoriek en hebben ze spraakoefeningen gedaan. Deze spraakoefeningen gingen in de vorm van letters nazeggen, maar dan met een analogie. Mandy schotelde Victor een plaatje voor van iemand die een stukje taart zat te eten:”mmmm.” En tegelijkertijd wreef ze over haar buik. Voor Victor er erg in had zei hij ook: “mmmm.” Zo ook de letter ‘A’ bij iemand die een kadootje krijgt: “Aaaaaah.” Victor bleef hangen op de letter “t”, die qua uitspraak voor Victor te dicht op de “p” zit.
Maar goed, naar het water. Hier werkte Victor weer verder met het pictogrammen bord. Eerst even in het ritme van de therapie komen en ook Mateo wordt beloond voor zijn verrichtingen met een visje.

We hebben sinds we bij stichting sam geweest zijn een CD gekregen van Dirk Scheele, die de dolfijn een visje wil geven. Dit liedje dreunt nog regelmatig door ons hoofd.
Aan het eind van de therapie krijgen alle kinderen een schitterende DVD mee met opnames van de dolfijntherapie. Ik heb twee keer zelf geprobeerd het een en ander te filmen, maar elke keer overtreft de DVD van het CDTC mij. Reden om daar deze trip maar wat minder gebruik van te maken. Je ziet dan trouwens wel meer, omdat je niet de hele therapiesessie door de camera staat te loeren. Vandaag was het een opname dag bij Victor

Vandaag ging Mandy verder met de het gebruiken van een duikbrilletje voor Victor. We hadden het weekend goggles gekocht die hem paste en vandaag was de dag om ze uit te proberen. Nadat hij het zwembrilletje op zijn neus had gezet en deze opliet mocht Victor met duikbril en al te water. Peggy hield het pictogrammenbord onder water om te proberen Victor onder water te laten kijken en kiezen. Dit was maar gedeeltelijk succesvol, omdat het water te helder was. Op de volgende foto zie je Peggy op het vlot liggen, Tom heeft alleen Mateo ervoor op het vlot geroepen.

Daarna was het de gebruikelijke oefeningen doen. Hier zie je Victor voorbij komen met zijn duikbril op.

Tijdens de evaluatie vertelde Mandy, dat Victor het goed gedaan had. Hij had goed zijn best gedaan en zeker voor een tweede maandag was zij positief verrast.
’s Middags hebben we een beetje aangeluierd, want ’s avonds stond de boottocht naar Willemstad op het programma. Dit is een tocht met de Pelican boat. Iedere tweede maandag wordt dit georganiseerd voor CDTC therapiegezinnen. Dit levert een gezellig samenzijn op en mooie plaatjes van de haven van Willemstad.

Hier nog een foto van Veronique. Ze had het erg naar haar zin. Alleen de weg terug was wat spannend, tegen wind en golven in. Maar uiteindelijk ligt iedereen weer rustig in zijn/haar bedje.

Morgen verder. We hebben met Victor een tweede sessie Brucker biofeedback bij Matthias en woensdag gaat Veronique weer met Ricarda en Chabelita zwemmen. Er hoeft van ons geen einde aan te komen.

Dag 9: Einde eerste week en Brucker Bio Feedback voor Victor

2010-03-19T17:36:00.000-07:00

Vandaag is alweer het einde van de eerste week therapie voor Victor. We hebben weer een bijzondere dag voor de boeg. Om 8:00 uur krijgen we eerst een gesprek met Astrid, dolfijntherapeute met een orthopedagogische achtergrond. Veronique mag tijdens de hele sessie op het dok erbij zitten en wij mogen halverwege van achter het dok toe komen kijken. ’s Middags hebben we met Victor een afspraak met Matthias voor een sessie Bio feedback bij Victor.
Met Astrid hebben we een aantal zaken, die we gisteren met Nicole besproken hebben, verder uitgediept. Het ging hier met name om het omgaan met bepaald gedrag van Victor. Hoe kunnen we daar als ouders op een goede manier mee om gaan. Hiervoor hebben we een aantal nuttige tips gekregen.
Na ons gesprek met Astrid zijn we naar de haaienbrug gelopen om te zien hoe ons kroost naar het dok zou lopen. Ze waren in goed gezelschap. Marco, de hoofdtherapeut, bracht hun samen met Mandy naar het dok. Hier zie je ze het dok opstappen.

Ik ben snel omgelopen om een foto van de voorkant te gaan maken. En daar zitten ze dan…

Het is de bedoeling dat Veronique meehelpt met de therapie. Ze kan dit doen door spulletjes aan te geven, als dat nodig is. Ze vindt het fantastisch en ook Victor vindt het leuk dat zijn zusje op het dok zit. Zo is het samen delen. Ondertussen wordt er wel hard gewerkt. Victor moet weer aan de slag met zijn pictogrammen bord en moet de picto’s nu aan Veronique geven. Daarna gaat hij met Mateo aan de slag en met veel plezier.

Thuis ben ik met Victor sinds oktober op zwemles. Alhoewel Victor geen angst voor water heeft, vindt hij het niet prettig om zijn hoofd onder water te doen. We hebben hier aan Mandy gevraagd of zij de komende tijd eens mee kan werken om naast alle therapie oefeningen door ook eens te kijken of ze dit mee kan nemen in de watersessies. Het idee is om Victor met een duikbrilletje te laten zwemmen. Dit kan hem meer rust en vertrouwen geven om zo weer een volgende stap te maken. Maar dan moet Victor natuurlijk wel het duikbrilletje op zijn neus laten zitten. Daarom wordt dit eerst op het dok uitgeprobeerd.

Het duikbrilletje blijkt te groot om echt mee het water in te gaan, maar het begin is gemaakt. We moeten het weekend op zoek naar een kleiner model.
Aan het eind van de eerste doksessie mogen we achter het dok komen staan. Dan kunnen we van dichtbij zien wat er allemaal gebeurt. Terwijl we ons achter een van de muurtjes installeren, komt Victor zeer geconcentreerd voorbij gezwommen.

De sessie eindigt met een paar mooie sprongen van Mateo en natuurlijk mogen ze als dank een visje geven aan Mateo. Eerst Victor en dan Veronique. Die kleine meid heeft ondertussen alle harten gestolen en zeker die van Mateo. Het is voor haar dan ook geen probleem om ook een visje aan Mateo te geven.

Dan is de therapie over en krijgen we in de nabespreking weerveel van Mandy te horen. In vergelijking met voorgaande jaren is Victor zijn concentratie en initiatief aanmerkelijk verbeterd. Hij laat meer zien wat hij kan, niet alleen op motorisch gebied maar ook op spraak.
Terugkijkend op de eerste week is het zeker goed verlopen. Victor heeft hard gewerkt en je merkt dat hij zekerder in zijn handelen wordt.

’s Middags gaan we naar Matthias voor een sessie Brucker Bio Feedback. Hermi had dit vorig jaar al eens gezien, maar toen hebben we er niks mee gedaan. Nieuwsgierig als we zijn, hebben we dit gemeld aan Mandy en die had meteen een afspraak voor ons geregeld. Aangezien we niet precies wisten wat er ging gebeuren, was Victor een beetje zenuwachtig. Maar Matthias is een aardige vent en papa en mama waren erbij, dus het zal wel goed zijn.

Wat is biofeedback? In het kort komt het er op neer dat er een aantal elektroden op een spier worden gezet. De elektrodes meten de activiteit/aansturing vanuit de hersenen naar de spieren. Deze activiteiten worden grafisch weergegeven op een beeldscherm en er kan een geluid gegeven worden als de waarde een bepaalde grens overschrijdt. Zo kun je heel gericht werken aan de revalidatie van een bepaalde spiergroep.

“Nou, Victor waar wil je aan werken?”, vroeg Matthias. Victor wilde werken aan zijn mondspieren. Dat was meteen een van de moeilijkste gebieden. Maar goed Victor wilde het en rondom zijn mond werden 6 elektrodes aangebracht en daar zat hij dan. Elke keer als Victor een klank maakte of zijn mondspieren aanspande, dan werd dat op het scherm weergegeven. Victor vind het maar stom en daarna raar.
Een tweede test hebben we gedaan met de spieren van zijn hand. Als hij zijn spieren bewoog dan ging de grafiek weer omhoog en klonk de toon.

Ik denk dat deze methode zeer goed zou kunnen werken met Victor. Zeker als we beginnen met het richten daarvan op de aansturing van de fijne motoriek en dan bedoel ik zijn handen. Probleem is alleen dat Victor wel mee moet willen werken. We gaan er het weekend eens verder over nadenken. Stiekem hebben we weer veel te doen in het weekend.
Maar goed. Eerst maar eens rustig de afgelopen week evalueren. ’s Middags bij het zwembad ontmoette ik nog een andere therapiefamilie en hebben we wat ervaringen uitgewisseld.
Morgen is het weekend en maandag gaan we weer verder.

Dag 8: Dolfijntherapie op de helft

2010-03-18T18:04:00.001-07:00

Het was vandaag in het begin een beetje bewolkt. We zitten nu op dag 8 van onze trip en dat betekent dat we op de helft zitten. Dit geldt niet voor de therapie, want we zitten nog steeds in de eerste week. We zitten allemaal nu in het ritme van 6:00 uur op, douchen, ontbijten en naar het CDTC.

We liepen wat eerder richting haaienbrug en zo zagen we Victor op het dok arriveren. Mateo trakteerde ons op een paar mooie sprongen voordat de therapie begon. Mateo begon meteen met knuffelen toen Victor in het water kwam om hem gerust te stellen. Mateo had wat goed te maken, want Victor was een beetje gepikeerd over het feit dat hij zoveel aandacht voor Veronique had tijdens de family swim. Mateo is zijn dolfijn.

In de voorbereiding is veel gewerkt aan fijne motoriek. Hij moest pictogrammen uitkiezen waar hij later met Mateo mee wilde werken. Dit begon met een aantal grote pictogrammen. Daarna moest hij dezelfde beelden bij een serie kleinere picto’s aanwijzen. De grote pictogrammen werden dan op een magneetbord geplakt een meegenomen naar het dok. Hier kan Victor dan tijdens zijn therapie uit kiezen.

Als een van de eerste picto’s koos hij om Mateo te laten zingen. Sinds de eerste keer dolfijntherapie drukt Victor vaak op iedereen’s neus om hem zo uit te dagen een dolfijn na te doen:” ie ie ie ie.” Mateo maakt een donkerder geluid wat Victor fantastisch vindt. Het enige wat hij moet doen is met zijn vingers in de vorm van een “v” te zwaaien. Zodra Mateo begon met klepperen, kraaide Victor het uit van pret.

En zo heeft Victor de hele therapie hard doorgewerkt. Tijdens de sessies op het dok wordt er weer veel aan de mondmotoriek van Victor gewerkt. Ondertussen wordt Mateo bezig gehouden. Dit keer lieten ze Mateo op zijn staart weglopen van het dok. Eerst ruggelings naar achteren en later ook vooruit. Dit geeft een vreselijk grappig plaatje. Op de achtergrond zie je Victor kijken naar Mateo.

Na afloop van de sessie hebben we ons gesprek met Nicole, de psychologe, gehad. Zij was benieuwd hoe wij gevaren waren het afgelopen jaar en daarover hebben we veel te vertellen. Daarna kregen we nog een aantal praktische tips over hoe we met Victor om kunnen gaan. Zijn gedrag blijft een aandachtspunt. Gisteren beschreef ik hoe Nicole ons elk jaar weer op ideeën bracht. Nu zag ze ons wel een keer een televisieprogramma gaan doen….. Laten we eerst ons eigen thuisprogramma en stichting victor maar verder vorm geven. Dan zien we daarna wel verder.

’s Middags hebben we lekker op het strand gezeten, want we zitten niet voor niets op Curacao.

Dag 7: Een dolfijnen dag in Curacao

2010-03-17T17:42:00.000-07:00

Vandaag was een dag in het teken van dolfijnen. Natuurlijk had Victor zijn derde therapiedag. Maar ook Veronique ging voor een sessie mee in het water en ’s middags hadden we de family swim, waarbij we als familie met Mateo mogen zwemmen.
De family swim is een vast programma onderdeel van de therapie. Het is bedoeld om ouders en broertjes of zusjes het zwemmen met dolfijnen te laten ervaren. Dat Veronique ’s ochtends met Ricarda mee mocht voor een sessie had een andere oorzaak. Ricarda is in opleiding tot dolfijntherapeute en om dit leren wil zij met broertjes en zusjes werken.

Waar te beginnen?

Ik ben begonnen bij Veronique. Gisteren was ze in een ‘nee’-stemming, zoals je van een kind van 2,5 mag verwachten. Maar ’s ochtends was het meteen goed. Ze liep dapper mee naar het CDTC en toen Ricarda kwam om haar op te halen, gaf ze haar meteen een dikke knuffel. Vader en moeder waren vergeten en Veronique liep samen met Ricarda naar het omkleed gedeelte.
Ondertussen was Victor ook voor zijn therapie verschenen en moesten we onze aandacht verdelen. We hebben met zijn allen het begin bij Veronique gezien en toen is Hermi bij Victor gaan kijken.
Om en lang verhaal kort te maken. Veronique vond het fantastisch. Zij zwom lekker haar rondje met Chabelita, de therapiedolfijn, en aaide en knuffelde dat het een lieve lust was.

Terug naar Victor, om 8:00 uur hebben we een gesprek met Heike, de logopediste, gehad. Hermi heeft met haar uitgebreid gesproken over Prompt logopedie, welke grepen zij toepast. Heike herkende de tekeningen die Hermi had meegenomen. Alleen een aantal klanken kende ze niet, omdat die in het Duits niet voorkomen. Als aanvulling op Prompt had zij nog een methode, waarbij klanken met handgebaren verduidelijkt worden. Het werd een goede uitwisseling van kennis en we hebben weer wat dingen geleerd die we in ons thuisprogramma voor Victor mee kunnen nemen.

Toen ik op de haaienbrug aankwam, zat Victor net op het dok. Hij ging het water in en was zichtbaar blij dat ik op de brug stond. Naderhand heb ik het Victor ook gevraagd en hij bevestigde dat hij het wel leuk vond voor Veronique, maar wilde eigenlijk dat we de hele tijd naar hem stonden te kijken.

Victor deed goed zijn best tijdens de therapie. Hij heeft hard gewerkt met name aan zijn fijne motoriek. Dit is iets waaraan we ook willen werken deze weken. In de nabespreking met Mandy vertelde zij ook, dat hier hard aan gewerkt was en Victor erg graag mee wilde doen.
Terug naar huis en snel Veronique naar bed gedaan. Zij was erg moe, maar ze mocht vanmiddag weer mee in de family swim en dat wilde we haar niet ontnemen. Victor was ook moe, maar wilde niet slapen.

Om 13:15 uur begon de family swim. Heike zou met ons meegaan en Veronique meenemen. Zij stal hier wel weer de show. Mateo is namelijk een enorme kindervriend. Ik mocht als eerste in het water en heb een paar rondjes met Mateo gezwommen. Het viel mij op, dat Mateo echt een grote dolfijn is vergeleken met Papito. Vreselijk indrukwekkend om Mateo zo langs te zien en voelen komen. Daarna heeft oma een paar rondjes gezwommen, maar toen Veronique in het water kwam was het gebeurd. Esther, de hoofdtrainster, zei al: “Mateo is verliefd.” En dat klopte. Mateo zocht steeds Veronique op en we moesten steeds aanhaken bij hun om ook een rondje te zwemmen.
Na een klein uurtje liet Mateo nog een paar mooie sprongen zien en toen was het voorbij. Iedereen is nog steeds vol van de afgelopen dag, die in het teken van dolfijnen stond.

Morgen gaan we weer verder. Na de sessie van Victor hebben we een gesprek met Nicole, de psychologe van het CDTC. Zij heeft een speciale plaats bij ons. In het eerste jaar heeft Nicole ons in contact gebracht met ouders die ook een thuisprogramma draaiden. Zij heeft ons ook tips gegeven waar we begeleiders van Victor op moesten selecteren. Nicole heeft ons vorig jaar aangezet om ons thuisprogramma voor Victor te delen met anderen en mede daarom hebben we dit jaar stichting victor opgericht.
Ik zal volgend jaar wel een boek geschreven hebben.

Dag 6: Tweede dag dolfijntherapie

2010-03-16T17:18:00.000-07:00

Vanmorgen ging om 6:15 uur de wekker. Geen wonder als je op tijd op de dolfijntherapie wil zijn en iedereen nog even op zijn gemak wil laten ontbijten. Het is nog donker in Curaçao dan, maar binnen een half uur is het hier volop dag. Victor had er zin in. Hij was op tijd op en ook Veronique was op tijd wakker. Na het ontbijt lopen we op ons gemak naar het CDTC. We waren iets te vroeg en net als voorgaande jaren lopen we dan even langs de aquaria. Dit blijft altijd leuk om te doen. Victor en Veronique stonden samen de flamengo’s te observeren, daarna gingen we door naar de voeltank.

In de voeltank liggen zeekomkommers, zeesterren een zee-egels die je aan kunt raken. Er hangen grappige plaatjes bij dat je een zeekomkommer niet mag uitknijpen. Iets waar we met Veronique mee op moeten letten.
Om 8:00 uur werd Victor opgehaald voor therapie. Naast Mandy kwam ook Heike mee naar buiten. Zij is logopediste/spraaktherapeute. Hermi doet thuis veel logopedie behandelingen volgens Prompt en Castillo Morales. Hier is Heike ook mee bekend en zij wil samen met Mandy kijken hoe ze deze logopedievormen ook deze twee weken in kan zetten.
We praten nog wat met de ouders van Marlou en dan gaan we naar de haaienbrug om naar Victor te gaan kijken. Hij ligt al in het water met Mateo en zwaait. Het zal wel niet naar ons zijn of wel, dat weten we niet.

De water tijd is begonnen en al snel komt Victor langsgezwommen op de buik van Mateo. Dit hebben we hem vaak met Papito zien doen. Samen met Victor ging dat op race tempo door het basin. Mateo is wat rustiger maar het levert wel een mooi plaatje op.

Behalve een beetje rondzwemmen wordt Victor ook uitgedaagd om keuzes te maken en interactie met Mateo uit te lokken. Er worden hem dan via pictogrammen keuzes voorgelegd en Victor mag kiezen wat Mateo gaat doen. Dit keer kiest hij de bal. Mateo gaat apporteren, het lijkt veel op een tennisbal alleen ietsje groter….
Hier komt Mateo de bal aan Victor geven.

Victor gooit hem samen met Mandy weg…

En Mateo brengt hem heel rustig weer terug.

Tijdens de doksessies wordt er intensief aan de logopedie gewerkt. Meestal gebeurt dit op het vlot, maar hier was de afleiding toch te groot. We zien Victor opstaan en samen met Mandy naar de achterkant lopen, waar ze achter een muurtje verder gaan met de logopedie oefeningen.
In de tussentijd wordt Mateo ook bezig gehouden. De dolfijntrainer moeten hun dolfijnen bij de les houden anders zijn ze hun even kwijt voor de therapie. Tom , de trainer van Mateo, maakt gebruik van de tussentijd om Mateo op een ander vlot te laten komen. Behalve dat dit een soort van bezigheidstherapie is, wordt dit ook geoefend voor een andere reden. In geval van ziektes of iets dergelijks moeten de dolfijnen ook uit het water kunnen komen om de dokter er naar te laten kijken. Tsja, dolfijnen lopen niet zo makkelijk de behandelkamer binnen.
Liggend op het dok, zie je pas hoe groot Mateo is. Oordeel zelf maar.

In de nabespreking bevestigen Heike en Mandy wat ons thuis met logopedie ook al was opgevallen. Victor doet goed mee met het vormen van klanken, maar er komt nog weinig geluid bij. Morgenochtend hebben we een gesprek met Heike om hier wat verder op door te praten.
Morgen wordt sowieso een bijzondere dag. Naast Victor gaat ook Veronique te water met een van de dolfijnen, Chabelita. Ricarda, een dolfijntherapeute in opleiding, zoekt broertjes of zusjes die een “therapiesessie” met haar willen doen, of wij er bezwaar tegen hadden om Veronique mee te laten doen. Natuurlijk niet. Dus zwemt morgen al ons kroost met de dolfijnen. En om het feest compleet te maken, hebben we morgenmiddag de family swim. Dan mogen we zelf met Mateo zwemmen.
We zullen er wat moois van maken.

Dag 5: De eerste sessie dolfijntherapie 2010

2010-03-15T17:43:00.000-07:00

Vanmorgen was het zover. Het lange wachten werd eindelijk voor Victor beloond. Om 7:30 uur werden Hermi en ik verwacht op het CDTC voor de anamnese. Victor zou samen met oma en Veronique een half uurtje later komen, want de therapie zou om 8:00 uur beginnen.
Naast Mandy maakte we kennis met de nieuwe stagiaire, Peggy. Zij loopt voor 3 maanden stage en helpt Mandy in de therapie met Victor. Peggy is logopediste.
Tijdens de anamnese hebben we de ontwikkelingen van Victor het laatste jaar besproken en de doelen waaraan de komende tijd gewerkt gaat worden. We hebben het hier uiteraard ook met Victor over gehad. Hij had zelf aangegeven, dat hij aan zijn spraak en aan zijn zelfvertrouwen wilde werken. We hebben daaraan toegevoegd, dat we hem ook aan meer eigen initiatief nemen willen laten werken en wat meer durf krijgen.
Victor werd om 8:00 uur meegenomen door Mandy en Peggy voor het therapiegedeelte op de wal. Dit duurt een half uur en tijdens deze tijd wordt er middels conventionele therapie met hem gewerkt. Toen hij een half uurtje later naar buiten kwam had hij zijn kratje met spulletjes weer in de hand en moest die zelf naar het dok dragen. Heel goed Victor!

Daarna werd Victor omgekleed en mocht het water in met Mandy. Het was natuurlijk even wennen. Sowieso, omdat de laatste keer een jaar geleden was. Daarnaast had hij een nieuwe dolfijn. Mateo is een oudere mannetjes dolfijn dan Papito en zeer ervaren. Victor kon de avond van tevoren maar moeilijk slapen. Toen we het aan hem vroegen, vertelde hij dat hij het spannend vond om met een andere dolfijn te werken dan Papito. We waren dus benieuwd hoe de samenwerking tussen Victor en Mateo zou gaan.
Nou, aan enthousiasme geen gebrek.

Al snel had Victor de slag weer te pakken en zijn kreten van plezier klonken over het water. Wat opviel was dat Mateo een meer evenwichtige dolfijn is dan Papito. Je ziet dat aan de manier waarop Mateo rond Victor zwemt. Tijdens de sessie met Papito gingen ze samen als twee kwajongens te keer. Mateo is rustiger en meer zijn mentor. Hij blijft heel dicht tegen Victor aanliggen en zo zwemmen ze rustig hun rondjes. Adembenemend om te zien. Het was alsof Mateo zoiets had van: “kom maar jongen. Ik weet dat je graag wil, maar eerst een beetje rust en dan ga ik je wat leren.”

Dat Mateo ook te keer kan gaan, laat de volgende foto wel zien. Allemaal spetteren en Mateo doet natuurlijk volop mee.

Ondertussen stonden wij op de haaienbrug toe te kijken. De verpleegsterhaaien zwemmen er nog steeds, alleen zijn het er wat minder dan de voorgaande jaren. Op de brug maakten we kennis met de ouders van Marlou. Hun kindje heeft een stofwisselingsziekte en zij waren hier ook voor de derde keer.
Veronique vermaakte zich prima. Zij is even met oma een grote ijsco gaan halen, die uiteindelijk half gesmolten in de prullenbak belandde.

Aan het eind van de sessie mocht Mateo natuurlijk laten zien hoe hij kan springen en met mijn nieuwe spiegelreflexcamera kon ik die prachtig vastleggen.

’s Middags hebben Veronique en Victor een dutje gedaan en na het eten zijn we nog even naar het strand gegaan. Hier hebben we nog lekker gezwommen. Veronique was weer even op stap met een vriendinnetje, Floor, dat ze hier is tegengekomen. Hier zie je beide dames onder een palm boom.

’s Avonds was het vroeg naar bed. Morgen om 8:00 uur gaan we weer.

Dag 4: Nog 1 dagje en dan begint de therapie

2010-03-14T12:34:00.000-07:00

Vandaag zijn we naar het strand gegaan. Het was een beetje bewolkt weer en daardoor fijn om even in het zoute water te springen. Het strand is op een paar minuten lopen van ons appartement en na het ontbijt hebben we ons omgekleed en zijn op weg gegaan.
Eenmaal op het strand gekomen , wil Victor graag naar het water toe. Hermi weet hem nog net even tegen te houden voor de foto.

Ondertussen had ik profijt van de zwemlessen met Victor. Ik heb hem en Veronique lekker mee het water ingenomen en gekeken hoe diep ze durfden te lopen. Leuk om te doen. Maar na een tijdje was Victor het beu en wilde eruit. Iets dat door Hermi snel met de camera werd vastgelegd.

Victor stond lekker met zand te spelen en was op een plekje in het water gaan staan. Ik weet niet precies wat hij zei, maar het zal wel iets met helpen of wegwezen te maken hebben.

Hermi en Veronique zaten lekker op hun stoel toen Victor langs een palmboom liep. Uit hun blikken kon je opmaken, dat hij kennelijk met iets bezig was. Hier zie je ze in ieder geval hun kant opkijken.

En dit is gewoon een leuke foto van Victor in de tropen onder een palmboom. Hij heeft het naar zijn zin en lijkt klaar te zijn voor de komende week met dolfijntherapie.

Na het strand zijn we teruggegaan naar het appartement, waar Victor, Hermi en Veronique na het middageten een siësta hebben gedaan. Oma ging even naar Willemstad en ik zit deze tekst te schrijven.
Morgen is de grote dag, dan beginnen we om 730 uur met de anamnese voor dolfijntherapie. Om 800 uur wordt Victor dan meegenomen en begint zijn therapie. We zijn benieuwd wat het allemaal gaat brengen.
Voor het slapengaan krijgt hij nog een verhaaltje voorgelezen door Oma.

Slaap lekker, het zal een bijzondere dag worden.

Dag 3: Rustig aan

2010-03-13T15:59:00.000-08:00

We hebben besloten om vandaag niet veel te doen. We willen Victor zijn rust gunnen en onszelf ook. Dus eerst rustig ontbijten. Hermi en Victor zitten al lekker op het balkon bij het terras.

Victor eet eerst een banaantje en als oma arriveert gaan we lekker aan het ontbijt. Het plan van de dag? Hermi en ik gaan samen met Victor nog een paar boodschappen doen. Oma gaat nog even zwemmen met Veronique.
Maar eerst wilde Veronique nog een spelletje doen met Oma.

Daarna gaan we met zijn allen naar oma's appartement en hier laat Veronique haar nieuwe badpak zien. Is het geen plaatje. Ze is er helemaal trots op.

Op weg naar de auto ontmoeten we een ander stel ouders dat net twee weken therapie gehad hebben. Hun zoon, een jongen van 14 jaar oud, was hier voor de eerste keer. De blik in hun ogen stond hetzelfde als die van ons twee jaar geleden. Ze hadden een heerlijke tijd gehad. Ik heb niet gevraagd wat de aandoening van hun zoon was, maar hij had het kennelijk erg goed naar zijn zin gehad. Dit is iets wat mij blijft ontroeren. Ouders die samen met hun kind twee heerlijke weken hebben, waarin hun kind nog een grote stap in zijn ontwikkeling maakt en zo dus het hele gezin tot rust komt en klaar is voor de volgende fase thuis. Hermi en ik hebben dit zelf al twee keer mogen ervaren, het is fantastisch.
Terug van boodschappen doen, gaan we zelf nog even zwemmen. Veronique staat aan de trap naar het diepe bad, Victor kijkt gespannen toe.

Maar gelukkig is Hermi al in het water en vangt Veronique op.

We beginnen al een beetje aan het Antilliaanse ritme te wennen. Temperatuur is heerlijk, met een frisse zeewind. Alleen uitkijken dat je niet levend verbrand, wat dat blijft verradelijk hier.
Maandag gaat de therapie van Victor beginnen. Mandy heeft verteld dat Victor dit jaar niet met Papito zwemt. Hij mag met Mateo gaan zwemmen deze keer. Victor lijkt het niet zo erg te vinden, maar als je al twee jaar lang alleen maar Papito hoort als dolfijn, dan kan ik me voorstellen dat Victor een beetje teleurgesteld is. Hij laat het echter niet merken. We beginnen wel vroeg. Victor heeft de vroege shift toegewezen gekregen, 8:00 uur ’s ochtends. Dat is ons nog niet eerder overkomen, maar we zien wel. Het beste is een paar doelen voor Victor te stellen waaraan hij wil werken en dan alles maar over je heen te laten komen. Dat is onze ervaring al twee keer en we worden elke keer weer verrast. Morgen nog 1 dagje rust en dan begint de therapie.

DAG 2: Opstartproblemen

2010-03-12T15:54:00.000-08:00

Dag 2 begon wat minder voortvarend voor Victor. De reis had er zichtbaar bij hem ingehakt en hij kreeg ’s ochtends weer een aantal kleine aanvallen te verduren. Victor heeft enkele weken geleden een epileptische aanval gehad en is ingesteld op medicijnen. Niet best, en we proberen Victor zoveel mogelijk rust te laten vinden door hem in bed te leggen.
Dus zijn oma, Veronique en ik even boodschappen gaan doen. Hermi bleef bij Victor achter in het appartement. Bij thuiskomst was Victor nog wel slap, maar kwam wat meer zijn bed uit en wilde naar Papito. Dat zou kunnen, maar eerst een beetje aansterken jongen.
Ondertussen zijn oma en Veronique even gaan zwemmen. We hebben een prachtig groot 50 meter bad voor ons appartement liggen en konden de twee voor bezig zien. Oma had uit Frankrijk een zwemvestje meegenomen en Veronique vond het prachtig om even lekker te poedelen in het kinderbadje. Hier zie je haar zitten

Ondertussen vond Victor dat hij wel genoeg gerust had en was op onderzoek door het appartement. We besloten om Victor maar een beetje zijn gang te laten gaan. Te lang in bed vindt ten slotte ook niemand leuk. En Victor vond het niet erg. Vanaf het balkon kon hij bovendien mooi Veronique in de gaten houden.

Ondertussen had Veronique al vriendjes gemaakt en was bezig een luchtbed te veroveren van 2 andere kindjes. Wat nog lukte ook….

’s Middags voelde Victor zich goed genoeg om naar het Seaquarium te gaan. Hij wilde Papito zien. We besloten het erop te wagen. Victor zag wat minder pips, het Seaquarium ligt naast de deur en naar verwachting zouden de voordelen van het weerzien opwegen tegen het risico op een aanval. In de benen dus.
En het was heerlijk om iedereen weer even te zien. Eenmaal binnen het Seaquarium liep Victor rond alsof hij nooit was weggeweest en liet oma alle mooie plekjes zien die hij nog kende. Ondertussen was de laatste therapie sessie van de voorgaande groep gestart en zagen we Marco, de hoofdtherapeut, staan. Die zwaaide enthousiast naar ons en riep dat Mandy, Victor dolfijntherapeute van voorgaande jaren binnen was. Victor moest wel even wennen aan Mandy, maar al snel had hij weer grote lol. Het was fijn om zo even bij te kunnen praten. En zo kwam er een mooi einde aan een dag die moeizaam begonnen was.

Terug naar Curacao CDTC: Een reisdag

2010-03-11T15:46:00.000-08:00

Vanmorgen zijn we afgereisd voor de derde keer naar Curaçao om dolfijn ondersteunde therapie met Victor te doen. Het was vroeg op en terwijl ik de koffers in de auto laadt merk ik dat het best wel fris. Dat klopt, het had gevroren vannacht en ik hoefde gelukkig niet te krabben. Fijn om te bedenken, dat de temperatuur in Curaçao rond de 30 graden schommelt. Maar goed eerst die vlucht nog.
In tegenstelling tot voorgaande jaren vertrokken we nu al op donderdag i.p.v. vrijdag. Dit had te maken dat we nu met Martinair vlogen en die vliegen niet op vrijdag. Resultaat een dagje langer op de Antillen, niet erg….
Eenmaal op Schiphol begint het wachten. We besluiten om een kopje koffie te gaan drinken. Nieuw dit jaar is dat oma van Engelen mee is. Veronique hoeft niet meer in de buggy, dus het gaat allemaal wat gemakkelijker. Hier zie je beide dames bij de koffie zitten.

Na nog wat rondhangen op Schiphol gaat het inchecken dan echt beginnen. Victor had zich al samen met Veronique vooraan de security neergezet. Dit leidde tot grote hilariteit bij het begin. Victor loopt wat rond en is voordat we het weten al 3 keer door de metaal scan heengelopen en Veronique roept tegen iedereen: “opschieten, opschieten!”
Dit had tot gevolgd dat we snel door de security waren en stonden de wachten in de gate. Voor Victor duurde het nog lang. Hier zie je hem staan.

Victor besloot om maar op onderzoek te gaan. Het is verbazingwekkend wat hij allemaal voor elkaar krijgt zonder te praten. Na hem een paar keer teruggehaald te hebben van de andere kant van de gate komt hij heel triomfantelijk met een halve mandarijn terug. Die had hij gescoord bij een oudere mevrouw, die deze kennelijk bij zich had. Of ik het niet erg vond. Nee, hoor.
Veronique had ook zo haar eigen ideeën. Ze bleef dichter bij ons in de buurt, maar vond genoeg tijd om eens kritisch rond te kijken. Natuurlijk met Eendje Kwak, haar favoriete knuffel in haar hand.

De vlucht zelf was lang. Deze keer vlogen we via Aruba, wat een extra anderhalf uur in het vliegtuig met zich meenam. Dit werd Victor een beetje teveel. Hij had erg zijn best gedaan tijdens de hele vlucht, maar nog een keer opstijgen was wel heel vervelend. Gelukkig duurde de vlucht van Aruba naar Curaçao maar 20 minuutjes en dan land je op Hato airport. Hier werden we weer opgehaald door Yellow Tours, die ons naar ons hotel bracht, Lion’s dive beach resort. We hadden een lange dag achter de rug, kinderen niet of nauwelijk geslapen en na nog een klein drankje zijn we allemaal maar naar bed gegaan.

CDTC - deel 3, we gaan weer

2010-03-10T02:10:00.000-08:00

Het aftellen is begonnen. Morgen vertrekken we voor onze derde keer dolfijntherapie naar Curacao. Ook het afgelopen jaar is er weer veel gebeurd met Victor. Naar aanleiding van vorig jaar is bij Victor het besef doorgedrongen dat hij met kleine stapjes vooruit moet gaan. Dit heeft hij op verschillende vlakken toegepast en daarme vooruitgang gemaakt. Wat precies het doel zal zijn waaraan Victor gaat werken hebben we nog niet zo goed bepaald. Daar gaan we met Victor de komende dagen over praten. Nu eerst de koffers pakken en zorgen dat we op tijd op Schiphol zijn. Victor is er klaar voor.

We zijn benieuwd wat er dit jaar weer gaat gebeuren. Waarschijnlijk meer dan we verwachten, maar tot nu toe worden we elk jaar weer verrast.

Stichting Victor

2010-02-25T21:06:00.000-08:00

Het is zover. Hermi en ik hebben besloten om onze ervaringen, die we hebben opgedaan met ons thuisonderwijsprogramma voor Victor beschikbaar te maken aan andere ouders. We hebben lang nagedacht over de vorm. Begin dit jaar hebben we daarvoor Stichting Victor opgericht.

Het doel van deze stichting is om aan andere ouders informatie te verschaffen en te begeleiden in het opzetten en draaien van een soortgelijk thuisprogramma.

Meer informatie over stichting victor staat op de website:

http://www.stichtingvictor.nl/

Hendrik-Jan

Dolfijntherapie Stichting SAM, laatste dag 29/9

2009-09-29T07:20:00.000-07:00

Het zit er weer op. Vandaag hebben we de laatste van drie sessies bij Stichting Sam gehad voor Victor. Tijd om nog wat na te kaarten en de balans op te maken. Dit was de derde keer dat we met Victor dolfijntherapie deden. Na twee keer in Curacao hadden we nu de mogelijkheid om 3 sessies op het dolfinarium in Harderwijk te doen. Werken met dolfijnen, maar in een ander concept. Hier heb ik in vorige berichten al over geschreven. Eigenlijk wat telt zijn de vorderingen en veranderingen die Victor heeft laten zien. Ons doel voor Victor was om hem op spraak uit te dagen. En wat een FANTASTISCH resultaat hebben we geboekt!

Esther, zijn dolfijntherapeute, heeft hem continue uitgedaagd om iets te zeggen. De grote beloning voor mij kwam vorige week donderdag. Esther had hem het woord "helpen" laten zeggen, wanneer hij hulp nodig had. Vaak kwam er dan een klank uit die er op leek. Erg goed.
Maar donderdag belde Hermi mij op, tijdens mijn werk. Dit moest ik horen. Ze zette de telefoon op de speaker en Victor zei tot twee keer toe heel duidelijk "helpen". Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen. Daar sta je dan als volwassen vent van 39 jaar. Mijn zoon is zes jaar oud en zegt "helpen" en dat is heel bijzonder in ons huis.

Maar goed, vanochtend de laatste keer van de 3 sessies. Victor had er zin. Hij wist wat er ging gebeuren en kwam goed zijn bed uit. Behalve Cynthia ging ook Hanneke mee. Zij werkt als pabo studente in ons thuisprogramma voor Victor. Het was dus volle bak in de auto.

Op het dolfinarium stapte Victor snel naar de kleedruimte waar Esther ons opwachtte. Victor heeft hier weer goed meegeholpen met uitkleden en het aantrekken van zijn wetsuit. Daarna werd het weer tijd om naar de glaswand te gaan, maar eerst even handenwassen.

Het was vandaag onrustig voor de glaswand. Eigenlijk gek, want de kinderen waren allemaal zeer geconcentreerd aan het werk en de ouders zaten met een kopje koffie toe te kijken. Waar zou dat dan aan liggen?
Het waren de dolfijnen. Het was een drukte van belang voor de glaswand. Bijna allemaal hadden ze zich aan deze kant van het bassin verzameld en waren tikkertje of zoiets aan het spelen en dan kwamen ze af en toe bij de kinderen kijken.

Victor heeft met een magnetisch hengelspel gewerkt en uiteraard met bellenblaas gewerkt. Het grappige is dat de dolfijnen mee gaan blazen.

Daarna naar buiten. Hetzelfde ritme als de vorige keren. Alleen werd er niet met de dolfijn Anke gewerkt maar met Roxi en haar baby dolfijn. Dit leverde wat rommelige beelden op, want Roxi wilde haar kunsten wel doen, maar af en toe zwom de kleine in de weg.

Hierboven voert Victor een vis aan Roxy en beneden zie je moeder en kind. Ook werden er weer video opnames gemaakt met geluid. Dit is echt een extra dimensie. Kijken en meeluisteren met de therapeute en Victor. Dan is het echt of je er midden tussen zit. En je hoort Victor zijn woordjes zeggen: "Moet Roxi springen of spetteren?" "Springuh"

Oei daar hadden Esther en de dolfijntrainer zich even vergist. Zou Roxy inderdaad gaan springen met de kleine erbij?

Even wachten en ja hoor, we werden op een mooie kleine springshow getracteerd.

Ondertussen stonden we aan de kant te praten met andere ouders en de begeleiders. Marlou de gastvrouw van Stichting Sam hebben we in drie keer goed leren kennen. Alhoewel ze dit werk al jaren doet, blijft ze enthousiast over het mooie werk dat er gebeurd met het werken met dolfijnen. Het blijkt dat Victor met zijn bruine ogen ondertussen ook de begeleiders en trainers om zijn vinger heeft gewonden met zijn charmes. Hij doet het fantastisch, werkt hard en maakt iedereen enthousiast. Heerlijk zoveel positieve energie!

Na het werken op het vlot kon er nog lekker met ballen en dolfijnen gespeeld worden. Esther, die net achter de dolfijntrainster Bianca zit en Victor dagen de dolfijnen uit door te spetteren en ballen te gooien. Bianca pakt ondertussen een dolfijn bij zijn staart om zo de rest te lokken.

Dan komen Victor, Esther en Elise weer terug. Hier stapt Victor trots en moe de deur binnen.

Om vervolgens met een gekke bek naar ons te komen. Esther applaudiseert erachter.

Even douchen en dan naar de nabespreking. Terwijl Cynthia en Hanneke even met Victor en Veronique een rondje gaan lopen zitten we met Esther na te praten. Zowel Hermi als ik worden toch emotioneel. Victor heeft de afgelopen drie keer echt heel goed zijn best gedaan en hard meegewerkt met alles wat Esther wilde. Hij heeft ook weer sprongen vooruit gemaakt. Dit gaan we weer doorpakken in ons thuisprogramma.

Victor wil volgend jaar weer terug. Wie weet, het was drie keer erg vroeg op. Maar dit was het zeker waard om te Victor weer de mogelijk te geven een stap vooruit in zijn ontwikkeling te maken.

Stichting Sam - 2de sessie

2009-09-22T08:05:00.001-07:00

Vandaag was de tweede sessie van Victor bij stichting Sam in Harderwijk. De afgelopen week hebben we alweer wat kleine veranderingen in Victor's gedrag kunnen zien. Hij is beter geconcentreerd en heeft zichtbaar meer zelfvertrouwen gekregen.

Deze keer viel de eer aan Cynthia om mee te gaan naar Harderwijk. Cynthia maakt als stagiaire pedagogie deel uit van ons behandelteam in ons Victor's thuisonderwijsprogramma. Het leuke is dat Esther haar tijdens die stage begeleidt en nu kan zij Esther ook in een andere omgeving aan het werk zien.

Het was wederom vroeg op. 6 uur weg, om de files voor te zijn en dat is ook gelukt. We waren om 730 uur in Harderwijk. Geen files, dus een kopje koffie/thee drinken in hotel Monopole op de kop van de boulevard. Dan om 900 uur richting het Dolfinarium. En daar staan we dan. Cynthia, Hermi, Victor, Veronique en ik.

Terwijl Hermi, Cynthia en Veronique al naar de glaswand in "onder de OdieZee" gaan, lopen Victor en ik naar de kleedruimtes. Daar wachten Esther en de andere begeleiders en therapeutes ons op.
Het is vandaag de bedoeling dat Victor zoveel mogelijk zichzelf omkleedt en mij om hulp vraagt wanneer hij dat nodig heeft. Uitkleden ging redelijk, maar de wetsuit had nog wat voeten in aarde.
Maar goed, na de wetsuit gaat de SAM-polo erover en dan is Victor klaar om te gaan. Dag Papa!

Eenmaal bij de glaswand, wacht mij een kopje koffie en gaat Victor aan de slag. Hermi, Cynthia en Veronique hebben zich al geinstalleerd.

Terwijl Victor geconcentreerd aan het werk is, komen er weer groepen dolfijnen langs zwemmen. Het viel ons op dat Anke, de dolfijn waar Victor vorige week mee gewerkt heeft, steeds kwam kijken door het raam. Het was alsof ze hem op kwam zoeken, wat leuk dat je er weer bent.

Anke, de dolfijn, deed ook leuk mee met Victor's werkjes. Victor had opgemerkt dat Ernst, het jongetje dat naast Victor therapie had, een mooie fles bellenblaas had. Op aanmoediging van Esther ging hij vragen of hij de fles mocht meenemen. "Blazuh..."
En Victor ging er enthousiast mee aan de slag. Na een serie bellen, blies Anke ook spontaan een serie bellen door haar blaasgat.
Hier onder zie je Anke met haar scheve kaak.

Buiten op het dok, werd hard om Anke geroepen. Zij werd ook gestuurd en kwam continu bij Victor haar kunstjes doen als beloning voor zijn harde werken. Qua foto's maken werkt Victor op een te grote afstand om goede foto's te maken. Maar er was voor ons iets nieuws bedacht. Esther had een microfoon meegenomen. Deze stond in verbinding met een camera op de uitkijkpost. Hier konden we met een koptelefoon horen wat er gezegd werd op het dok.
Dit was heel bijzonder om zo dicht de stemmen te horen. Victor werd uitgedaagd om allerlei worden te zingen. Wil je dat Anke gaat springen of spetteren? "springuh...", "Goed zo Victor!" en Anke ging de lucht in. En zo werden er nog meer woordjes geoefend.

Op de uitkijkpost stonden we ondertussen te kijken en ons weer te verbazen/vermaken over het plezier en energie die Victor had in het werken met de dolfijnen. Het viel iedereen op. Een groot feest voor ons manneke.

Na het dok werd het tijd om met ballen en de andere dolfijnen te spelen. Terwijl Esther en Victor in het water aan het ravotten zijn, kijken de dolfijnen toe en spelen mee. Ze gooien ballen, ijsblokjes en spetteren water. Ondertussen laat een van de dolfijntrainsters zien hoe je een dolfijn bij de staart pakt.

Veronique had goede zin. Ondanks het feit dat ze ook om 500 uur op was en een hele rit achter de rug had, vond ze het prachtig op de uitkijkpost. Ze bleef lekker rondlopen en kijken naar Victor. Daarbij stal ze bij iedereen de show met haar vrolijkheid. Af en toe wel een koekje of een snoepje en dan weer naar Victor kijken. Hieronder staat ze. "Mama, snoepje!"

In de evaluatie vond ook Esther dat Victor hard gewerkt had. Ze heeft heel veel verschillende woordjes gehoord. Makkelijke en moeilijke woordjes. Op een gegeven moment had Victor duidelijke "springen" gezegd. Dit werd niet alleen gehoord door Esther, maar ook de Elise, de observante van Esther, en de dolfijntrainster die erbij stond. Iedereen enthousiast.

Op weg naar huis hebben we Victor ook nog een beetje uitgedaagd tot spraak. "Appel" en 's avonds heel duidelijk "bad".

Op zijn letterkaart schreef Victor dat hij het erg leuk vond en nog een keer terug wil komen. Bedoel je volgende week? Nee volgend jaar en dan langer.

Victor weet dat volgende week alweer de laatste keer is, maar hij heeft nu al veel bereikt.

Dolfijntherapie bij Stichting SAM

2009-09-15T07:44:00.000-07:00

Vandaag hebben we de eerste sessie van Dolfijntherapie bij Stichting Sam gehad met Victor. Deze werd gegeven op het dolfinarium in Harderwijk. We gaan met Victor een verkort programma doen van 3 opeenvolgende sessies. Drie dinsdagen op een rij.

Het was vroeg op, want we moesten ons al om 9:00 uur melden bij de ingang van het Dolfinarium. Dus reden om 6:05 uur weg om de files een beetje voor te zijn. Dit lukt ons redelijk aangezien we ron 8:00 uur in Harderwijk waren en eerst maar even een lekker bakje koffie in het hotel er tegenover gedronken hadden. Vanaf 9:00 stonden we met zijn allen te wachten bij de ingang van het Dolfinarium. Victor, Hermi, Veronique, Oma van Engelen en ik.

Hoe zijn we nu weer in Harderwijk terecht gekomen? We hadden immers al twee keer een succesvolle dolfijntherapie sessie in Curacao gedaan. Dit wordt toch wel gezien als het walhalla van de dolfijntherapieen. Vorig jaar hebben na Victor's eerste sessie in Curacao ons thuisonderwijsprogramma opgestart. Hierin zochten we iemand die Victor verder kon helpen met zijn gedrag. In onze zoektocht kwam Esther op ons pad. Zij is dolfijntherapeute bij stichting Sam en werkte volgens de gedragstherapieen die wij voor Victor wilden volgen. Voor de zomer vertelde zij ons dat Stichting SAM nog een paar plekken over had in de verkorte sessie, die na de zomer gegeven zouden worden. Enthousiast van haar verhalen hebben we ons ingeschreven. Ook in de wetenschap dat we pas weer in maart volgend jaar naar Curacao zouden gaan.

Nadat we opgehaald waren bij de ingang, werden we de kleedkamers geleid, waar Esther op ons wachtte. Victor was blij haar weer te zien. Het eerste verschil met Curacao hadden we al ervaren bij de ingang. Het is geen korte broeken weer. Daar stonden we met onze jassen in de regen.

Het tweede verschil was dat ik mee mocht om Victor om te kleden. Terwijl Hermi, Oma en Veronique al naar de glaswand in de OdieZee werden geleid, nam Esther Victor en mij mee naar de kleedkamers. Hier werd Victor in zijn wetsuit gehesen en vertelde Esther hem met behulp van een fotoboekje wat hem te wachten stond.

Daarna gingen we naar de glas wand. We zijn vorig jaar in deze ruimte geweest, toen als publiek. Nu mocht Victor hier eerst geconcentreerd werken voordat er verder gegaan werd buiten met de therapie. Het viel ons op dat Victor erg enthousiast was bij binnenkomst. En nadat hij een beetje uitgeraasd was, ging hij geconcentreerd met Esther aan de slag. Af en toe kwamen er een aantal dolfijnen langszwemmen.

Het doel dat we besproken hadden was het uitlokken van spraak. Victor weet wel een beetje hoe hij moet praten, maar hij moet leren zijn stem aan te zetten.

Dit eerste onderdeel is te vergelijken met het eerste half uur conventionele therapie in Curacao, alleen zit je hier in een prachtig decor met zwemmende dolfijnen. Esther vertelde ons dat zij normaal gesproken ook interactie met de dolfijnen uitlokken achter de glaswand. Echter gisteren waren de groepen dolfijnen van basin verwisseld en ze waren nog druk met zichzelf bezig. Dus af en toe een keer langszwemmen en meer niet. Misschien de volgende keren beter.

Buiten ging Victor verder op het vlot. Hier is ook een verschil met Curacao. Victor gaat niet in het water met de dolfijn. Dit is ook eigenlijk een beetje te koud......

Victor kwam op het vlot en al snel kwam er een vrouwtjes dolfijn Anke naar hem toe. Die bleef de hele tijd bij Victor en er ontspon zich een leuke interactie, waarbij Victor de dolfijn mocht voeren met visjes. Esther lokte Victor uit om steeds "vis" te zeggen. Iets waar Victor "visje" van maakte. En hij had nog gelijk ook. Het waren maar kleine visjes die hij aan Anke mocht voeren.

Na het vlot ging Victor naar het water toe. Dit was een apart bassin met daarin verschillende dolfijnen en een aantal ballen. Victor stond samen met Esther tot zijn knieen in het water en kon zo met de dolfijnen spelen. Allerlei balspelletjes werden hier gedaan. Dikke pret voor Victor die nu kon spetteren en met ballen gooien naar meerdere dolfijnen. En ondertussen ging de therapie gewoon door.

Naast Victor stond nog een ander therapiekindje in het water. Er werd nog even geprobeerd om ook met hem wat interactie te krijgen, maar hiervoor hadden beide heertjes geen oog.

Nadat hier afscheid was genomen, was het afgelopen met de therapie. Victor werd door Esther teruggebracht naar de ruimte waar we begonnen waren. Hier kon Victor zich weer omkleden en douchen. Op de foto zie je Victor de kleedkamer inlopen. Duim omhoog van Esther: "Goed gedaan, jochie!"

En dan volgt de nabespreking. Victor had het erg goed gedaan. Hij had goed geconcentreerd meegewerkt en veel klanken en woordjes proberen te zeggen. Esther vroeg ons of er nog dingen waren waaraan zij de volgende keren nog kon werken behalve spraak. Na even nadenken bedachten we dat het ook te proberen was om het werken met zijn handen te stimuleren. Op dit idee werden we gebracht doordat Victor zo geconcentreerd bij de glaswand zat te werken.

Aan ons werd gevraagd hoe dit verschilde met Curacao. De therapie in Harderwijk is anders van opzet dan Curacao, maar heeft voor Victor weer het nodige gebracht. Thuis vertelde Victor dat hij het mooier en leuker vond dan verwacht. Ook was hij blij dat hij met Esther kon werken.

Alhoewel we na afloop nog op het dolfinarium hadden kunnen blijven hangen, gingen we naar huis. Victor was moe en wij ook.

Ben benieuwd wat we volgende week gaan meemaken.

Dag 10: Afscheid

2009-02-27T17:59:00.001-08:00

Vandaag is dan de laatste dag aangebroken voor de therapie. We hebben twee mooie weken gehad en Victor is weer een stukje gegroeid in zijn ontwikkeling. Hij straalt gewoon helemaal. Vanmorgen gaf hij wel aan dat hij wilde blijven. Helaas, Victor, dat willen papa en mama ook wel. We hebben nog wat met Victor gepraat dat hij het fantastisch gedaan heeft en we gaan kijken of we volgend jaar weer terug kunnen. Het belangrijkste voor deze dag is om vooral veel plezier te maken en te genieten van de dag. Dat zou Victor zeker gaan doen.

Op het Sea Aquarium heeft Victor vooraf nog wat tegen Mandy en Marit gezegd via de letterkaart.
- Ik heb veel plezier gehad
- En ik kom er wel
Daar waren we toch eigenlijk wel een beetje stil van.

Voor de rest volgde de therapie zijn normale ritme. Victor ging weer voor 30 minuten op de wal aan de slag en daarna was het tijd voor in het water. Na afloop van de watersessie hebben we stilgestaan met Mandy bij alles wat Victor de afgelopen twee weken heeft laten zien en hoe we dit thuis weer verder willen oppakken in ons thuisonderwijsprogramma. Daarna kregen we weer een prachtige DVD, met nieuwe muziek dit keer en een aantal foto’s op CD-Rom gemaakt door het CDTC. Hieronder staat een kleine selectie van deze foto’s.

Als eerste natuurlijk Victor, helemaal in zijn element met Papito.

En hieronder zie je hoe Hermi, Veronique en ik elke dag zaten te kijken. Ik denk dat ik inderdaad ongeveer de helft van de therapie door de lens van de camera heb gezien. En Veronique vond alles best als ze maar op tijd een koekje of een beker limonade kreeg.

Kijkend naar het team hadden we natuurlijk Papito met zijn trainster Sonya. Het is gewoon fantastisch om te zien hoe trainers en dolfijnen op elkaar afgestemd zijn en met elkaar werken. Hier krijgt Papito een hand van Sonya.

Zoals gezegd kwam Marco, de hoofdtherapeut, gisteren een praatje maken op de haaienbrug. Ondanks dat we over serieuze onderwerpen praten, hebben we ook heel veel lol, zoals je kunt zien.

En dan hebben we natuurlijk nog Mandy en Marit, die heel hard met Victor gewerkt hebben deze week. Voor Marit was Victor haar eerste therapiekindje. Ze loopt haar stage nog de komende zes maanden, maar ze vond Victor nu al een mannetje om nooit te vergeten. Let even goed op onderstaande foto. Je ziet Mandy en Marit in actie op het dok met Victor, terwijl Papito even laag over komt vliegen. Het zal wel gaan regenen vandaag, de dolfijnen vliegen laag……

En als laatste hebben we nog een mooie portret foto van Victor. Je kunt goed zien hoe serieus en gedreven hij in de camera kijkt.

Tsja, en dan is het tijd voor het grote afscheid. We hebben iedereen weer even aan de borst gedrukt. We kwamen maar moeizaam weg. Telkens kwamen we wel weer iemand tegen, die we gedag wilden zeggen. Uiteindelijk toch maar naar huis, waar ik ’s middags nog met Victor gezwommen heb. Morgen de allerlaatste dag, Dan worden we rond 1500 uur opgehaald en naar het vliegveld gebracht.

Het waren weer twee fantastische weken, waarin we veel geleerd hebben en Victor veel heeft laten zien. Dit ondanks het feit dat hij in de eerste week toch een forse teleurstelling te verwerken kreeg. We zijn lekker uitgerust en kunnen er weer met frisse moed tegenaan.

Dag 9; De een na laatste dag

2009-02-26T16:29:00.000-08:00

Naar aanleiding van ons gesprek met Nicole gisteren zijn Hermi en ik eerst even gaan zitten met Victor om te vragen naar zijn gevoelens omtrent de doelen van de therapie. Het praten is dan niet gelukt, maar we zijn benieuwd of hij wel een tevreden gevoel heeft overgehouden aan deze trip en of hij nog kleinere doelen heeft waaraan hij de komende twee dagen nog kan werken.

Victor vertelde ons via zijn letterkaart dat hij nog wel verdrietig is dat het praten niet gelukt is, maar dat hij wel een fijne tijd gehad heeft. Hij heeft geleerd dat praten heel moeilijk is en dat hij nog veel kleine stapjes moet maken om daar te komen. We hebben ook even met Victor gesproken over dat praten slechts een vorm van communicatie is. Er zijn nog veel meer vormen, die hij al wel beheerst, zoals aanwijzen maar ook natuurlijk schrijven. Dat klopte, en Victor wilde die ook graag verder ontwikkelen.
Als laatste hebben we aan Victor gevraagd welk woordje hij wilde oefenen vandaag. Het antwoord: Mandy. Toen we aankwamen op het Sea Aquarium, ging Hermi even met Victor oefenen en prompte het woord “Mandy” en warempel, Victor zei Mandy. Hoera!

Om 1030 werd Victor opgehaald door Mandy en Marit en moest Victor natuurlijk laten zien wat hij net geleerd had. Hermi hielp hem via prompt nog even op weg, maar ook bij Mandy zie hij duidelijk “Mandy”.

In het eerste half uur hebben we nog wat met een andere Nederlandse familie staan te kletsen. Zij zijn hier voor de vijfde maal met hun zoon Bart van 18 jaar. Gisteren heeft Bart helemaal zelfstandig met zijn dolfijn Geegee mogen zwemmen. Een absoluut hoogtepunt.

In het water werd er weer goed gewerkt door Victor. Hij liet zich een aantal malen voortduwen door Papito, die tegen zijn voeten duwde. Het ziet er akelig relaxed uit, zo lekker op je rug liggen terwijl een dolfijn je voort duwt. Maar voor Victor een hele prestatie om zo rustig in het water te zijn.

Terug op het dok, vond Esther het tijd voor wat actie voor Papito en liet hem een bal rondspringen. Victor zat te kraaien van plezier en moest toen aan zijn doksessie beginnen. Hieronder zie je Esther het commando met haar arm geven en Papito die de bal voort bokst met zijn neus.

Ondertussen kregen we te horen dat het vandaag “kijkdag” was en dat we dus achter het dok mochten kijken. Dit is heel apart. Zo sta je echt met je neus op de therapie en kun je heel goed zien hoe therapeuten en dolfijntrainsters op elkaar ingespeeld zijn. Het is ook een prachtige lokatie voor foto’s. Veronique kwam een beetje tot rust. Ze was wat huilerig aan het begin van de sessie, maar toen we verhuisd waren van de haaienbrug naar achter het dok was het helemaal goed.
Hier zitten moeder en dochter lekker te kijken.

Tijdens de therapie moest Victor weer diverse keuzes maken. Dit wordt bewust gedaan om hem het gevoel te geven, dat hij in control is. Je zou verwachten, dat hij alleen maar snelle trucs en veel springen zou kiezen, maar Victor laat Papito graag zingen en dansen wat toch rustige acties zijn. Hier zie je Victor en Mandy even tussen de bedrijven door.

Aan het eind van de sessie kreeg Victor wel even een show van 3 dolfijnen. Naast Papito en Romeo kwam er ook nog een derde dolfijn mee, waar ik de naam even van kwijt ben. Erg mooi.
Als Victor klaar is en van zijn plaats weer terug loopt naar de kleedhokken, dan moeten de 3 dolfijnen even hun energie kwijt en spellen tikkertje door het bassin. Een ongelooflijk verschik in snelheid, als je de therapie gewend bent. Toch knap van zo’n dolfijn om zich zo lang in te houden.

Tijdens de therapiesessie hebben we nog even met Marco staan de te praten. Marco is de hoofdtherapeut en wij hadden nog wat vragen over zijn verhaal van vorige week dinsdag. Hij vertelde dat naast Operante Conditionering ook het Zelfconcept een model is, waarmee ze veel werken. Dit is zoveel als hoe een kind of persoon zichzelf tegenover of binnen zijn omgeving ziet. Hij vertelde het verhaal van een jongetje dat een paar jaar voeding direct in zijn maag kreeg ingebracht, vanwege slokdarm problemen. Hij was zodanig het slikken en hebben van voedsel in zijn mond ontwend, dat hij bij minste of geringste in zijn mond al ging overgeven. Een uiterst negatieve ervaring natuurlijk om weer proberen te eten. Door te werken aan het zelfconcept van de jongen en stapje voor stapje dingen op te bouwen, heeft hij hem in staat gekregen om aan het eind van de twee weken weer wat vast voedsel tot zich te nemen. Heel bijzonder. Hermi en ik willen ons bij terugkomst in Nederland nog wat verder verdiepen in deze twee modellen en kijken hoe we ze beter in kunnen passen in ons thuisonderwijsprogramma. Voor zover we dat al niet gedaan hebben.

Morgen de laatste dag. Het zal wel emotioneel worden voor Victor.

Dag 8: Gezinstherapie

2009-02-25T16:45:00.000-08:00

Vandaag was het aanzienlijk koeler dan gisteren. Alhoewel het niet echt geregend had vannacht, was het wel koel en naar verwachting zou er wel eens een bui kunnen vallen. De wekker ging om 730 uur, maar bij de kinderen was er geen beweging. Uiteindelijk is Hermi gaan kijken en kwam samen met Veronique terug, Victor sliep nog. Het was ons gisteren al opgevallen dat hij erg moe was, dus echt verbaasd waren we niet. We zijn lekker gaan ontbijten met ons drieën en dachten dat Victor dan vanzelf wel zou komen. Om 900 uur hebben we Victor toch maar wakker gemaakt. Over een uur moesten we immers alweer onderweg en we wilden hem wel de tijd geven om op zijn gemak een boterham te eten.
Toch weer gelukt om precies om 1000 uur in de bus te zitten op weg naar het Sea Aquarium.
Ondertussen kunnen we het stukje bijna dromen, elke hobbel in de weg is zo’n beetje bekend.

Toen de watersessie van de therapie begon, begon het zowaar wat te druppen. We wilden echter per se een foto hebben van Victor met zijn kratje. Mandy en Marit laten hem hard werken en zo moet hij de spullen gewoon mee naar het dok sjouwen. Dit is iets waar Victor eigenlijk een hekel aan heeft, maar Papito wacht. Overigens was hij toch al wat later. Victor moest namelijk eerst een oefening afmaken, voordat hij naar Papito kon.

En dan volgt weer het bekende ritueel. Victor zwemt lekker zijn rondjes met Papito en heeft veel pret samen met Mandy.

En hier moet hij weer hard meetrappelen met Papito. Helemaal te gek voor hem

Ondertussen was het gaan regenen en was Marit snel naar kantoor gerend om de regenjassen te halen. Dat is het nadeel van het stuk waar Victor zwemt, de therapeuten zitten niet overkapt. Maar het is wel een geestig gezicht om ze zo te zien zitten met hun oranje jasjes.

Ook op het dok heeft Victor goed gewerkt. Het lijkt soms wel of je Papito en Victor samen ziet praten. Papito maakt zijn typische dolfijnengeluidjes en Victor kwettert terug. Mandy was dit ook opgevallen en vroeg aan Victor of hij in op het dok met de letterkaart kon vertellen wat hij met Papito besproken had. Victor’s antwoord ging echter heel rommelig, zodat noch Mandy noch Marit precies begrepen wat hij bedoelde. Thuis hebben we het nog een keer aan Victor gevraagd en die zei dat Papito had gezegd, dat hij goed zijn best had gedaan.

Tijdens de evaluatie, vertelde Mandy dat Victor een beetje aan het gallen was. Hij had eigenlijk niet zoveel zin in het doen van zijn werkjes en gooide zijn welbekende charmes in de strijd om onder de dingen die hij niet wilde doen uit te komen. Zo zat hij te flirten met Marit en begon te fluiten om van onderwerp te veranderen. Bij een oefening maakte hij het zo bont, dat hij continu alle verkeerde plaatjes aanwees en de goede steeds links liet liggen. Dit was uiteraard te doorzichtig voor Mandy, die hem bij de les riep en daarom was Victor ook iets later buiten dan normaal. Eerst zijn werkje afmaken.

Na de therapie snel naar huis om een boterham te eten, want om 1400 uur hadden we een afspraak met Nicole, de psychologe van het CDTC. Vorig jaar hebben we een aantal gesprekken met Nicole gehad over hoe we Victor het beste verder konden begeleiden. Uiteindelijk hebben die geleid tot het opzetten van ons thuisonderwijsprogramma. Dit was volgens Nicole ook het maximale wat we voor Victor hadden kunnen doen. Ze adviseerde om vooral door te gaan op de ingeslagen weg en hierbij met Victor proberen zijn doelen in kleinere stukjes te breken, zoals Heike al eerder geadviseerd had. Nicole vroeg ons of we met Victor het gesprek konden beginnen om zijn subdoelen te formuleren. Praten is namelijk een onderdeel van communiceren, en hij heeft hierin al een paar hele belangrijke vorderingen gemaakt. Daarnaast vroeg ze ook of wij in het gesprek stil wilde staan of hij vrede had met de dingen die hij tot nu toe bereikt heeft in Curacao. Zijn hoofddoel praten is niet gehaald, maar het is belangrijk om Victor wel met een goed gevoel weer naar huis te laten gaan. Terug thuis hebben we het wel met Victor over de subdoelen gehad, maar we moeten nog even vragen naar zijn algehele tevredenheid.

Ook hebben we het nog even gehad over de gedragskundige benadering van de kinderen tijdens de dolfijntherapie. Dit is de operante conditionering. Eigenlijk hebben we al veel van deze benadering in ons programma voor Victor ingebed, maar het is goed om er nog eens wat meer over door te praten. Nicole vertelde ons ook dat zij een promotieonderzoek is gestart naar het effect van dolfijntherapie in vergelijking met “normale’ therapieën. Aangezien ze net begonnen is, zal het nog wel even duren voordat ze dit heeft afgerond.

Na ons gesprek met Nicole, zijn we nog door het Sea Aquarium gelopen en toen naar huis, waar we Victor en Veronique vroeg in bed hebben gelegd.

Dag 7: Bellenblazen

2009-02-25T13:07:00.000-08:00

Vanmorgen zijn we rond de normale tijd opgestaan. We hebben een lijstje opgesteld dat we vanmiddag met Mandy willen bespreken. Het viel ons op dat de nabespreking na afloop van de therapie in korter duurde dan we van vorig jaar gewend waren. De vraag die we ons stelde was of we nu bepaalde dingen gemist hebben om te bespreken of dat we misschien iets beter voorbereid zijn dan vorig jaar. Dit laatste is zeker het geval. Veel therapeutische handelingen met betrekking tot de motoriek of logopedie zijn ons inmiddels bekend en doen we thuis al. Daarnaast is het natuurlijk onze tweede keer, we weten nu ook meer wat er allemaal speelt tijdens de therapie. Dus kunnen we ons nu veel meer op de doelstellingen van Victor en zijn vooruitgang concentreren.

In het eerste half uur wal therapie hebben we kennisgemaakt met een moeder van een ander kindje, dat ook dolfijntherapie deed. Zij was benieuwd hoe wij de Son-Rise methode in onze thuisbehandeling hadden ingebracht. We hebben hier uitvoerig over gepraat, dat we niet het hele programma hebben opgenomen, maar wel delen daarvan en dat we ondersteuning hebben gezocht van 2 mensen binnen ons team. Het blijkt dat veel mensen nog erg zoekend zijn naar de beste vorm van het na-traject na Curacao. Door onze ervaringen met het thuisonderwijs traject voor Victor kunnen we met een aantal mensen van gedachten hierover wisselen.

Tijdens de therapie in het water werd verder gewerkt aan de doelen die vorige week zijn ingezet. Er lag weer nadruk op het eigen initiatief van Victor en het vasthouden aan Papito en keuzes maken over wat te doen. Zo moest Papito op commando weer zingen.

Even later kwamen ze met zijn drieen weer voorbij gepeddeld. Het viel me op hoe groot zo’n dolfijn toch eigenlijk is.

En Victor kon weer rond het bassin cruisen op Papito’s buik.

Terug op het dok, werd er een kleine tent gebouwd. Wat bleek, Mandy had bellenblaas voor Victor meegenomen op het dok. Dikke pret natuurlijk, we hoorden Victor roepen:”Blazuh….!” Ik ben snel maar even naar de zijkant gelopen om te kijken of ik het op de foto kreeg en het lukte nog ook.

In de nabespreking hebben we met Mandy ons lijstje met vragen besproken. We hebben eigenlijk de doelen van begin vorige week weer eens langsgelopen. Bij het aan- en uitkleden viel het haar op dat Victor in een keer in staat is om de rits van zijn wetsuit naar boven te trekken. In het begin deed Victor dit maar half en Mandy begon te twijfelen of Victor dit überhaupt wel kon. Ja, dus.
Voor de rest is hij beter geconcentreerd dan vorige week en straalt meer zelfvertrouwen uit. Voor veel zaken is het noodzakelijk dat Victor zich beter concentreert en minder afwacht dat en of hij geholpen wordt.

’s Middags ben ik met Victor nog even naar het zwembad gegaan. Lekker afkoelen na een warme dag.

Dag 6: De tweede week is gestart

2009-02-23T16:56:00.000-08:00

Het afgelopen weekend hebben we rustig aan gedaan. Op zaterdag zijn we naar de Aloë Vera plantage gegaan. Dit is als je iedereen moet geloven het wondermiddel tegen zo’n beetje alle kwalen. Wat we weten van vorig jaar is dat ze een gel hebben met 98% aloë vera erin. Deze werkt perfect tegen muggenbeten en verbrandde huid.
We waren van plan om het eiland rond te gaan, maar de temperatuur was ondertussen zodanig opgelopen dat we maar terug gegaan zijn naar het resort en het zwembad hebben opgezocht. Victor vond het prachtig en begon weer te fluiten.

Op zondag hadden we de family swim. Nu mochten Hermi en ik met Papito zwemmen. Er waren nog twee andere families met de andere dolfijnen aan het zwemmen. De therapiekinderen, inclusief Victor, werden opgevangen door de stagiaires. En ze ontfermden zich ook over Veronique.

Wat een prachtige ervaring om weer met Papito te mogen zwemmen. Hij komt rustig naast je zwemmen, zodat je hem kunt aaien en zolang je bij hem blijft zwemt hij netjes een rondje. Overigens begint Papito met je voortdurend aan te kijken met een van zijn grote ogen. Dit doen alle dolfijnen, continu oogcontact zoeken. Marco de hoofdtherapeut had ons in de eerste week verteld dat dit ook een van de redenen is dat dolfijnen zo goed werken bij kinderen met spraakproblematiek. Het oogcontact is hierbij extreem belangrijk.
Maar goed Hermi kwam iets na mij het water in en zo konden we samen met Papito zwemmen. Ondertussen waren Victor en Veronique op de haaienbrug gekomen en zij stonden ons gade te slaan. Victor had dikke pret om ons zo bezig te zien. Thuis vertelde hij met zijn letterkaart, dat hij hard had gelachen om ons gestuntel met Papito. Niet dat van mama, maar vooral dat van papa. Nou, daar kan ik het mee doen.

Vandaag begon de normale therapie weer met Victor. Hij lijkt zich helemaal over zijn deceptie van vorige week heen gezet te hebben. Wij krijgen het meeste natuurlijk na afloop van de sessie te horen, maar konden zien dat Victor erg geconcentreerd aan het werk was. Er werd weer veel aan de mondmotoriek gewerkt. Hiervoor werd weer de massagestick van vorige jaar gebruikt, ook op het dok.

Daarnaast viel op dat Mandy Victor aanmoedigde om steeds meer op zichzelf te vertrouwen en Papito alleen vast te houden. Dit is iets wat wij nog nooit eerder gezien hadden. Normaal laat Victor iets binnen 20 tellen weer los, maar nu bleef hij Papito goed vasthouden.

Ook probeert Mandy om Victor allerlei commando’s voor Papito te leren. Hier bijvoorbeeld moet Papito zingen. En dat doet hij ook. Dit commando kennen wij trouwens ook van onze family swim. Aan het eind van de sessie werd aan Hermi gevraagd of zij Papito een kusje wilde geven. Ja hoor, dat wilde ze wel. Maar daarna bleef Papito een beetje hangen en kwam zelfs uit het water omhoog. Hermi wist niet zo goed wat te doen, en begon met haar vingers te zwaaien, zodat Papito ging zingen. Fantastisch!

En tot slot een foto, waarop je kunt zien dat Victor weer helemaal in zijn element is. Hier komt hij aangezwommen met Papito en Mandy en praat volgens mij honderd uit.

Na afloop vertelde Mandy dat dit de beste sessie was die ze ooit met Victor had gezwommen. Hij was erg geconcentreerd en goed bij de les te houden. Zijn uitbarsting van vorige week heeft kennelijk zo moeten zijn om hem weer naar dit niveau te brengen.

’s Middags was Victor toch wel moe en hebben we het weer rustig aan gedaan. En Veronique? Die heeft deze ochtend heerlijk naar haar grote broer gekeken. Ze zit rustig in haar buggy, drinkt wat en eet een paar evergreens en juicht voor Victor. Het enige waarvoor we op moeten passen is dat ze niet bij de eerste de beste windvlaag van de haaiensteiger afvalt. Let op het bordje naast Hermi: gevaar haaien!

En ze zitten er echt.

Dag 5: Laatste dag eerste week

2009-02-20T17:22:00.000-08:00

Hoe zal de dag vandaag eruit gaan zien voor Victor? Gisteren is hij de bekende illusie armer en ervaring rijker geworden. Hij had er zich zoveel van voorgesteld om hier bij Papito te gaan praten. Nu is hij erachter gekomen dat ook Papito niet kan toveren en dat hij het echt zelf moet doen.
Toch lijkt er wat van hem afgevallen te zijn. Het feit dat hij zijn emoties heeft kunnen uiten en via de letterkaart dit heeft kunnen vertellen heeft Victor kennelijk meer rust gegeven.

Om 1000 uur laden we het hele gezin weer in onze bus en rijden naar het Sea Aquarium. Ons grijze gevaarte hebben we nu ingeruild voor een rode. Dit op verzoek van Chogogo. Geeft niet als het maar rijdt.

Zoals gebruikelijk wil Victor nog even langs de flamingo’s en de aquaria lopen voordat hij bij het CDTC naar binnen stapt. Om 1030 wordt hij weer opgehaald door Mandy en wacht ons een gesprek met Heike, een van de logopedistes van het CDTC. Je kunt deze gesprekken in het begin van de week aanvragen en als je die mogelijkheid krijgt, grijpen we die natuurlijk met beide handen aan.
Het gesprek vindt plaats in de tijd dat Victor zijn eerste half uur op de wal bezig is, zodat we daarna meteen mee kunnen naar de watersessie. Heike is inmiddels volledig op de hoogte van Victor’s file en van de gebeurtenissen van gisteren. Qua logopedie kan ze niet veel meer toevoegen aan de behandelingen die we bij Victor reeds ingezet hebben. De Castillo Morales gecombineerd met Prompt is een goede combinatie. Ze vindt wel dat Victor zich een enorm hoog doel gesteld had om in 2 weken tijd te leren praten. En wij hebben dit als ouders alleen maar bij hem aangemoedigd. Hierdoor blokkeerde Victor in de eerste dagen van zijn therapie met als resultaat zijn uitbarsting van gisteren.

Praten vergt een zeer complexe beweging en aansturing van de gezichtspieren en alhoewel je elke individuele beweging apart kunt oefenen, is het nog niet gezegd dat het ook meteen naar praten leidt. Ze raadt ons en Victor aan om het traject naar praten toe in kleinere stukken op te breken, die Victor met succes kan afronden. Ze vergelijkt het een beetje met iemand die net leert skiën en twee weken later wereldkampioen wil worden.

Na een half uur komt Victor naar buiten en gat op weg naar het dok, waar Papito en Romeo wachten. Net als gisteren, vindt Papito het leuker om nog even met Romeo te ravotten voordat hij aan de therapie begint. Victor gaat ondertussen met Mandy op het dok aan de slag. Ze maken er gewoon een langere watersessie van in plaats van twee korte sessies.

Victor maakt weer zijn gebruikelijke rondjes met Papito, waarbij hij de dolfijn goed moet vasthouden en opdrachtjes moet geven. Dan mag hij kiezen vanuit twee foto’s wat hij Papito wil laten doen. Victor kiest voor de ring. Op de foto hieronder zie je links Papito terugkeren naar Sonya voor een vis, omdat hij net de ring naar Mandy en Victor heeft gebracht. Aan de rechterkant zie je ring gaan die Victor net heeft weggegooid.

Op het fluitsignaal van Sonya, gaat Papito de ring ophalen.

En naar Victor brengen.

Tot slot komt Romeo weer terug in het bassin en sluiten Papito en Romeo af met hun gebruikelijke sprongen en zwaaien ze daarna naar Victor. Ik moest een beetje mikken om de springende dolfijnen goed op de foto te krijgen. Hier zie je Romeo en een stukje Papito.

Eenmaal terug op de wal praten we met Mandy nog even het verloop van de week door. Ze geeft toe dat het voor haar ook een emotionele ervaring was voor wat Victor liet zien. Het deed haar goed om te zien hoe goed hij er kennelijk overheen is gestapt en er vandaag weer helemaal voor ging door hard met Papito te werken. Vandaag had in het teken van de mondmotoriek gestaan en algehele rompbalans. Victor ging geen uitdaging uit de weg. Zo mocht hij kiezen uit een oefening op de gymbal of op de pedalo. Victor koos de pedalo. Een toestelletje met 2 plankjes en 4 wieltjes, waarop je moet staan en door een soort van fietsen vooruit moet gaan en tegelijkertijd je evenwicht te bewaren. Hermi en ik hebben hem even gezien, maar lijkt ons nog lastig. Toen Victor eenmaal realiseerde wat hij gekozen had, begon hij wel te piepen, maar maakte dapper zijn oefening af.

Veronique zit trouwens tijdens zo’n nabespreking lekker in haar buggy of bij mij op schoot als het te lang duurt.

Thuis heeft Victor na het eten nog een half uurtje geslapen. We waren van plan om vanmiddag met zijn allen naar het strand te gaan. Helaas had Veronique al haar kruit verschoten in de ochtend en die bleef tot 1745 uur slapen. Dan morgen maar naar het strand. Wel snel nog even extra bellenblaas gekocht.

En toch is er iets bijzonders met Victor gebeurd. Hij is meer gaan oefenen in het zeggen van woorden. De woorden die we vanmiddag genoteerd hebben zijn: zitten (zizzuh), blazen (azuh), aanzetten (aazezzuh), chips eten (ip eden), wassen (wasss).

’s Avonds na het eten, de kinderen weer naar bed gebracht. Even samen een boekje lezen, en Veronique wil daar per se bij zijn…en terecht.

Morgen is het lekker weekend. We mogen terugkijken op een bijzondere eerste week, waarin Victor hard gewerkt heeft en er toch weer bijzondere dingen gebeurd zijn. Nu even twee dagen rust en maandag beginnen we aan de tweede week.

Dag 4: Een heftige emotionele dag voor Victor

2009-02-19T16:53:00.000-08:00

De dag begon vanmorgen zoals de anderen. Het was mooi weer. Victor en Veronique hadden goed geslapen en de anti muggen spray heeft gewerkt. Er zijn geen nieuwe muggenbulten bijgekomen bij Victor en Veronique.

We konden weer netjes onze auto kwijt op de parkeerplaats bij het Sea Aquarium en zijn vervolgens nog even door het Sea Aquarium zelf heengelopen, omdat Victor dat graag wil. De therapie had in vele opzichten een wat ander verloop dan voorheen. Papito was met zijn maatje Romeo aan het spelen en had weinig zin om de therapie te beginnen. Om de verstandhouding tussen de dolfijnen te bevorderen, zwemt Papito in een groepje met 2 andere jonge dolfijnen. Een daarvan is Romeo. Normaal gesproken wordt Romeo aan het begin van de therapiesessie naar een ander bassin geleid. Dat gebuerde nu ook, maar het duurde wat langer voordat Papito terug kwam naar het dok voor Victor. Ondertussen werd Victor bezig gehouden op het dok en moest Sonja de dolfijntrainster al haar trucs uit de kast halen om Papito weer bij de les te krijgen.

Toen Romeo weer naar het andere bassin geleid was en Papito weer bij de les was, ging de therapie voortvarend van start. Victor had er zin in zo liet hij blijken. In het half uur van tevoren had hij weer met emotiekaarten gewerkt en hij had goed zijn best gedaan. Hier komen Papito en Mandy even langs zwemmen om gedag te zeggen.

Victor vindt het ook ontzettend leuk om hard met Papito me te trappelen in het water. Na een tijdje wordt het dan tijd voor de sessie op het dok. En hier trappelt Victor mee naar het dok.

Mandy vertelde ons dat Victor zelf had aangegeven dat hij even een break nodig had van het water. Op het dok worden de dingen herhaald , die in het eerste halfuur op de wal al geoefend zijn. Ook op het dok werkt Victor met zijn emotiekaarten, waarmee hij keuzes kan maken en dingen benoemen.

Het lijkt allemaal goed te gaan tot opeens Victor in huilen uitbarst. Hij wijst naar de kant en wil van het dok. Victor is erg verdrietig. Mandy neemt hem even mee naar de wal, slaat een handdoek om hem heen en knuffelt Victor om hem iets rustiger te krijgen.

Na een tijdje lijkt Victor te kalmeren. Hermi en ik zien het gebeuren en weten niet of het een reactie is dat hij moe is, koud heeft of iets anders. Uiteindelijk neemt Mandy hem weer mee in het water. Papito blijft de hele tijd heel dicht bij hem zwemmen, alsof hij Victor wil troosten. Papito blijft rustig bij Victor in het water liggen en Victor wordt rustiger. Heel knap van zo’n dolfijn om zo bij ons mannetje te blijven en hem te steunen.

Terug op het dok, had Victor het snel gezien. Hij zwaaide nog even naar Papito, maar was niet meer geïnteresseerd in de mooie sprongen die Papito samen met Romeo altijd doet aan het eind van zijn therapiesessie.

Eenmaal terug van de therapiesessie begon het te regenen en gingen we allemaal weer naar binnen. Victor werd zijn therapieruimte ingebracht en was nog erg overstuur. Op een gegeven moment kwam Marit mij halen samen met Victor. Ik vroeg aan Victor of hij mij op de letterkaart wilde vertellen wat er aan de hand was. Hij antwoorde:”ja.” Hij wilde het ook aan Mama vertellen, die op Veronique stond te passen. Hermi is met Marit en Mandy naar de therapieruimte gegaan. Eerst vertelde hij dat hij moe was en dat hij met papa wilde dansen. “Hiervoor hoef je niet zo van streek te zijn,” zei Hermi en vroeg wat er echt aan de hand was. Toen kwam het hoge woord eruit: ”Ik wil praten en het lukt niet.” Victor had zo naar deze 2 weken toegeleefd en zichzelf het doel gesteld om hier te gaan praten. Nu dat niet automatisch ging, was hij erg verdrietig en teleurgesteld. Dit besef drong steeds meer tot hem door tijdens de afgelopen dagen. We hebben met Mandy alles nog een keer doorgesproken en besloten vandaag niet zo veel meer te doen. Het belangrijkste is dat Victor voelt dat hij mag zijn, wie hij is, en dat hij weer lol in de therapie krijgt zonder dat praten boven alles staat, zonder dat het hem blokkeert.

Toch enigszins aangeslagen verlaten we het Sea Aquarium en terug op Chogogo is Victor moe en leggen we hem in bed.

Aan het eind van de middag is Victor weer wakker en komt aanmerkelijk vrolijker zijn kamer uit. Hermi stelt hem weer wat vragen, die hij beantwoordt via de letterkaart. Hieruit komt naar voren dat hij opgelucht is dat hij heeft kunnen huilen en zijn frustratie heeft kunnen uiten. Hij geeft ook aan dat hij zijn best wil doen met oefenen om te praten en te zwemmen met Papito.

Voor hij naar bed gaat, vertelt Victor via de letterkaart dat hij toch een goede dag heeft gehad en dat hij zin heeft om morgen weer hard met Papito te werken.

Hermi en ik zitten nog wat zaken na te bespreken en hebben medelijden met ons mannetje, dat zo graag wil maar dat het nog niet lukt. Aan de andere kant zijn we trots over hoe hij zich over vandaag lijkt heen te zetten, want dit was echt een zware domper voor hem. Aan de ene kant zijn we emotioneel dat dit nu gebeurd, aan de andere kant beseffen we ook dat hij nog anderhalve week te gaan heeft en een team van specialisten om zich heen heeft, inclusief Papito, die er voor hem zijn en die hem weer op de rit kunnen krijgen.

En toch lijkt het dat Victor sinds vanmiddag meer woorden probeert te zeggen.

Morgen nog een dagje therapie en dan is het weekend. Even 2 dagen iets anders, alhoewel we zondag family swim hebben. Dan mogen Hermi en ik met Papito zwemmen.

Dag 3: It is a good day for dolphin therapy

2009-02-18T17:43:00.000-08:00

De derde dag is aangebroken. We beginnen een beetje in het ritme te komen. Opstaan, ontbijten en op ons gemak klaarmaken voor de therapie. Ondanks de weersverwachting van 65% kans op neerslag bleef het redelijk droog. Wat heet, we hebben gewoon een prachtige dag. Eigenlijk een dag zoals we die vorig jaar zoveel hebben meegemaakt. Rond 1015 uur zijn we op het Sea Aquarium. Victor wil graag nog even de mooie vissen bekijken voor de therapie begint. Opeens komt er een medewerker van het Sea Aquarium op ons af en zegt dat de dolfijnshow zo gaat beginnen. We moeten lachen en vertellen hem dat Victor zo zijn eigen show gaat krijgen bij de therapie.

Om 1030 komen Mandy en Marit naar buiten om Victor te halen. Victor ziet ons niet meer staan en gaat naar binnen. We kletsen wat met de Nederlandse mensen die we gisteren ontmoet hebben. Zij doen nu voor de vijfde keer therapie met hun zoon. Steeds weer kwam er een effect.

Dan komt Victor naar buiten. Hij is klaar met zijn binnensessie en mag naar het dok. Van Mandy en Marit moet hij goed meehelpen met spullen dragen, dit gaat steeds beter.

Vervolgens lopen Victor, Mandy en Marit door naar het dok. Dat is ook het moment waarop wij naar de haaiensteiger kunnen om de therapiesessie te zien. Dit heet de haaiensteiger omdat er beneden, tussen de twee therapiebassins een vak is waarin een stel flinke verpleegsterhaaien zwemmen. Gelukkig is dit vak met dubbel hekwerk afgezet, maar het blijft een raar gezicht.

Hier zie je Hermi en Veronique zitten op de haaiensteiger. We hebben Veronique met haar rug naar de zon gezet om verbranden te voorkomen. Zo kan Veronique de sessie in het andere therapiebassin zien.

Als Victor eenmaal op het dok is wordt natuurlijk Papito als eerste begroet. Victor mag hem aaien en doet een spelletje met Mandy en Papito wie het hardste spetteren. Uiteraard wint Papito.

Leuk detail is dat er weer een oude bekende van Victor op het dok is bijgekomen. Gernanda is vandaag de dolfijntrainster van Papito. Vorige jaar heeft Gernanda ook veel met Victor gewerkt samen met Papito en Nemo.

In het water moet Victor vervolgens allerlei oefeningen en opdrachten met Papito doen. Hij komt ook regelmatig even langs gezwommen om te laten zien wat hij allemaal kan. Hij moet Papito een handje geven.

Uiteraard weer lekker samen spetteren

En Victor laat Papito een bal apporteren.

Tijdens een van de twee doksessies, viel ons op dat Mandy opeens een groot stop teken in haar handen had. In de na-evaluatie verteld ze dat ze gewerkt hebben om Victor te leren dat hij kenbaar kan maken als hij iets niet wil. Dit kan hij doen door het gebaar stop te gebruiken. Dit werd in het eerste half uur op de wal geoefend, door een soort van stoelendans. Waarbij of Victor of Mandy of Marit met de stop kaart aan kon geven wanneer het dansen zou stoppen. Daarna werd dit stop teken meer in de hele therapie verweven. Dit was een van onze behandeldoelen om Victor wat weerbaarder te maken ten opzichte van andere kinderen.

Het grote verschil met alle voorgaande sessies is dat Victor erg geconcentreerd werkt en zich helemaal focused op Papito. Hij heeft wel oog voor zijn omgeving, maar keert zelf terug naar hetgeen hij mee bezig was. Dit is een verandering die we hier zien, terwijl hij in Nederland nog vaak vluchtig gedrag kon laten zien.

’s Middags hebben we het rustig aan gedaan, de was gedraaid en boodschappen gehaald. Victor laait de boodschappen goed mee in de kar. Veel meer eigen initiatief en dolgelukkig dat hij mee kan helpen. Komt het misschien toch nog goed voor Hermi.

’s Avonds iedereen weer op tijd naar bed. We hebben Victor en Veronique flink met anti-muggen spray ingesmeerd. Victor is de afgelopen nachten flink gestoken, dus hopelijk werkt het voor hem.

Dag 2: Een regenachtige dag

2009-02-17T17:21:00.001-08:00

We troffen het niet vandaag. Al bij het wakker worden, hoorden we de regen naar beneden klateren. De temperatuur is nog steeds lekker, maar als het regent in Curacao dan regent het hard. Maar niet getreurd Dolfijn therapie vindt plaats in het water en dat is ook nat.

We waren mooi op tijd op het Sea Aquarium om nog even een rondje door het aquarium zelf te lopen. Eenmaal binnen op het CDTC werd Victor meteen mee naar achteren genomen om zijn therapie sessie te starten en kregen wij uitleg van Marco de hoofdtherapeut. Hij vertelde ons enkele dingen over wat dolfijn ondersteunde therapie nu precies met zich meebrengt en waarom het zo succesvol kan werken.
Het gaat me wat ver om zijn verhaal hier in het kort samen te vatten, dat zou de boodschap van het verhaal ontkrachten. Mogelijk doe ik dat later deze 2 weken nog eens. Wat ik er wel over wil zeggen is dat er een totaal concept schuil gaat achter het therapieprogramma van het CDTC. Dit betreft de inzet en specialismen van de therapeuten, maar ook de keuze voor de dolfijnen. Zomaar een kind bij een dolfijn in het water zetten, zal weinig effect hebben en ook niet iedere dolfijn is geschikt als een therapiedolfijn. Om met Marco’s woorden te spreken, bij paarden gebruik je nu eenmaal ook niet een super getrainde volbloed arabier (of Salinero)om een akker te ploegen.

Aangezien het buiten flink regende duurde dit vrijwel de hele therapiesessie van Victor, en toen we eindelijk naar buiten gingen kwam Victor samen met Mandy en Marit net teruglopen van het dok. Hier zie je hem.

Eenmaal terug regende het nog steeds. Normaal zitten we lekker buiten om de therapiesessie samen met Mandy te evalueren. Nu weken we uit naar de ruimte waar Victor in het eerste half uur gewerkt had. Ze hadden veel met klanken gewerkt, die gekoppeld waren aan dierengeluiden. Vooral het varken was erg hilarisch. Mandy vertelde dat ondanks de regen Victor weer een geweldige tijd buiten met Papito had gehad. Hij vermaakte zich kostelijk en zelfs de regenbuien konden hem niet deren. Dat merk je ook aan Victor, die weer helemaal enthousiast terug kwam.

Met de alphasmart wilde Victor tijdens de therapie niet werken. We hebben het nog even geprobeerd toen wij erbij waren, maar Victor had er geen zin in. Eenmaal thuis vroegen we aan Victor hoe hij zijn therapie had gevonden en toen vertelde hij met zijn letterkaart, dat Papito tegen hem gezegd had dat hij ging praten en……..dat hij kinderen zou krijgen.
Nou, wij zijn hier met veel dingen bezig, maar dat laatste hadden we niet verwacht.

Goed wat doe je verder op zo’n regenachtige dag. Veronique was hangerig en hebben we lekker in haar bedje gelegd. Victor en ik zijn er even op uit geweest om wat boodschappen te doen. Dan kom je weer op zo’n typisch probleem voor Curacao. We wilden een staafmixer meenemen voor het eten van Veronique. Nu werkt het hele eiland op 110V stroom, behalve ons resort Chogogo dat 220V heeft. En die apparatuur was dus niet te koop…..Dan maar weer prakken.

’s Avonds was de welkomstborrel voor alle gezinnen, die deze periode therapie hebben, georganiseerd. Deze werd gehouden in de lobby van het nieuwe Dolphin Suites. Een appartementencomplex dat speciaal voor fysiek gehandicapten is gebouwd op loopafstand van het CDTC. Vorig jaar was het nog in aanbouw, maar nu dus af. Prachtig is het geworden. Op de borrel nog even met een paar oude bekenden van vorig jaar gesproken en met een paar andere Nederlandse gezinnen. Het viel op dat toch veel gezinnen voor de tweede of meerdere keer hier waren. Dit werd ook bevestigd. Het schijnt dat 75% van de gezinnen inderdaad eerder is geweest. Die voorgaande keren moeten dus zoveel hebben opgeleverd dat ouders zich, net als wij, weer een keer terug willen in het belang van hun kind en daar kosten noch moeite voor willen sparen. Een interessant gegeven.

En Victor, die zien we groeien.

Dag 1: Terug bij Papito

2009-02-16T10:39:00.000-08:00

Victor en Veronique waren al vroeg wakker. Om 6 uur wilden beiden uit bed. Toen we aan Victor vroegen waarom hij zo vroeg op wilde staan, antwoordde hij dat hij niet te laat wil komen op therapie. Daar is wat voor te zeggen. Uiteindelijk hebben we het nog een uurtje weten te rekken, maar toen moesten we er allemaal uit. Na het ontbijt hebben we de spulletjes ingepakt en zijn we op ons gemak naar het CDTC gereden.

Om 1000 uur zou de dag beginnen. Mandy kwam ons halen samen met Marit een stagiaire. Terwijl Marit Victor alvast meenam spraken Hermi en ik met Mandy over alles wat er het afgelopen jaar gebeurd is sinds we uit Curacao vertrokken. Ze was vooral benieuwd naar all activiteiten die we ontplooid hadden en hoe Victor hierop gereageerd had. Uiteraard hebben we doelen van de komende twee weken besproken, waarbij naast praten en werken met de Alphasmart ook het verbeteren van concentratievermogen als doel werd vermeld.

Er is ook op het CDTC het nodige veranderd. Na de dood van dolfijn Nemo, is er een nieuwe dolfijn bijgekomen Lina. Dit was echter niet de enige verandering. Ze hebben de groep dolfijnen meer gemengd met de dolfijnen van de Dolphin Academy buiten de therapie uren. Dit om een betere groepssamenhang te creëren. Dat betekende wel dat Papito in een bassin aan de andere kant van de haaiensteiger zwom. Geen probleem, we hebben zo een nog beter zicht op de therapie. Alleen staan we vol in de zon te kijken. Goed insmeren dus.

Na de anamnese met Mandy, krijgen wij van Henriette, de office manager, nog uitleg voor de komende weken. Dit gebeurt deels in het Duits en deels in het Nederlands. Het is goed om iedereen weer eens te zien.
Ondertussen is Victor aan zijn therapie begonnen. Eerst binnen, daarna naar buiten.
Terwijl we ons installeren op de haaiensteiger, laat Papito al met een paar mooie sprongen zien dat hij er zin in heeft. Dan komt Victor samen met Mandy en Marit aangelopen. Ook hij heeft er zin in.

Eerst komt Papito hem begroeten op het dok. Hij lijkt te zeggen:”Zo jongen ben je daar weer?” En als we het later aan Victor vragen is dat ook zo.

Dan begroetten Victor en Papito elkaar door tegelijkertijd met hun benen/staart in het water te spetteren.

Ook in het water gaat het meteen weer als vertrouwd. Victor gaat met veel energie tekeer, dit is het moment waarop hij zolang heeft gewacht. Later krijgen we van Esther de hoofdtrainster dit ook te horen. Het viel haar op hoeveel plezier Victor uitstraalde tijdens zijn sessie.

Als Victor en Papito even later langs komen zwemmen, neemt zelfs Mandy haar petje voor hem af!

Tijdens de eerste sessie op het dok, zagen we dat Victor weinig geïnteresseerd was in de puzzel die Mandy hem voorhield. Papito was immers in het water en daar moest het gebeuren. Mandy vertelde ons na afloop dat ze dit haar ook opgevallen was. Victor kwam met volle overtuiging om te werken, maar dat moet je dan wel in het water met Papito doen en niet met een “suffe” puzzel. Ondanks dat viel haar op dat Victor het therapieritme, werken op het dok afgewisseld met werken met Papito, snel weer oppikte.

’s Middags is Victor onrustig. Eerst gaf hij aan dat hij zijn bed vandaag niet meer uitkomt, dan houd hij het nog geen 10 tellen vol. Na ongeveer uurtje vraagt Hermi aan hem wat er aan de hand is. Hermi neemt hem even apart met de letterkaart. Het blijkt dat Victor toch onzeker is. Hij geeft aan dat het misschien wel niet gaat lukken om in deze twee weken te leren praten. Hermi heeft hem gezegd dat hij zich voor ons niet hoeft te bewijzen, dat heeft hij al lang gedaan. Maar hij moet wel blijven oefenen en Papito gaat hem hierbij helpen.

Kortom een goede dag om mee te beginnen, even er weer in te komen en maar kijken wat er nog te gebeuren staat.
’s Avonds is er wederom een kat aan komen lopen, net als de vorige keer.

Een dag met een verrassing, Veronique loopt los!

2009-02-15T16:19:00.000-08:00

Het is vandaag een dag als alle anderen in Curacao. Het is zondag, ongeveer 30 graden, de zon schijnt en er staat een lekker briesje op de au-vent. We hebben ons voorgenomen om te gaan zwemmen, kunnen we gelijk kijken of Victor het niet verleerd is. Na het ontbijt wil Victor eerst een van zijn favoriete spelletjes doen: papiertje blazen. Vorig jaar op Curacao kon Victor nog niet blazen. Er is tijdens de vorige keer een begin gemaakt om Victor op een toetertje te laten blazen, maar dit is hem thuis pas echt gelukt. Blazen is een hele goede oefening voor de ontwikkeling van de mondspieren, dus moedigen we dat alleen maar aan en niet zonder succes. Victor blaast tegen alles en kan nog fluiten ook!

Om met Victor te communiceren hebben we 2 middelen. De ene is een letterkaart, waarop we een toetsenbord hebben nagetekend. Victor kan hiermee schrijven wat hij wil doen. Als tweede middel hebben we een Alphasmart aangeschaft. Dit is een kleine tekstverwerker met een toetsenbord. Hiermee kan Victor ook intypen wat hij wil en het voordeel is dat we zijn teksten kunnen bewaren.
Morgen gaat voor Victor de therapie beginnen. Er is ons gevraagd om een half uurtje eerder te komen, dan wordt de anamnese afgenomen. Vorig jaar hebben we dat ook gehad en in dat uur voorafgaand aan de therapie, zal Victor alvast worden opgehaald door zijn een van zijn therapeutes, terwijl wij praten over de behandeldoelen van Victor. We hebben ons hierop voorbereid, maar hebben Victor middels de Alphasmart ook gevraagd waaraan hij wil gaan werken. Hieronder staat het verslagje van de Alphasmart.

--------------------------------
Zondag 15/2/2009>
Victor, waar wil jij met Mandy en Papito aan gaan werken deze twee weken_

Aan pratyenj

En aan wat nog meer?

Aan bpraten

Okee, en wat denk je ervan om beter te leren typen op je alpha/smart_

Ja dazt wil j knook

Wil je nog iets meer vertellen op dit moment?

Kja ik wil aan d e s lag

Morgen mag je aan de slag!! Okee?

Ja
-----------------------------0-

Morgen dus aan de slag, maar nu eerst naar het zwembad! Dikke pret, Victor snel zijn vlinderbandjes aan en voor Veronique de nijntje zwemband opgeblazen en hup het water in. Hier zie je Hermi samen met Veronique. Even wennen aan het water en hup daar gaan we.

Even later Veronique ook even los mee in het water. Lekker hoor met deze temperaturen.

Daarna naar huis, lekker eten en de kinderen naar bed. Victor was erg moe, alsof hij voelt dat hij morgen op krachten moet zijn. Nadat we Victor in bed gelegd hebben zitten Hermi en ik samen met Veronique nog even op de au-vent. En dan gebeurd het. Veronique is nu bijna 18 maanden en beweegt zich voornamelijk voort op haar knieen. Nu staat ze los tegen mijn stoel. Hermi steekt haar armen uit en voorzichtig waagt ze een stapje. Een stapje los en ze is bij Hermi. He, dat gaat goed even proberen of het ook werkt terug naar papa….en ja hoor. Stoelen iets verder uit elkaar gezet en daar gaat ze weer. Veronique loopt los. Na 5 minuutjes oefenen tussen Hermi en mijzelf, gaat ze nu ook verder de kamer in. Veronique natuurlijk hartstikke trots. Kijk maar hier komt ze aan

Nou, als dit een voorteken is wat nog moet komen, dan zijn we benieuwd. Nu Victor nog praten.

De missie is begonnen

2009-02-14T17:06:00.000-08:00

Gisteren zijn we vertrokken voor de tweede keer naar Curacao voor dolfijn ondersteunde therapie voor Victor. Vorige keer heeft voor Victor en ons veel gebracht en we hopen dat Victor weer een grote stap in zijn ontwikkeling kan zetten. We hebben aan Victor gevraagd waarin hij in Curacao wil werken. Zijn antwoord: “Praten en praten.” We zijn heel benieuwd wat er deze weken op onze missie gaat gebeuren.

Ondanks het feit dat we pas om 1200 uur zouden vliegen, betekende het toch vroeg op. Snel de laatste spullen inpakken, Victor en Veronique wakker maken. Misschien hadden we verwacht dat Victor om 6 uur al aan ons bed zou staan met zijn koffer in zijn hand, maar hij lag tot 7 uur nog lekker te slapen. Eenmaal wakker had hij zoiets dat het toch de normaalste zaak van de wereld was dat we naar Papito zouden gaan.

Oom Alphons zou ons naar het vliegveld brengen. Hij kwam om 7 uur bij ons en hielp de auto inpakken. Wat een hoop spullen gaan er toch mee! Deze keer gaat Veronique ook mee en Hermi heeft er voor gezorgd dat haar ook aan niets zal ontbreken. Het resultaat, 2 grote weekendtassen en 2 koffers en 3 stuks handbagage plus de kinderbuggy. Gelukkig rijden we in een grote auto!

De reis naar Schiphol verliep voorspoedig en rond 1000 uur waren we ingecheckt en langs de paspoortcontrole. Het vliegtuig vertrok op tijd en nadat we nog een kopje thee en koffie hadden gedronken werd het tijd om te boarden. Aan het reizen met kinderen heb je je handen vol, maar het voordeel is dat je voorrang krijgt bij het instappen. Het grappige was wel, dat Veronique zich snel de stoel van Victor toe-eigende en Victor bij Hermi op schoot ging zitten. Dit moest natuurlijk anders bij de start.

Bij het opstijgen was Victor emotioneel. Een traan biggelde over zijn wangen. Dit was het moment waar hij zo naar toegeleefd had. Thuis hadden we een Papito afstreep kalender voor hem gemaakt, die hij bijhield. Toen ik Victor tweeënhalve week geleden uitlegde dat we naar Papito zouden gaan als alle vakjes weggestreept waren, wilde hij ze meteen allemaal maar dichtkrassen. Nee, zo werkt dat niet. Voor het laatste nachtje slapen had Hermi een dolfijnen dekbedovertrek op zijn bed gelegd. Misschien dat hij daarom zo sliep.

De vlucht naar Curacao is een taai eind en de nachtmerrie van elke ouder is dat zijn kinderen 10 uur liggen te huilen. Maar we mogen in ons handen klappen. Victor en Veronique hebben zich voorbeeldig gedragen. Alleen Veronique heeft op de heenweg een klein half uurtje bij Hermi op schoot geslapen. Voor de rest hebben ze lekker aangerommeld en hebben we wel 50 keer Victor’s favoriete boekje voorgelezen en minstens 50 keer papiertjes moeten blazen. We mochten geen bellenblaas meenemen!

Aangekomen in Curacao waren we vlug door de douane en de truc die we vorig jaar geleerd hadden was om zo snel mogelijk iemand te regelen die je koffers op een trolley laad en ze naar buiten brengt.
Eenmaal buiten aangekomen werden we netjes opgewacht door de pick up die door het CDTC geregeld was en werden naar ons resort, Chogogo, gebracht. De volgende foto is in de bus genomen. Iedereen een beetje gaar. Valt me mee dat de foto niet bewogen is.

En op Chogogo hebben we ons snel geïnstalleerd in ons huisje. Nog even wat gedronken en toen gaan slapen.

Nadat iedereen een boerennachtje had gemaakt, was het tijd om te ontbijten en boodschappen te gaan doen. Vanuit Chogogo hebben we een prachtige mini bus geregeld, Suzuki APV, waarmee we ons al aardig ingeburgerd hebben met de Antilliaanse levensstijl. De bus rammelt en hotst en knotst over de weg en we hebben een Mexicaanse airco. Maar we hebben de tijd, dus waar zeuren we over. Het doet ons denken aan de Sisi reclame van jaren geleden.

Tijdens het boodschappen doen, was Victor een beetje uit zijn hum. Hij wil naar Papito. ’s Middags zijn we daarom maar even naar het Sea Aquarium gereden. Het CDTC was dicht, maar Victor wist de weg nog wel te vinden. Bij het kantoortje liep Victor een beetje te schutteren. Tijd om de letterkaart even tevoorschijn te halen en te vragen wat er aan de hand was. Victor antwoordde: “Ik wil nu aan de slag.” En even later: “Ik wil naar Papito.” We hebben Victor verteld dat zijn therapie begint op maandag dus nog 2 nachtjes slapen. Zijn geduld wordt nog even op de proef gesteld. Als troost zijn we door het Sea Aquarium heengelopen.

Na afloop van ons bezoek aan het Sea Aquarium, was het voor Victor even genoeg. We denken dat alle spanning van de afgelopen weken eruit kwam, want hij was erg moe en is rond 1600 uur naar bed gegaan en er niet meer uitgekomen. Zo’n eerste dag is en blijft een inregeldagje.
Veronique kwam rond 1800 uur nog even uit bed en vond het lekker om op de veranda te spelen.

Daarna nog wat gegeten en ook Veronique weer in bed gelegd. Ben benieuwd of ze deze nacht weer zo lekker blijven doorslapen of dat ze nu toch om 4 uur weer naast ons bed staan.

Victor zwemt weer met Mandy en Papito

2009-02-10T12:34:00.000-08:00

Vandaag kregen we goed nieuws. Victor mag weer samen met Mandy en Papito werken!

Het is nog 3 dagen te gaan en voor Victor begint de spanning op te bouwen. Hij wil zo graag aan Mandy en Papito laten zien wat hij het afgelopen jaar allemaal heeft bereikt, maar uiteindelijk bepaalt het CDTC met welke therapeut en welke dolfijn Victor gaat werken. Nou, ons manneke kan op herhaling.

Hieronder alvast een foto van vorig jaar.

Vrijdag vliegen we.

Het gaat weer beginnen

2009-01-09T07:01:00.001-08:00

Nog twee weken en we zullen weer afreizen naar Curacao voor een tweede keer dolfijntherapie voor Victor. Het is bijna een jaar geleden dat we voor er voor de eerste keer waren. Er is sindsdien veel gebeurd.

De vorige keer is er met Victor in Curacao hard gewerkt aan zijn concentratievermogen en voorwaarden om tot praten te komen. Als ouders hebben we ook veel tips meegekregen hoe we Victor op een positieve manier kunnen benaderen en hem zo beter te stimuleren in zijn ontwikkeling.

"Zeg geen Nee tegen Victor, maar vertel wat je wel wilt wat hij doet!" werd een van onze lijfspreken.

Na Curacao hebben we lang nagedacht over welk schoolsysteem passend zou zijn voor Victor's verdere ontwikkeling. We hebben diverse vormen van speciaal onderwijs onderzocht en kwamen tot de conclusie dat er eigenlijke geen enkele vorm was die bij Victor paste. Victor is gebaat bij een multidisciplinaire aanpak waarbij logopedie, ergotherapie, fysiotherapie, gedrag en gewoon scholing allemaal evenredig verdeeld zouden worden.

Dit heeft ons doen besluiten om een thuisonderwijs op te zetten in lijn met alle dingen die we in Curacao geleerd hebben. Dit heeft spectaculaire effecten gehad. Victor zijn algehele spiertonus en in het gelaat is sterk verbeterd (een voorwaarde om de te kunnen praten), maar het spectaculaire kwam in november toen we erachter kwamen dat Victor kon lezen en schrijven. (5 jaar oud). Het is fantastisch om nu een middel te hebben om met Victor te communiceren.

We zijn benieuwd wat een tweede keer dolfijntherapie gaat brengen. De focus zal weer liggen op de communicatie en concentratie. De therapie zal op 16 februari beginnen en we willen op deze blog met iedereen onze ervaringen delen. Alvast een kleine verandering ten opzichte van de vorige keer. Veronique gaat nu ook mee.

Victor heeft er zin in, wij ook.